Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Ο ματωμένος Αύγουστος της Ευρυτανίας και το σήμερα...

Το Καρπενήσι κατεστραμμένο από τα χιτλερικά κτήνη - φωτο: Σπ. Μελετζής

Τέτοιες μέρες πριν από 73 χρόνια (τον Αύγουστο του 1944), οι βάρβαροι ναζί εγκληματίες του Χίτλερ πυρπολούν -για δεύτερη φορά- το Καρπενήσι και πολλά χωριά της Ευρυτανίας. Μαζί με τις περιουσίες και το μόχθο των αγροτικών πληθυσμών, καίνε ζωντανούς και σφαγιάζουν αθώους ανθρώπους, κατά κύριο λόγο υπερήλικες.

Οι γερμανικές φασιστικές ορδές, μαζί με τους αλητοδωσίλογους ντόπιους συνεργάτες τους, προξένησαν μία άνευ προηγουμένου καταστροφή στον όμορφο τόπο μας. Με τον θάνατο, τον τρόμο και τη φωτιά προσπάθησαν να ποδηγετήσουν την Ευρυτανία -προπύργιο του αντάρτικου απελευθερωτικού κινήματος- και να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των περήφανων κατοίκων της, οι οποίοι τα προηγούμενα χρόνια βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της λαϊκής αντίστασης έχοντας μετατρέψει αυτή τη μικρή κουκκίδα του χάρτη σε νησίδα ελευθερίας μέσα στη μαύρη κατοχή.

Κανείς όμως δεν λύγισε, κανείς δεν παραδόθηκε. Ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ, αν και με ελλιπή εξοπλισμό, κατάφεραν συνεχή αιφνιδιαστικά νικηφόρα χτυπήματα στον πάνοπλο εχθρό, ενώ ο άμαχος πληθυσμός προστατεύτηκε (προωθούμενος από τις αντιστασιακές οργανώσεις στα βουνά για ασφάλεια) κι έτσι αποφεύχθηκαν πολύ μεγαλύτερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.

Τα καθάρματα με τον αγκυλωτό σταυρό αποχώρησαν τελικά ντροπιασμένα, έχοντας σημαντικές απώλειες, εκατοντάδες νεκρούς, αγνοούμενους και τραυματίες.

Η ανταρτομάνα Ευρυτανία παρέμεινε αδούλωτη! Το αίμα και τα συντρίμια ήταν το τίμημα της δικής της αξιοπρέπειας και λευτεριάς, αλλά ταυτόχρονα και τα διαχρονικά ιστορικά της παράσημα!

Το blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης" είχε πραγματοποιήσει, παλιότερα, ένα μεγάλο ιστορικό αφιέρωμα για τη διπλή πυρπόληση του Καρπενησίου, καθώς επίσης και κάποια δευτερεύοντα συνοδά θέματα.

Επειδή καλό είναι να ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ότι αξίζει και πρέπει να θυμόμαστε, μπορείτε να "κλικάρετε" στους παρακάτω τίτλους:

-"Όπλα! Όπλα!"

-"Κάψαν τα σπίτια τα ψηλά του Καρπενησιού τα κάλλη..."



Εδώ κάποτε υπήρχε ένα όμορφο διώροφο αγροτόσπιτο - Το ισοπέδωσαν οι Γερμανοί ναζί...

Προσωπικά έζησα τη γιαγιά μου να κλαίει άπειρες φορές για το καμένο της σπίτι και τα χαμένα όνειρά της, ενώ την πρόλαβα και λίγο πριν πεθάνει, σε μεγάλη πια ηλικία, να βιώνει εφιάλτες ότι "...έρχονται τα γερμάνια με τους προδότες να μας κάψουν"! Σε κάποιους όλα αυτά μπορεί να μην λένε τίποτα, αλλά σε άλλους να σημαδεύουν ζωές και μνήμες.  

Αποτελεί ντροπή και μεγάλη ξεφτίλα, να υπάρχουν σήμερα σ' αυτό τον τόπο νοσταλγοί της ναζιστικής πανούκλας που να υπερασπίζονται το χιτλερικό έκτρωμα. Αν έχει απομείνει στοιχειώδη αξιοπρέπεια σε αυτό τον λαό δεν πρέπει να επιτρέπει στα ζόμπι του παρελθόντος να ασελγούν στα κόκκαλα των θυμάτων μας και στα αποκαίδια των σπιτιών των παππούδων και των πατεράδων μας.

