Όταν μιλώ για ποτάμια...

Ένα συγκλονιστικό βιωματικό άρθρο του συμπατριώτη μας  Δημήτρη Γκορόγια

(για τους αναγνώστες του blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης" )

*****

Από γενναιοδωρία ή κι από καπρίτσιο ίσως της μοίρας, δόθηκε και σε μένα τον ελάχιστο η τύχη να γνωρίσω χλιδάτες πολιτείες και μέγαρα χρυσοπλούμιστα, ελεεινές και τρισάθλιες γειτονιές βουτηγμένες στην ανέχεια και την μιζέρια, ολοφώτιστες συνοικίες ονειρεμένες με σπίτια πνιγμένα στην επάρκεια και στα περισσεύματα της ξεδιάντροπης ματαιοδοξίας. Ανάσανα βρώμικο αέρα από θολούς ουρανούς βουτηγμένους στην μαυρίλα και τη λιπαρή κάπνα των τροχοφόρων και των εργοστασίων, περπάτησα σε στενά κι ανήλια δρομάκια, γεμάτα μούχλα και δυσωδία. Με πεσμένα πάνω στις πλάκες των ρυπαρών πεζοδρομίων τους κουρελιών που μοιάζαν με ανθρώπινες υπάρξεις, ίσα που ένιωθες πως είναι κάτι τέτοιο, παρά πως το έβλεπες κιόλας. Όλα, και τα καλά και τα άσχημα του ανθρώπου έργα είναι και προκοπές γινωμένες από ανάγκη για τη ζωή τη δύσκολη ή για την ανάγκη να ικανοποιηθεί ο αχαλίνωτος εγωισμός που κατατρώει τη σπλήνα εκείνων που δεν γνώρισαν τον κατατρεγμό, την πείνα και το άδικο.

Γεννημένος πολύ καιρό πριν από τώρα, τότες που ο φάδερ ήταν πατέρας με το Π κεφαλαίο και η μάμυ ήταν σκέτη μάνα με τρία (α) για κατάληξη. Έχω μνήμες πολλές και άλλες τόσες εικόνες ανείπωτης ομορφιάς καταχωνιασμένες στα βάθη της ψυχής μου. Η ζωή μου είχε τις ρίζες της βαθιά χωμένες στην υγρή αμμούδα του ανυπότακτου Αγραφιώτη, όπως είχαν τις δικές τους τα θεόρατα πλατάνια που κατέσφαξαν τα αλυσοπρίονα του πολιτισμού.

Έναν καιρό, εξήντα χρόνια πριν από τώρα, για να γίνει η λίμνη που κατάπιε μονομιάς ότι ομορφότερο έχουν αντικρύσει τα μάτια μου ως τα σήμερα. Αμπέλια, μποστάνια, καρπόδεντρα, μηλιές και ροδακινιές, ροδιές και αχλαδιές, κερασιές και κυδωνιές, πορτοκαλιές και μανταρινιές, αραποσίτια και ηλιοτήρια, βρύζες και σιτάρια, καρπούζια, πεπόνια, ντομάτες, κρεμμύδια, χορταρικά και μοσχομυριστά κηπολούλουδα. Ταπεινά σπίτια και καλυβάκια σκορπισμένα ολούθε όπως τα λέφτερα πρόβατάκια στην ανοιξιάτικη βοσκή. Μια πλάση ολόκληρη γεννημένη από τον κρυσταλλένιο πλούτο, ποτισμένη από τα ευλογημένα υγρά σπλάχνα του Αγραφιώτη που την διαπερνούσε απόλυτα δοτικός και εντελώς αναπαίτητος.

Τώρα ; Τα καρπερά χωράφια έγιναν λασπουριά και άχαρος χαλικιάς στα βάθη της λίμνης, τα σπίτια πνιγμένα ανατριχιαστικά σκέλεθρα, οι λυγιές, τα πλατάνια, οι βάγιες των γκρεμών και οι μοσχομυριστές ιτιές αφανίστηκαν για πάντα. Οι χρυσοπλουμιστές πέστροφες με τις κόκκινες βούλες έγιναν αηδιαστικοί πεστροφοσολωμοί και τα αφρόψαρα, τα χασκόνια και τα μουστάκια έγιναν εμβόλιμες στα νερά δολοφονικές πεταλούδες που κατασπάραξαν κάθε άλλο είδος ψαριού από εκείνα που τα τηγανίζαμε στη Φτερόλακκα και τα μύριζαν ως απέναντι στα Κοψέικα...

Όταν μιλώ για ποτάμια η καρδιά μου πετάει πάνω από το τεράστιο κι ορθάνοιχτο βιβλίο των αναμνήσεων που με καθόρισαν. Στην ιδέα και μόνο ότι ο τόπος μου θα υποστεί ένα νέο βιασμό γίνομαι άγριο θηρίο. Να μη ζήσω αν είναι να ξαναδώ μια τέτοια νίλα φερμένη από την κόλαση της παράνοιας και της απρονοησίας. Ήρωες των προεπαναστατικών καιρών, του εικοσιένα, της κατοχής και του αντάρτικου, μάνες χαροκαμένες κι αλύγιστες, κόρες που πιάσαν μετερίζι πίσω από τα μπηχτά τσουγκάρια και τα χοντρόκορμα έλατα για το δίκιο και τη λευτεριά, παλικάρια που τα κουβάλησαν στην γαλήνη της θάλασσας, τα κατεβασμένα ποτάμια μας, όλα μπροστά μου πετιούνται και μου φωνάζουν: ΠΑΡΕ ΕΝΑ ΣΒΩΛΟ ΜΗΤΡΟ ΚΑΙ ΔΙΩΞΕ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΛΑΝ ΤΟ ΦΥΤΡΟ!

Όρθιοι πατριώτες μου συναγωνιστές. Έτσι κι αλλιώς εμείς στο τέλος θα νικήσουμε!

Ήταν μία κατάθεση ψυχής από τον συμπατριώτη μας Δημήτρη Γκορόγια

(δημοσίευση στο blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης")