Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Η βίδρα των ποταμών μας!


Στα πλαίσια της γνωριμίας με την πανίδα του τόπου μας, επιλέξαμε και πάλι από την προσωπική μας βιβλιοθήκη το πολυαγαπημένο βιβλίο του σπουδαίου Ευρυτάνα λογοτέχνη Στέφανου Γρανίτσα (1880-1915) υπό τον τίτλο: «Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου» (Βιβλιοπωλείον της Εστίας) - για να σας παρουσιάσουμε, αυτή τη φορά, τη Βίδρα των ποταμών μας!

Απολαύστε τη:

=========================

Η ΒΙΔΡΑ

"Φαίνεται ότι ο Νώε δεν έκαμε το μόνον σφάλμα να πάρη εις την κιβωτόν τον κόρακα. Η παράδοσις -η οποία εδώ, προκειμένου περί Νώε, επαναλαμβάνω ότι είναι νωπή ως τελευταία ώρα εφημερίδων- μάς πληροφορεί ότι έκαμε και άλλα λάθη. Επήρε μαζί του και την Βίδραν, η οποία «του έκαμε γηράματα». Και ιδού πώς: Αφού υψώθη ολίγον η κιβωτός, η Βίδρα επετέθη κατά των εν αυτή ποντικών. Ο Νώε την επέπληξεν, αλλ’ αυτή επανέλαβε την επίθεσίν της. Τότε ο Νώε εθύμωσε και την επέταξεν έξω. Αλλά, ενώ ενόμιζεν ότι επνίγη, την βλέπει μετ’ ολίγον να τρώγη τα ψάρια.

Ήρχισε να φοβήται τότε μήπως εξολοθρεύση εντε­λώς την γενεάν των ψαριών και ηναγκάσθη να την πάρη πάλιν εις το πλοίον του. Αλλά πάλιν του ερρήμαζε τα ποντίκια, πάλιν την έρριψεν εις την θάλασ­σαν, την επανέφερε, την έρριψε διά τρίτην φοράν, και η φασαρία αυτή η οποία διήρκεσε καθ’ όλον τον πλουν, τόσον εκούρασε τον Νώε, ώστε, κατά τον εκ Κερασόβου άνευ τέλους μυθολόγον κ. Ι. Τσιώκον, εξ αίτιας της εμέθυσε τόσον δυνατά κατά την αποβίβασίν και έγιναν όσα έγιναν. Εάν πραγματικώς επήρε μαζί του την Βίδραν ο Νώε, δεν έχω κανένα δισταγμόν να πιστεύσω ότι τον εβασάνισε πολύ. 

Ο Αχελώος είναι σχεδόν κατοικία Βιδρών, και όμως σπάνιον πράγμα να κτυπήσωμεν μίαν τον χρόνον (το δέρμα της φθάνει εις 20 δραχμάς). Η στερεά και τα νερά τής είναι εξ ίσου οικεία. Άμα την στριμώξετε εις μίαν σπηλιάν, θα πηδήση εις το ποτάμι. Αν εκεί δεν αισθάνεται τον εαυτόν της εν ασφαλεία, θα τρυπώση εις όποιαν σπηλιάν εύρη καλυτέραν. Εις μεν την ξηράν τρώει ποντίκια, φίδια, καβούρια, εις δε τα νερά ευφραίνεται λογής λογής ψά­ρια, ιδίως τα τετράπαχα και κουτά μπριάνια, διότι η πονηρά πέστροφα κατορθώνει και της διαφεύγει.

Απίστευτα πράγματα λέγονται διά την ευφυίαν της Βίδρας. Λέγεται ότι, διά να κυνηγήση τα ψάρια αποτελεσματικώς, παίρνει και σύντροφον, όπως οι αετοί. Η μία Βίδρα πιάνει τα στενά κανάλια των ποταμών και τοποθετεί το στόμα της ως καλαμωτήν, ενώ η άλλη τα κυνηγά από πίσω και τα «σουδιάζει» προς την στενήν διάβασιν.

Η πονηρία της όμως είναι πολλάκις επικίνδυνος δι’ αυτήν όσον και της αλεπούς, της οποίας είναι πρωτεξαδέλφη. Οι κυνηγοί, γνωρίζοντες ότι τρέφει ιδιαιτέραν αδυναμίαν προς τα ψάρια, παίρνουν ψαροκόκκαλα και τα πετούν στα σπήλαια διά να νομίση ότι και άλλη Βίδρα έφαγε εκεί ψάρια, άρα ότι είναι κα­λός σταθμός διά ψάρεμα. Αλλά αντί ψαριών δέχεται εκεί σκάγια, πολλάκις δε υπό τα ψαροκόκκαλα κρύ­πτεται δόκανον, διά του οποίου επιδιώκεται ως επί το πλείστον η σύλληψίς της.