Τέλος, όσον αφορά τις λεγόμενες γερμανικές αποζημιώσεις, να πούμε ότι από ένα ελεεινό ελληνικό κράτος-μαριονέτα των ξένων και εγχώριων αφεντάδων, που κοψομεσιάζεται μπροστά στους ιμπερια/ληστές και σε συνεργασία μαζί τους καταδυναστεύει το λαό μας, δεν μπορούμε να περιμένουμε να μπει μπροστά διεκδικώντας όσα δικαιούμαστε. Είναι σα να ζητάμε... από το χαφιέ να προδώσει το αφεντικό του! Άλλωστε τόσες δεκαετίες τι έχουν κάνει επί του θέματος οι προσκυνημένοι καθεστωτικοί πολιτικοί;;; Τίποτε, μια τρύπα στο νερό!

Όμως δεν θα πρέπει, εξαιτίας τούτου, να ξεχαστεί η δική μας δίκαιη διεκδίκηση ούτε να μπει "στο ράφι με τα αζήτητα"! Αντίθετα θα πρέπει να αποτελέσει μία από τις βασικές αιχμές ενός μάχιμου λαϊκού κινήματος που ανάμεσα στα υπόλοιπα αιτήματά του οφείλει να θέσει και τις αποζημιώσεις στις οικογένειες που επλήγησαν από τη ναζιστική θηριωδία. Όχι ότι έτσι μπορούν να επουλωθούν οι πληγές του παρελθόντος, ούτε να "τιμολογηθούν" οι νεκροί και οι καταστροφές, αλλά δεν μπορεί, διάολε, να μάς απαιτούν αυτοί που μάς χρωστάνε! Δεν μπορεί τα τομάρια της Μέρκελ και σία/τα τσιράκια του γερμανικού κεφαλαίου να ζητάνε να κοπεί η σύνταξη της γιαγιάς και του παππού όταν κάποτε τους κάψανε τα σπίτια. Δεν μπορεί τα γερμανοθρεμμένα funds και οι καρχαρίες τραπεζίτες τους να θέλουν να κατασχέσουν τα σπίτια των εγγονιών τους! Δεν μπορεί να μας ρουφάνε το αίμα οι Ούνοι καπιτάλες, όταν το αίμα των δικών μας ανθρώπων είναι ακόμα νωπό, όταν ζουν ακόμη συμπατριώτες μας που βίωσαν τον πόνο, την καταστροφή και την ορφάνια από τα ναζιστικά κτήνη στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στο Κομμένο, στην Κρήτη, στην Ευρυτανία και αλλού!    

Λένε μερικά -καλοπληρωμένα- δίποδα ζώα του συστήματος, ότι δεν "γίνεται τίποτε", ότι "οι αποζημιώσεις δεν πρόκειται να δοθούν ποτέ", ότι τάχα "είναι το πεπρωμένο μας" να ζήσουμε πλέον σαν σκλάβοι. Το μόνο που δεν μας είπανε ακόμη είναι να ξαναγυρίσουμε... στις σπηλιές τον 21ο αιώνα! Ο κόσμος μπορεί να καταφέρει "τα πάντα" αρκεί να κλείσει τις τηλεοράσεις, να πιστέψει στη δύναμή του και να βγει στους δρόμους! Να ξαναγίνει δηλαδή αγωνιζόμενος λαός και όχι μια καταθλιπτική μάζα που τρέμει μπροστά στους δήθεν ισχυρούς.

Οι πρόγονοί μας δεν δείλιασαν και τους πολέμησαν. Γιατί είχανε "ψυχή βαθιά"! Και στο τέλος; τους τσάκισαν και τους νίκησαν! Εμείς ως πότε θα τους προσκυνάμε;;;



Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Μπάνιο στην "Τρύπα του Αγραφιώτη ποταμού"!


