Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Ανοιξιάτικο σκίρτημα



Η μονομαχία της Άνοιξης με το Χειμώνα κρίθηκε. Ο δεύτερος παραδίδει τα όπλα του κρατώντας για λίγο ακόμη κάποια τελευταία οχυρά ψηλά επάνω στις απάτητες χιονισμένες κορφές.

Παρακάτω όμως έχει ήδη ξεκινήσει η Εαρινή γιορτή…

Η φύση ξυπνάει και το μουντό καφέ παραχωρεί όλο και περισσότερο τη θέση του στο χαρούμενο πράσινο. Αυτή η εποχή που αλλάζει εδώ στα βουνά μας είναι μια μαγεία!

Λιώνουν τα χιόνια για να θεριέψουν πηγές και ποτάμια, τα δέντρα ανθίζουν, ενώ ολόγυρα ξεχύνονται οι γλυκές μυρωδιές των λουλουδιών και τα πρώιμα αρώματα του βουνού.

Σε κάθε περπατησιά το ανοιξιάτικο σκίρτημα της πλάσης στέλνει το δικό του μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας!  

Είθε να μην πάει χαμένη κι αυτή η Άνοιξη...

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"


Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Κενό γράμμα

Το Μικρό Μουσείο Εκπαίδευσης στο χωριό Βουτύρω Ευρυτανίας - φωτο: "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Μπορεί οι αχτίδες του πρωινού ήλιου να εισέβαλαν στην παλιά διατηρητέα σχολική αίθουσα, όμως το μακρύ σκοτάδι της εγκατάλειψης ζει και βασιλεύει στην ορεινή Ευρυτανία, αφού ούτε μαθητές ούτε δάσκαλοι υπάρχουν πια ώστε να πάρει χαρά και ζωντάνια αυτός ο τόσο όμορφος μα και τόσο ξεχασμένος τόπος! 

Δυστυχώς η ερήμωση προελαύνει, οπότε και για την πανταχού απούσα Πολιτεία… «λογικά» δεν προκύπτει «υποχρέωση» για να πράξει τα δέοντα, μιάς και στα περισσότερα ορεινά χωριά δεν απέμειναν παιδιά παρά μόνο ελάχιστα γεροντάκια! 

Κι έτσι η λεγόμενη… «ανάπτυξη της υπαίθρου», που πολλοί καθεστωτικοί ψηφοθήρες ευαγγελίζονται, παραμένει «κενό γράμμα» και εικόνες σαν αυτή χρησιμεύουν, πλέον, μόνο «μουσειακά» για να θυμίζουν κάτι από το τρυφερό παρελθόν ή (αν προτιμάτε) για να προκαλούν οργή για τους κατ' επάγγελμα «σωτήρες» μας οι οποίοι σε κάθε προεκλογική περίοδο σουλατσάρουν, υπόσχονται και εντέλει βολεύονται στις ανάλγητες καρέκλες της εξουσίας με ήσυχη ασφαλώς τη συνείδησή τους!

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Όποιος δεν πήγε στ' Άγραφα...






Όποιος δεν πήγε στ’ Άγραφα

δεν πήγε στο Τροβάτο

 δεν είδε τέτοια ομορφιά

δεν είδε τέτοια χάρη.

Πω πω για ν’ αγναντέψει τις κορφές

με το λαμπρό φεγγάρι

κι αυτές τις γκούρες τις ψηλές

που ‘χουν νερό σα δάκρυ.

Άιντε ωρέ εκεί ψηλά

εκεί ξεκαλοκαίριαζα…


Η φωτογραφία είναι του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη"
Ο χορός των Τροβατιανών Ευρυτανίας 
Το τραγούδι του Γ. Γκόβαρη





Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Της νιάς γενιάς ανοίγουμε τη στράτα!

Φωτο: Σπύρος Μελετζής


Mε το όπλο στο χέρι αλλά και το αντιστασιακό τραγούδι στα χείλη, η ηρωική ΕΠΟΝίτικη γενιά πολέμησε για Λευτεριά και Λαοκρατία στα αετόμορφα βουνά μας, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι μονάχα με «Ψυχή βαθιά» οι Λαοί κερδίζουν το στοίχημα με την Ιστορία! 

Ένα τέτοιο αλησμόνητο  αντάρτικο τραγούδι σάς παρουσιάζουμε σήμερα. 

Γράφτηκε την Άνοιξη του 1944 στο Λεύτερο Καρπενήσι σε στίχους/μουσική Αλέξη Ξένου!


Τίτλος: «Της νιάς γενιάς ανοίγουμε τη στράτα»!!!



Ψηλά κρατάμε τ’ όπλο μας στο χέρι

πολεμούμε με ηρωισμό,

προχωρούμε, όλο προχωρούμε

και συντρίβουμε το φασισμό.

Της νιάς γενιάς ανοίγουμε τη στράτα,

ανοίγουμ’ ένα δρόμο φωτεινό,

να περάσουν τ’ ανθισμένα νιάτα,

να βρουν χαρά ζωής, πολιτισμό.

Είμαστε ορκισμένα όλα τα παιδιά,

και θ’ αγωνιστούμε για τη λευτεριά.

Ζήτω, ζήτω ο λαϊκός στρατός!

Ζήτω, ζήτω ο Άρης αρχηγός!


blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Οι μονομάχοι του εξαίσιου τραγουδιού!




Καλωσορίζουμε τον Απρίλη με ένα υπέροχο φυσιολατρικό γραπτό του αξέχαστου Ευρυτάνα αγωνιστή της Αντίστασης Γεωργούλα Μπέικου (1919-1975) - εμπνευστή του περίφημου «Κώδικα Ποσειδώνα» (βλ. εδώ!

Το απόσπασμα που διαλέξαμε αναφέρεται στην απίστευτη… μουσική «μονομαχία» των αηδονιών στην ανοιξιάτικη Ευρυτανία!

Ιδού:

“Και ξάφνου- αχ, πως το θυμάμαι!- πάνω στο φόρτε τής μυριόφωνης συμφωνίας να σωπαίνουνε, με το μαχαίρι, όλα τα βιολιά, όλα τ΄ αηδόνια. Κι από μια μικρή παύση μετά, ένα, μόνον ένα, ν’ αρχίζει το σόλο! Μάγια, των μαγιώνε μάγια!... Ποιες τρίλιες, τι τσακίσματα, ώ σκέρτσο!
Μυριάδες όλα τ’ άλλα, ακούνε! Ευφραίνονται και κρίνουνε.
Και κατεβάζει το δοξάρι το μοναχικό τ’ αηδόνι. Και καρτερεί. Σιγή. Μηδέ γουστέρα, μουιδέ φύλλο δέντρου δεν τήνε ταράζει.
Κι ένα άλλο από τ’ αντίπερα παίρνει το σόλο. Αλλά το παίρνει μια οχτάβα πιο πάνω-πρόκληση! Δίνει, δίνει! Παραδείσιοι λαρυγγισμοί. Έχει αρχίσει η μονομαχία, ως το θάνατο!
Σωπαίνει και τούτο. Μικρή σιγή..
Και ξαναρχίζει το πρώτο. Δέχτηκε την πρόκληση, το πήρε ακόμα μια οχτάβα ψηλότερα. Τρίλιες τρέλες! Όλα τ’ άλλα μόνο ακούνε.
Οι μονομάχοι του εξαίσιου τραγουδιού, όλο κι ανεβάζουνε την κλίμακα κι ώρες κρατάει το πάλεμα….
Ωσότου το ένα να πέσει  στη γη πλανταγμένο με την αρτηρία κομματιασμένη απ΄την ένταση, με το αίμα στο λαιμό! Ωσότου το ένα σκάσει πάνω στο τραγούδι της Αγάπης – ευτυχισμένος θάνατος!
Και σαν πια ο ένας μονομάχος του τραγουδιού δεν απαντήσει, σίγησε, τότε αλαλάζει ομαδικό τ’ αηδονολάλημα και πάλι κι απ’ άκρη σ’ άκρη. Θρήνος και κοπετός, άραγε, για το θάνατο του ενός τραγουδιστή, για «ωσανά» και «χαίρε» στο νικητή; Ποιος ξέρει!...

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"