Η μεγαλοπρέπεια του Βελουχίου!

Ένα από τα αγαπημένα μας βιβλία είναι το "Τυμφρηστός και Τυμφρήστιοι", εκδ. Κασταλία, του αείμνηστου Χαρίλαου Μηχιώτη (1914-2012), εκπαιδευτικού, πολυγραφότατου συγγραφέα και αντιστασιακού αγωνιστή. Από αυτό το βιβλίο ιχνηλατήσαμε και σας παρουσιάζουμε, μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη", ένα θαυμάσιο απόσπασμα που αναφέρεται στο εμβληματικό και χιλιοτραγουδισμένο Βελούχι μας!

Απολαύστε το:

*****

Ο Τυμφρηστός - Βελούχι

Περίμορφος, ορθόστητος, πελώριος, επιβλητικός ο Τυμφρηστός - Βελούχι υψώνεται στο κέντρο του γεωγραφικού χώρου της Ελλάδας. Συνέχεια της οροσειράς της Πίνδου, είναι ο άξονας εκκίνησης και ο κόμβος όλων των ορεινών συγκροτημάτων του ελληνικού νότου. Η ανεμόδαρτη κορφή του σκίζει τον ουρανό σε ύψος 2.315 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας. Μα δεν είναι μόνον αυτή που με την ξαφνική εκτίναξή της τονίζει την εκθαμβωτική μεγαλοπρέπεια του αρρενωπού αυτού βουνού.

Είναι, δίπλα, στο ανάστημά του, και η γοητευτική καμπυλότητα των γραμμών του που εναλλάσσονται αρμονικά με κάποιους κατακόρυφους βράχους, είναι η απαλότητα του τεφρού χρώματος των πετρωμάτων του πλάι στη θωπεία της καταπράσινης χλόης του, που κατάστικτη όλη την άνοιξη και το καλοκαίρι από αμέτρητες ποικιλίες αγριολούλουδα, μαγεύει την αίσθηση με ασύλληπτους τόνους αποχρώσεων και ευωδιάς.

Είναι και η πάλλευκη παχιά στρώση του χιονιού το χειμώνα που γεμίζει και ισιώνει τις λαγκαδιές κι αστράφτει στον ήλιο της μέρας ή στο φεγγάρι της νύχτας. Είναι, ακόμα, και το άνετο απίθωμα του όγκου του στην τρυφερή αγκαλιά των καταπράσινων υπωρειών του όπου θάλλουν ευσκιόφυλλα ολοχρονίς τ' αθάνατα έλατα και πιο χαμηλά, στα ριζοβούνια, οι πλουσιόκομμες καστανιές, οι ασάλευτες βελανιδιές και τα πολύκλαδα πλατάνια στις ρεματιές.

Περίβλεπτος από βουνά και κάμπους, ο Τυμφρηστός χωρίζει την Ανατολική από τη Δυτική Στερεά Ελλάδα και οριοθετεί δυο νομούς: της Φθιώτιδας και της Ευρυτανίας. Με τις αναδιπλώσεις όμως των προεκτάσεών του, με την ποικιλία και τη χάρη της ανάγλυφης μορφής του, με τη λεπτόγραμμη ομαλότητά του ή την έξαρση των οξυκόρυφων βράχων του πλάι στις ομαλές διαβάσεις και τα περάσματα, μάλλον ενώνει παρά απομακρύνει το ένα γεωγραφικό τοπίο από το άλλο. Ξεχωριστός και περίοπτος αγκαλιάζει με την αστείρευτη ομορφιά του έναν πλατύ περίγυρο. Τον εξουσιάζει με το παράστημά του, με τα νερά που στέλνει στα ποτάμια του, με τ' ατίθασα κεφαλόβρυσα, τις φλύαρες πηγές και τις ήμερες νεροσυρμές, με τους ανέμους και τις αλλαξοκαιριές του, με το οξυγόνο της ανάσας του και με το ύψος του, που πλάθει τη λεβεντιά κι εμπνέει τη γενναιότητα της ψυχής.

Ομαλή μάλλον είναι η ανατολική πλαγιά του, που γέρνει και βλέπει προς το φθιωτικό κάμπο, σωστό καραούλι προς τα καρπερά χώματα, τα πλούσια χωριά και τις κωμοπόλεις, γοητεία και πρόκληση για τους φτωχούς βουνίσιους. Οι άλλες πλαγιές του προς τη δύση, το νότο και το βοριά αγναντεύουν σε άλλες οροσυστάδες και παραβούνια, άγριες συχνά κι απότομες, άλλες προς τ' Άγραφα, άλλες προς την Καλιακούδα και τη Χελιδόνα και την Οξιά, άλλες πιο μακριά προς τ' Αραποκέφαλα.

Το όνομα Τυμφρηστός ή Βελούχι είναι ριζωμένο βαθιά και ζυμωμένο με απέραντη αγάπη στις ψυχές των Τυμφρήστιων - αυτών που ζουν κι ανασαίνουν στη σκιά του ή ανάμεσα στις πλήθειες βουνοκορφές των προεκτάσεών του, που μένουν εκεί ριζωμένοι και γεμίζουν ένα χώρο με ακτίνες ως δεκαπέντε χιλιόμετρα γύρω του. Τ' όνομά του είναι πηγή συγκίνησης όλων των Τυμφρήστιων, όπου κι αν βρίσκονται - κάποτε πιο πολύ σ' αυτούς που η ζωή τους έχει απομακρύνει από τη στοργική συντροφιά του. Με παλλόμενη καρδιά τραγουδούν όπου κι αν βρίσκονται:

Βελούχι μου περήφανο κι Οξιά ζωγραφισμένη 

λιώστε τα χιόνια γρήγορα να λουλουδίσει ο τόπος.

Κι άλλοι συμπληρώνουν νοσταλγικά:

Βελούχι μου περήφανο με τα ψηλά σου ελάτια 

που μπόρες δε σε σκιάζουνε ούτε βοριά γινάτια

μον' στέκεσαι περίμορφο και χιλιοζηλεμένο,

λιώσε τα χιόνια γλήγορα να χορταριάσει ο τόπος 

να βγουν οι βλάχοι στα βουνά να βγουν και τα κοπάδια

ν' ακώ τα κυπροκούδουνα ν' αναγαλιάζει ο νους μου.

Έχω κι εγώ κρυφό καημό χαράματα ν' ανέβω 

κι απ' τις ψηλές σου τις κορφές σια πέρα ν' αγναντέψω...

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"