Ανηφορίζοντας προς το μαγικό κόσμο των Αγράφων, νιώθεις να αναπτερώνεσαι, να ξεφεύγεις από τα καθημερινά και τετριμμένα, σα να περνάς μια αόρατη πύλη που σε οδηγεί σε μια άλλη διάσταση αντίληψης του χρόνου και του τόπου!

Τηρώντας την... "παράδοση", για μπάνιο στα βουνά το καλοκαιράκι, αποφασίσαμε κάποια ζεστή μέρα να επισκεφτούμε την "Τρύπα του Αγραφιώτη ποταμού"! Ένα μάλλον άγνωστο, στους περισσότερους, ευρυτανικό φαράγγι με όμορφα εντυπωσιακά καταρρακτάκια!

Ξεκινήσαμε από το Καρπενήσι, περάσαμε το καταπράσινο Καλεσμένο, την ιστορική Βίνιανη, το δροσερό Κερασοχώρι και τον όμορφο Κρέντη και ακολούθως στρίψαμε δεξιά προς την πολυαγαπημένη κατεύθυνση των Αγράφων. 

Ο δρόμος ασφάλτινος πια -μέχρι ενός σημείου- ίσως και να μας "ξένιζε" λιγάκι, καθώς χρόνια και χρόνια είχαμε συνηθίσει τον... πατροπαράδοτο χωμάτινο! 

Σταματήσαμε να δροσιστούμε στην πετρόβρυση του αξέχαστου μπάρμπα-Λάμπρου στη Βαρβαριάδα (βλ. εδώ!). Το καλυβάκι του κλειστό, μάς γνέφει φιλικά ξυπνώντας γλυκές αναμνήσεις από αλλοτινές εποχές, τότε που ο τελευταίος "ακρίτας" της αγραφιώτικης γης μάς καλοδέχονταν με τα τσίπουρα και τις νοσταλγικές ιστορίες του. 

Συνεχίζουμε έχοντας πάντα δίπλα μας τον Αγραφιώτη ποταμό να φιδογυρνάει πότε πράσινος και πότε γαλάζιος ανάμεσα στα δύσβατα βουνά. 

Ο Αγραφιώτης ποταμός, γέννημα-θρέμμα των Αγράφων, κρατάει τη σκούφια του από προαιώνιες κρυσταλλοπηγές στα βουνά Ντελιδήμι (2162μ.) και Καταρραχιάς (2002 μ), γεννιέται με τα νερά του Τροβατιανού και του Βραγγιανίτικου ρέματος και στη συνέχεια, αφού εμπλουτιστεί και με το ζωογόνο ύδωρ πολλών άλλων τοπικών ρεμάτων, διατρέχει τα Άγραφα, διαιρώντας τα σε ανατολικά και δυτικά, ώσπου να καταλήξει στην τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών μετά από μία περιπετειώδη πορεία 35 περίπου χιλιομέτρων. Κρύβει μοναδικές και ανεξερεύνητες ομορφιές, ενώ φιλοξενεί άγριες πέστροφες, ποταμοκέφαλους, μπριάνες, καθώς και σπάνια είδη ορνιθοπανίδας. Θαυμαστή και η πλούσια βλάστηση στις όχθες του!


Σε λίγο η άσφαλτος αποτελεί παρελθόν και συνεχίζουμε την ανάβαση στους γνώριμους από χρόνια χωματόδρομους που ελίσσονται ανάμεσα στα σκληροτράχηλα βουνά των Αγράφων με τη ματιά να ταξιδεύει ελεύθερη σε οξυκόρυφα όρη, μακρινές καταπράσινες πλαγιές και χαώδεις γκρεμούς!

Τα μεγαλοπρεπή βουνά υψώνονται ολόγυρα σαν θεόρατα πέτρινα τείχη! Αιώνιοι γίγαντες, φρουροί ενός ατίθασου τόπου που δεν υποτάσσονταν σε εξουσίες, που έβγαλε παλικάρια σαν τον Κατσαντώνη, το Δίπλα, το Χασιώτη - πολέμιους της καταπιεστικής τάξης πραγμάτων της εποχής τους. Περπατημένα αργότερα και από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, τα βουνά αυτά κρατάνε καλά φυλαγμένα τα μυστικά και τους όρκους του αγώνα διατηρώντας τη συνέχεια στο νήμα της ανυπότακτης Ιστορίας αυτού του τόπου!  