Προτιμάται άλλως τε το δόκανον, όχι μόνον ως ευκολωτέρα μέθοδος, αλλά και χάριν της μεγαλυτέρας αξίας του δέρματος της, το οποίον εις ωρισμένον μέ­ρος έχει, κατά την παράδοσιν, μίαν πολύτιμον ουσίαν ονόματι «μόσχον», με την οποίαν, κατά τους χωρι­κούς, κατασκευάζεται ένα φάρμακον χρήσιμον διά τας πληγάς, για τας λιποθυμίας, ακόμη και διά την παράτασιν της ζωής των ετοιμοθάνατων. Πιστεύεται δε γενικώς, ότι άμα τουφεκισθή χάνει τον «μόσχον».

Τα κυνήγι της είναι αποτελεσματικώτερον άμα θο­λώνουν τα ποτάμια. Τότε η Βίδρα αποσύρεται προς τας πηγάς, διά να ψαρέψη εις τα καθαρά νερά.

Ολίγας ώρας κάτω από τα χωριό μου πηγάζει ο μισός Αχελώος από την περίφημον Μαρδάχαν, την πολυύμνητον από ξένους και ιδικούς μας.

Λέγεται ότι τα καταγάλαζα νερά της προέρχονται από την λίμνην των Ιωαννίνων και υπογείως εκείθεν φθάνουν εις τα κράσπεδα των Απεραντιακών βουνών, όπου και εκβάλλουν παρά τας όχθας του Αχελώου. Τα νερά αυτά, τα οποία, κατά τον Γαζή, θαρώ, είναι ο Αχέρων ποταμός, είναι χειμώνα καλοκαίρι τόσον γαλάζια, ώστε εις ευρύν κύκλον να γαλαζώνουν και τα νερά του Αχελώου άμα θολώνη.

Η Βίδρα λοιπόν αποσύρεται εις τοιούτου είδους λι­μάνια, αλλά φαίνεται ότι έκαμε τόσην κατάχρησιν των μερών αυτών, ώστε να γίνη γνωστόν εις τους κυ­νηγούς. Φαίνεται όμως ότι και αυτή αντελήφθη τούτο, διότι επί δύο-τρεις ημέρας που εμείναμεν κάποτε εις την Μορδάχαν, οι περίοικοι κυνηγοί και ψαράδες μας εβεβαίωσαν,ότι έχουν χρόνο να ιδούν Βίδραν εις τα γειτονικά νερά. Ηρκέσθημεν λοιπόν εις ολίγα ψάρια και αντί Βίδρας, είδαμεν ένα κασκέτο από δέρμα της επί της κεφαλής του μυθολόγου κ. Τσιώκου...

Εις την απορίαν περί του πως ένα τόσον εύμορφον δέρμα δεν έχει όσην αξίαν και ένα Κουνάβι, ο εκ Κερασσόβου συνάδελφός μου διηγήθη ότι το τιμολόγιον συνέταξεν ο ίδιος ο Νώε, ως φύλλον ποιότητος, λαβών υπ’ όψιν του τας εν τη κιβωτώ παρεκτροπάς των ζώων, αναλόγως των οποίων ώρισε και τας τιμάς. Η Αλεπού, είπεν, έφαγε μίαν κόταν του Νώε και τόσον τον εθύμωσε, ώστε την ετιμολόγησεν εκατό δραχμάς. Αλλά προσέπεσεν, έκλαψεν, ικέτευσε και ο Νώε την ελυπήθη. Το Κουνάβι όμως του έφαγε δύο μελίσσια και, επειδή έχει σκληράν ψυχή -έγραψα περί αυτού ότι άμα πιασθή εις το δόκανον τρώγει το πόδι του και φεύγει- δεν ηθέλησε να προσπέση εις τον Νώε και διά τούτο έμεινε με την μεγάλην τιμωρίαν να αξίζη το δέρμα του ακριβώτερον από όλα. Η Βίδρα; Η Βίδρα τον εθύμωσε περισσότερον από όλα, αλλ’ ηναγκάσθη ο Νώε να συνθηκολογήση. Άμα ήκουσε το τιμολόγιον επήδησεν από την κιβωτόν και του είπεν:

- Ή μου κατεβάζεις το τιμολόγιον, ή δεν σου αφήνω άλλη πέστροφα.

Λέγεται δε ότι ο Νώε, τρελλαινόμενος για τις πέ­στροφες, συγκατετέθη και εδέχθη τους όρους της Βίδρας, υποσχεθείσης ότι δεν θα καταδιώκη την πέστροφαν μέχρι εξολοθρεύσεως."



