Με αφορμή τη 16η Φλεβάρη (τότε και τώρα...)

«Μου ξανάρχονται ένα - ένα χρόνια δοξασμένα...»!

Ύψιστη Δόξα και Τιμή αποτελεί για έναν  σκλαβωμένο καταπιεσμένο λαό να αδράξει το τιμημένο τουφέκι της Επανάστασης για να βροντήξει τον Παιάνα της ρήγισσας της Λευτεριάς και της πολυπόθητης Λαοκρατίας!

Για να γίνει η σιωπή κραυγή, η απελπισιά ελπίδα, η ανημπόρια δύναμη, η υποταγή φλόγα εξέγερσης!

Μία κομβική ημερομηνία, σταθμός σπουδαίας Ιστορικής Μνήμης, είναι η 16η Φλεβάρη του 1942, όπου επίσημα δημοσιοποιείται, υπό συνθήκες μαύρης Κατοχής, η Ιδρυτική Διακήρυξη του Ε.Λ.Α.Σ του θρυλικού Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (βλ. εδώ) - σαλπίζοντας έτσι το «νέο θούρειο» για τον Πανελλήνιο Ξεσηκωμό ενάντια στους ναζιφασίστες κατακτητές και το ντόπιο δωσιλογισμό. 

Η Ευρυτανία μας στάθηκε πρωτοπόρα στο μεγάλο Απελευθερωτικό Αγώνα, έγινε η εμβληματική Ανταρτομάνα ολόκληρης της Ελλάδας, εγγράφοντας στη μακρά αντιστασιακή ιστορία της την πιο χρυσή σελίδα!

Δίπλα από τους Κατσαντωναίους και τους Καραϊσκάκηδες, μια χούφτα ψυχωμένα παλικάρια, Ευρυτάνες οι περισσότεροι, παιδιά  της Βιοπάλης και της Αγροτιάς, με μπροστάρη τον αετοφτέρουγο Άρη Βελουχιώτη (βλ. εδώ), κράτησαν το ιστορικό νήμα υφαίνοντας την Ανταρτοσύνη των καιρών τους, την αθάνατη ΕΑΜοΕΛΑΣίτικη εποποιία της σύγχρονης αδούλωτης Ρωμιοσύνης.

Από το μικρό καλύβι στο αξέχαστο Τσιουγκρί (βλ. εδώ) και από κει στην «Αγία Λαύρα της Αντίστασης» Δομνίστα (βλ. εδώ), στο Κρίκελλο (βλ. εδώ), στη Χρύσω (βλ. εδώ), στο Μικρό Χωριό (βλ. εδώ) και σε τόσες ακόμη θεατές μα και λιγότερο θεατές Εστίες Αντίστασης...

Σε λιγότερο από ένα χρόνο από την κήρυξη της Επανάστασης στη Δομνίστα, μόλις στις 28/4/1943, η Ευρυτανία αναπνέει ελεύθερη μέσα στη σκλαβωμένη χώρα (βλ. εδώ). Αυτό που φάνταζε αδύνατο για κάποιους τάχατες «ρεαλιστές» είναι πλέον πραγματικότητα για τους επαναστάτες μαχητές που δεν λογάριασαν «νουθεσίες» και «συσχετισμούς» παρά μόνο το Δίκιο και την ατσάλινη αποφασιστικότητα για την υλοποίησή του.

Ο Ε.Λ.Α.Σ ο μεγάλος εθελοντικός λαϊκός στρατός άνθισε σαν κατακόκκινο λουλούδι παντού και στον τόπο μας ακόμη περισσότερο! 

Οι περήφανοι ταπεινοί υψώνονται ανήμερα θεριά στο πάνθεον της Ιστορίας, οι αιμοδιψείς τύραννοι συντρίβονται, η Λευτεριά έρχεται... (βλ. εδώ).

Κι αν η Επανάσταση δεν υλοποίησε ΟΛΑ τα οράματά της και ΟΛΟΥΣ τους Όρκους της, κι αν ήρθαν και ήττες και πέτρινα χρόνια για τους Προμηθείς αγωνιστές, τα αδικαίωτα δεν παύουν να φλογίζουν το διαχρονικό πόθο της δικαίωσης.

Είμαστε περήφανοι που η μικρή ορεινή πατρίδα μας ανέλαβε βάρος δυσανάλογο με το μέγεθός της και όχι μόνο το σήκωσε επάξια, αλλά έγινε και φωτεινό Σύμβολο Αντίστασης και Ανυποταξίας εκείνα «τα χρόνια της φωτιάς» (βλ. εδώ ).

Με ποτάμια αίμα και ανείπωτες θυσίες η Ευρυτανία κράτησε «ταμπούρι» χωρίς να γονατίσει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς της (βλ. εδώ).

*Κι όσο κι αν τα χρόνια περνάνε, ΕΜΕΙΣ...

-Δεν θα επιτρέψουμε στη Λήθη να σκεπάσει τη Μνήμη, δεν θα αφήσουμε, όσο περνάει από το χέρι μας, αυτό το ελεεινό σύστημα και τους φορείς του να θάψουν στην αγνωσία και στην παραχάραξη τις πιο ηρωικές θύμησες του λαού μας. 

-Δεν θα τους αφήσουμε να κάνουν τη νέα γενιά να νιώθει ηττημένη όταν οι αλύγιστοι πρόγονοί  μας πολέμησαν την ηττοπάθεια!

-Θα προβάλλουμε ότι αξίζει να σεβόμαστε και να τιμούμε!

-Όχι στην αμνημοσύνη, όχι στην αγνωμοσύνη. 

✓ Να φτιαχτεί ΤΩΡΑ το «Μνημείο Θυμάτων του Ολοκαυτώματος της Ευρυτανίας από το ναζιφασισμό» (βλ. εδώ). Να αποδοθεί, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας η συλλογική μας οφειλή. Αποτελεί ύβρη απέναντι στους νεκρούς μας, όνειδος απέναντι στην ιστορική μνήμη του τόπου μας, η συνεχιζόμενη απραξία σε μια απόφαση που πάρθηκε ομόφωνα ως ψήφο, αλλά απ' ότι δείχνει η μετέπειτα στάση των τοπικών αρχών μάλλον υποκριτική (;) Ας αναιρέσουν οι ίδιοι το ερωτηματικό με ΠΡΑΞΗ και όχι με άλλα ανέξοδα λόγια και υποσχέσεις δίχως αντίκρισμα.

*Δεν ξεχνάμε - θυμόμαστε - διδασκόμαστε- διεκδικούμε!

Κι όταν το απαιτήσουν και πάλι οι καιροί...

(Αφιερωμένο στη μνήμη των παππούδων και συγγενών μου που πήραν μέρος στο μεγάλο αγώνα κείνα τα δοξασμένα χρόνια)

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"