Δεν είναι δυνατόν να μη σε συνεπάρει όλη αυτή η αίσθηση και η αίγλη που αποπνέει η Αγραφιώτικη Γη!


Κάποιες μικροστάσεις κρίνονται απαραίτητες για συλλογή λίγης μοσχομυρωδάτης ρίγανης!

4 χιλιόμετρα πριν από το χωριό των Αγράφων (που απέχει 69 χλμ από το Καρπενήσι) ο δρόμος διακλαδίζεται. Εμείς επιλέγουμε την αριστερή κατεύθυνση (προς Επινιανά). Σε λιγότερο από 200 μέτρα υπάρχει μία ξύλινη φθαρμένη ταμπέλα που μετά βίας διαβάζεται: "Προς Τρύπα Αγραφιώτη"!

Αφήνουμε το όχημα, παίρνουμε στους ώμους τους σάκους μας και με τις γλίτσες "παρά πόδα" ακολουθούμε το κατηφορικό στενό μονοπατάκι (συνολικού μήκους περίπου 700 μ.)


Απεριποίητο, σε κάποια σημεία του μάλιστα και αρκετά ταλαιπωρημένο, αλλά προσβάσιμο. Σημασία όμως έχει πάντα ο "στόχος"! Οι γκλίτσες σε πολλά σημεία χρησιμεύουν για να παραμερίζουν κάποια αγκαθωτά βάτα που συναντάμε.

Πλατάνια, δρυς, αγριοκαστανιές, σπάνια αγριολούλουδα και πεταλούδες μάς καλωσορίζουν στο διάβα μας...


Δίπλα μας ανάμεσα στα πυκνόφυλλα δέντρα φανερώνεται κάθε τόσο κι ο Αγραφιώτης ποταμός ασημοστολισμένος από τις ακτίνες του μεσημεριανού ήλιου. Το κελάρυσμά του μας συντροφεύει μαζί με το βόμβο των εντόμων και τα κελαϊδίσματα των πουλιών που δεν φαίνεται να ενοχλούνται από τη διατάραξη της προηγούμενης ησυχίας τους.



Χωρίς να παρεκκλίνουμε από το μονοπάτι, συνεχίζουμε με νότια κατεύθυνση, έως ότου (κάπου μισή ώρα αργότερα) φτάνουμε στην κατάληξή του και ακολουθούμε, πλέον, την κοίτη του ποταμού ευθεία εμπρός μας.



Μπαίνουμε στο ολόδροσο ποτάμι και βαδίζουμε μέσα στο νερό ώσπου σε κάποια στιγμή (πολύ σύντομα) αντιλαμβανόμαστε να στενεύει και να προβάλλει το φαράγγι.


Το Φαράγγι της Τρύπας του Αγραφιώτη ποταμού έχει συνολικό μήκος 600 μέτρα, ενώ στο "επίμαχο σημείο" (για περίπου 40 μέτρα) στενεύει στα 4-5 μέτρα σχηματίζοντας την χαρακτηριστική "τρύπα" που δέχεται και τον συντριπτικά μεγαλύτερο όγκο του νερού!



Το θέαμα που αντικρίζουμε είναι εξωπραγματικό! 'Ένας τεράστιος βράχος λες και τον εναπόθεσε εκεί ο "θεός του φαραγγιού" μισοκλείνει την είσοδο.  Ένας μακρύς κορμός που ακουμπά κατά μήκος του βράχου μας βοηθά να αναρριχηθούμε και από εκεί να παρατηρήσουμε με κάθε λεπτομέρεια την απερίγραπτη ομορφιά...


Ολόγυρα ορθώνονται οι μεγάλοι κάθετοι βράχοι του φαραγγιού με τα εντυπωσιακά πολύχρωμα πετρώματα και τα νερά που τρέχουν από ψηλά σχηματίζοντας μεγάλα και μικρότερα καταρρακτάκια και μία ήρεμη μικρή λίμνη μπροστά ακριβώς από το βράχο μας!