16 σχόλια:

ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...

Οι εικόνες που συνοδεύουν το συγκεκριμένο κείμενο είναι από το διαδίκτυο.

Φυσιολάτρης! είπε...

Αν υπήρχε οικολογική εκπαίδευση στην Ελλάδα.....το βιβλίο του Στέφανου Γρανίτσα.....θα έπρεπε να διδάσκεται στα δημοτικά σχολεία!!!!!

PHOTO ΤΙΤΛΟΙ είπε...

Και γέλασα με την ψυχή μου, και έμαθα πολλά πράγματα για τη Βίδρα που δεν τα ήξερα!

ποιώ - ελένη είπε...

Πολύ χρήσιμες όλες οι πληροφορίες

Καλό μήνα ♥

Aris είπε...

χα,χα βρηκε το μαστορα του ο Νωε με τη βιδρα!!

Λωτοφάγος είπε...

Πολύ γλαφυρό το κείμενο του Γρανίτσα, για ένα τόσο όμορφο πλασματάκι.
Καλό μήνα και καλό χειμώνα, φίλε μου.

Άρης Άλμπης είπε...

Απολαυστική η γραφή, απολαυστική και η ευρηματική μυθολογία τού κειμένου.

Memaria είπε...

Και τελικά η βίδρα αυτό που μου δίδαξε είναι πως κι ο άγιος, ο Νώε τέλος πάντων στην περίπτωσή μας, φοβέρα θέλει!
Καταπληκτική ιστορία!

kapetandiamantis είπε...

O ΣΤΕΦ. ΓΡΑΝΙΤΣΑΣ ΗΤΑΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΠΛΑΣΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙΣ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΝΩΣΕΙΣ.

Woman in Blogs είπε...

Χι, χι! Κοίτα καμώματα η βίδρα! Δεν την ήξερα.
Εύχομαι καλό και δημιουργικό μήνα!

doctor είπε...

ΦΙΛΤΑΤΕ ΕΥΡΥΤΑΝΑ ΙΧΝΗΛΑΤΗ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ. ΤΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΑ ΠΟΤΑΜΙΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΣΠΑΝΙΟΥΣ ΒΙΟΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟΥΝ ΑΠΌ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΜΟΛΥΝΣΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΛΕΓΩ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΜΙΚΡΑ ΥΔΡΟΗΛΕΚΤΡΙΚΑ ΠΟΥ ΠΡΟΞΕΝΟΥΝ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΣΤΟ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑ.
ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ.

Γυναίκα είπε...

Μου άρεσε!! Καλή συνέχεια!

Maria Kanellaki είπε...

Συγχαρητήρια και γι αυτή την επιλογή κειμένου! Ο χώρος εδώ έχει καθιερωθεί πια στη συνείδησή μου, σαν μια πρωτότυπη βιβλιοθήκη με σπάνια έως και ακυκλοφόρητα κείμενα, από συγγραφείς που αγνοούμε οι περισσότεροι.
Καλό νέο μήνα να έχεις!

Mia είπε...

Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση, Ευρυτάνα μου. Έμαθα πράγματα που δεν ήξερα και αγάπησα τη βίδρα! Καλέ τι όμορφο ζωάκι! Καλή εβδομάδα, φίλε μου.

ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...

Φίλες και φίλοι σας ευχαριστούμε για τις επισκέψεις και τα εύστοχα σχόλιά σας που πάντοτε προσδίδουν επιπλέον ζωντάνια στις αναρτήσεις μας.

ΥΓ: Δείτε και το επόμενο θέμα μας...

άγριο κυκλάμινο είπε...

Ο τόπος μας διαθέτει πολύ σπάνια και χαριτωμένα ζώα!!!
Η βίδρα είναι ένα πανέμορφο πλάσμα των ποταμών μας με υψηλό δείκτη ευφυίας, γρήγορο, ευέλικτο και σίγουρα χρήσιμο στην οικολογική αλυσίδα.
Αποτελεί δείγμα της καθαρότητας των ποταμών και φυσικό είναι στην Ευρυτανία η βίδρα να βρίσκει το ιδανικότερο περιβάλλον. Τελικά η μητέρα φύση έχει εξοπλίσει με όλους τους απαραίτητους μηχανισμούς επιβίωσης τα πλάσματα της.
Επειδή είναι είδος που απειλείται γι αυτό......κυνηγοί κοντά τα χέρια! Αρκεί να δείτε την τελευταία φωτογραφία αυτής της ανάρτησης.
Μεγάλη η συμβολή του Στέφανου Γρανίτσα σε πολλές γενιές!