 |
| Αντιπροσωπευτική φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα! |
Πόσα
χρόνια πέρασα
κι
ἄσπρισα κι ἐγέρασα
πάνω
στὰ ψηλώματα
βόσκοντας
τὰ πρόβατα!
Τὶς
κορφὲς ἐπάτησα
καὶ
νυχτοπερπάτησα
καὶ
σὲ δέντρα γερικὰ
εἶδα
κι εἶδ᾿ ἀγερικά!
Σὲ
ψηλὲς ἀνηφοριὲς
σὰ
κοτσύφι χύθηκα
κι
ἔπεσα σὲ ρεματιὲς
καὶ
ἀποκοιμήθηκα!
Πάνω
στὴ καπότα μου,
φορεσιὰ
καὶ στρῶμα μου,
εἶδα
῾νείρατα γυρτὸς
ξυπνητὸς
καὶ κοιμιστός!
Σ᾿
ἀητοράχη ἐσκάλωσα
μὲ
τὸ λύκο μάλωσα
κι
ἄναψα τρανὲς φωτιές,
σὲ
τετράψηλες κορφές!
Εἶδα
τ᾿ ἄστρι στὸ βουνό,
ποὺ
τὸ λεν᾿ Αὐγερινὸ
καὶ
στὴ καθαρὴ βραδιὰ
χόρτασα
τὴ ξαστεριά!
Μύρμηγκα
δὲ ζήμιωσα
κι
ἄνθρωπο δὲ θύμωσα.
Πῆρα
τὰ μικρὰ τ᾿ ἀρνιά,
σὰ
παιδιὰ στὴν ἀγκαλιά!
Μιὰ
ζωὴν ἐπέρασα
κι
εἶπ᾿ ὁ Θεὸς κι ἐγέρασα
καὶ
τὸ χιόνι τὸ πολύ,
μοῦ
῾πεσε στὴ κεφαλή!
Ἄειντε
προβατάκια μου,
περπατᾶτ᾿
ἀρνάκια μου,
πάμετε
σιγὰ-σιγὰ
καὶ μᾶς 'πῆρεν ἡ βραδιά...
[ Ποίημα του Ευρυτάνα λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877-1940) ]
ΥΓ: Θα μπορούσατε να δείτε και ΕΔΩ!