Γιγαντιαία υδροχαρή φυτά κρέμονται από ψηλά με το καταπράσινο σώμα τους να λειτουργεί ως υποδοχέας των άφθονων νερών που κυλάνε με βροντώδη ήχο!!! 

Οι υδάτινες κουρτίνες και οι σταγόνες που πεταρίζουν παντού αντανακλώντας στο φως τα χρώματα της ίριδας, δημιουργούν ένα πανέμορφο σκηνικό και μια ξεχωριστή αίσθηση φυσικού μεγαλείου!


Καθηλωνόμαστε μαγεμένοι από την ευεργετική δροσιά και τον ήχο των νερών που μας καλωσορίζει. Το σημείο θυμίζει, σε μικροκλίμακα, το "Πανταβρέχει", αλλά τούτο εδώ είναι ξεχασμένο, άγνωστο, μα σίγουρα αξιοθαύμαστο!

Ξάφνου, εντελώς αναπάντεχα, αντικρίζουμε έναν αετό να πετά πάνω από τα στενά του φαραγγιού!!! Τι τύχη να τον συναντήσουμε εκείνη ακριβώς την ώρα και σε αυτό το σημείο! Μας ξέφυγε το "κλικ" αλλά τι σημασία έχει..!

Κάποιοι γεροντότεροι Αγραφιώτες μάς είχαν πει ότι πολύ παλιότερα κρύβονταν εδώ κάποιοι ληστοφυγόδικοι, άνθρωποι καταδιωγμένοι από την εξουσία. Αν και δεν κατορθώσαμε να διασταυρώσουμε ιστορικά αυτά τα λεγόμενα, εντούτοις δεν μας προκάλεσαν εντύπωση αφού καθένας μπορεί να υποθέσει ότι ένας τέτοιος τόπος, τόσο προστατευμένος και αθέατος, θα προσφέρονταν και ως ασφαλές καταφύγιο για τους απείθαρχους. 

Δεν αργούμε να βουτήξουμε στα ολόδροσα νερά του Αγραφιώτη κάτω από το βράχο! Bαθιά, πεντακάθαρα, γαλαζοπράσινα, δίνουν μια εξωτική διάσταση, ενώ το κορμί αναζωογονείται σε κάθε κύτταρο του. Το μπάνιο στο ποτάμι αποτελεί πάντα μία ξεχωριστή απολαυστική εμπειρία...


Λίγο αργότερα καθισμένοι επάνω στο βράχο πίνουμε παγωμένες μπύρες, γευόμαστε ελιές, ντομάτες και φρεσκοζυμωμένο ψωμί και είναι σαν να έχουμε κάνει το ωραιότερο "γκουρμέ" γεύμα (αλίμονο δα!) συνοδεία της μελωδίας των νερών! 

Θα στρώσουμε στην όχθη και θα ξαπλώσουμε για καμιά ωρίτσα που θα είναι όμως αρκετή για να μας κάνει να αισθανθούμε "βιονικοί" και να κολυμπήσουμε ξανά στη δροσερή αγκαλιά του ποταμού.


Σε τέτοιους θεόμορφους τόπους, ανέγγιχτους από αυτό που ονομάζουν κάποιοι "πολιτισμό", σε τέτοια ονειρεμένα σημεία της μάνας φύσης που το μόνο που δεν συναντάς (ή μήπως όχι;) είναι τις νεράιδες να λούζονται στις όχθες των ποταμών, σε τέτοια παραμυθένια ομορφιά - δεν μπορείς παρά να αναλογιστείς, για μια ακόμη φορά, τα σοφά λόγια του Ινδιάνου αρχηγού Seattle: 

"Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν φαίνεται να δίνει σημασία ούτε καν στον αέρα που αναπνέει. Όπως ο άρρωστος που του έχει εξασθενίσει η όσφρηση. Πουθενά στις πολιτείες δεν υπάρχει μια ήσυχη ειρηνική γωνιά. Δεν υπάρχει τόπος να σταθείς και ν' ακούσεις το ξωπέταγμα των φύλλων την άνοιξη, τη ροή του ποταμού ή το βουητό των εντόμων. Αλλά τι μένει απ΄ τη ζωή αν ο άνθρωπος δεν μπορεί ν' αφουγκραστεί το μοναχικό κάλεσμα του κοκκινολαίμη ή τις συζητήσεις των βατράχων τη νύχτα στη μικρή λίμνη; Αλλά εγώ ίσως είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω..."!


Αργά το απόγευμα θα πάρουμε το δρόμο της επιστροφής φορτωμένοι για μια ακόμη φορά με χρώματα, αρώματα και σπάνιες εικόνες της μαγικής Αγραφιώτικης φύσης που θα μας συντροφεύουν για καιρό.


Τολμήστε το, αξίζει και... θα μας θυμηθείτε!


Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Θέλω ν' ανέβω στο βουνό...



Αφηγείται η Ευρυτάνισσα κυρά Λένη - για το blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"


"Θέλω ν' ανέβω στο βουνό να κάνω ταίρι τον αετό..." 

Αχ και να ξερε ο κάθε άνθρωπος της μεγαλούπολης τι ομορφιές κρύβουν αυτά τα βουνά και πόση δροσιά και γαλήνη μπορούν να χαρίσουν στην ψυχή του ανθρώπου! 

Έχει πολλές χάρες το καλοκαιράκι εδώ ψηλά... Η αγνή βουνίσια φύση είναι πανέμορφη σαν το παραμύθι, ενώ τα χωριουδάκια ξεχνούν για λίγο τη μοναξιά τους καθώς τέτοια εποχή γεμίζουν με κόσμο από τις πόλεις, ακόμη και από την ξενιτιά...

Ελάτε να γνωρίσετε, και πιο πολύ εσείς οι νέοι, το πολυτραγουδισμένο Βελούχι, τα περήφανα Αγραφιώτικα βουνά, τα λημέρια του Κατσαντώνη, του Καραϊσκάκη, του Τσιόγκα και του Λεπενιώτη, του Μάρκου, του Άρη και τόσων άλλων παλικαριών της Ευρυτάνας γης. 

Εμείς οι Ευρυτάνες την πονάμε αυτή την άγονη όμορφη γη, γιατί είναι κομμάτι του εαυτού μας, "σαρξ εκ της σαρκός μας" που λένε. Και κάθε φορά που καταφέρνουμε και ανηφορίζουμε εμείς, τα παιδιά και τα εγγόνια μας, νιώθουμε σαν να εκπληρώνουμε ένα χρέος στο γενέθλιο τόπο μας. 

Κάθε Ευρυτάνας ποθεί να βρεθεί στα "Ανταμώματα". Να συναντήσει τους παιδικούς του φίλους. Να πούνε τα παλιά. Να θυμηθούν τα χρόνια της αθωότητας. Να γελάσουν για τις σκανταλιές και τα παιχνίδια τους. Ίσως και να κλάψουν για τους παππούδες και τις γιαγιάδες που δεν είναι πια εδώ και δεν θα αντικρίσουν ξανά τα χαρούμενα και γεμάτα αγάπη πρόσωπά τους να τους καλωσορίζουν...

Ν' ανάψουν κι ένα κερί στην εκκλησιά όπως τότε παιδιά που τα έπαιρνε η Μάνα απ' το χεράκι και γεμάτα χαρά πήγαιναν στην κυριακάτικη λειτουργία, όπου κάθονταν ήσυχα και σοβαρά όπως οι μεγάλοι. Μόνο που μια φορά η μικρούλα η Σοφία μόλις άκουσε τον παπά να ψέλνει το "Σοφία ορθή" τινάχτηκε ολόρθη και με βουρκωμένα τα ματάκια ρώτησε τη μάνα: "εγώ τώρα τι έκανα και μου το λέει αυτό;;;"!!!


Θέλουν ν' ανέβουν και στα Σαρακατσανέικα κορφοβούνια, να ξαναδούν τις παλιές καλύβες των προγόνων και εκεί να τραγουδήσουν όλοι αντάμα με δάκρυα στα μάτια: "πέθαναν οι τσελιγκάδες ρήμαξαν όλες οι στάνες"...

Στην Ευρυτανία, το καλοκαιράκι γίνονται πολλά πανηγύρια που δεν πρέπει να τα χάνει κανείς, γιατί πρέπει να τα κρατήσουμε ζωντανά! Του Αη Λιά, της Αγίας Παρασκευής, της Παναγίας το δεκαπενταύγουστο κι άλλα πολλά ακόμα. Τι να σας πρωτοπώ... 

Να βρεθούμε στο Κεφαλόβρυσο του Μάρκου Μπότσαρη με τα δασιά πλατάνια και τις πολλές τις βρύσες, με τα λαχταριστά ψητά και τις ολόφρεσκες πέστροφες και με το κλαρίνο ν΄ αντηχεί μέσα στον καταπράσινο παράδεισο! 

Να πάμε στη "Γιορτή του Μούρου" στο Καλεσμένο, να πιούμε, να χορέψουμε στην όμορφη πλατεία του Αη Γιάννη και να μάθουμε την ιστορία γι΄ αυτό το σπάνιο ποτό που παράγεται από τα μούρα και είναι μια αποκλειστικότητα του τόπου μας αφού πουθενά αλλού δεν βγαίνει τέτοιο γνήσιο ποτό, είναι κάτι ξεχωριστό, σαν τη μαστίχα που υπάρχει μόνο στη Χίο!

Ν' ανηφορίσουμε Αύγουστο στ' Άγραφα, στο ξακουστό Τροβάτο το φιλόξενο ορεινό χωριό με τους ωραίους ανθρώπους που σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν το σπίτι σου. Να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό με την παλιά παράδοση που θ' ακούσουμε από τους γεροντότερους χωριανούς. Να βρεθούμε στο Τροβατιανό τ' αντάμωμα με το ξαναζωντάνεμα των σαρακατσάνικων εθίμων και τ΄ αθάνατα παραδοσιακά τραγούδια από τα υπέροχα χορευτικά του Συλλόγου.

Να πάμε και στη γιορτή του Κατσαντώνη στο Σίχνικο, να τραγουδήσουμε για τον σταυραετό των Αγράφων που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε...


Να επισκεφτούμε το Πανταβρέχει, το Γεφύρι της Αγάπης, το Κυπαρίσσι της Πρασιάς, τη Λίμνη των Κρεμαστών, να χαρούμε τους ελατιάδες, τα γάργαρα νερά, το γλυκοκελάηδημα των αηδονιών και τις δροσερές βραδιές με συντροφιά το φεγγαράκι των βουνών...

Θα ήθελα να πω σε όλους, και περισσότερο στους αγαπητούς φίλους που θέλουν να γνωρίσουν την πραγματική Ευρυτανία, να επισκέπτονται τα χωριά και πιο πολύ τα ξεχασμένα κι όχι μόνο τα γνωστά και τα τουριστικά. Εκεί θα δουν μια άλλη Ελλάδα, θα ζήσουν την ομορφάδα μέσα στην παρθένα φύση, στα έλατα, στα βουνά και στα ποτάμια...


Θα μάθουν με χαριτωμένο τρόπο για τα παλιά τα έθιμα και θα χορέψουν με τους ήχους του κλαρίνου και του βιολιού κάτω απ' την αστροφεγγιά. Και εκεί μαζί με τις χορευτικές φιγούρες, έτσι όπως θα λύνεται το σώμα και θα λευτερώνεται η ψυχή, θ' αφήσουν ξοπίσω τους, έστω και για λίγο, τις σκοτούρες και τα βάσανα της κρίσης. Θα 'ναι για καλό παιδιά μου!

Σας ευχαριστώ που μού δώσατε την ευκαιρία να πω κάποια πράγματα που ήθελα για τον τόπο μας και τους ανθρώπους μας. 

Εύχομαι σε ντόπιους και επισκέπτες καλό καλοκαιράκι, καλές διακοπές και του χρόνου με υγεία και κέφι ν' ανταμώσουμε όλοι ξανά...

Αναπαράσταση του "δασκαλοκάλυβου" στο Τροβάτο


Σαρακατσάνικοι χοροί στο Βελούχι
                                       

Από την Ευρυτάνισσα κυρά Λένη - για το blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"