*του συμπατριώτη μας καρδιολόγου, λογοτέχνη και συνθέτη Γιάννη Τσιαντή
(για τους αναγνώστες του
*****
Με λένε Γιάνννη, δεν έχει σημασία το επίθετο αλλά το πώς χάραξε το μικρό μου όνομα στα τεφτέρια της παιδικής ψυχής μου, όπως τότε στο δημοτικό που υπέγραφα τις εκθέσεις μου το «πώς πέρασα τις καλοκαιρινές ή τις πασχαλινές διακοπές» γράφοντας το «Γιάννης» όχι με ένα ή δυο «ν» αλλά με τρία «ν» ενωμένα και καλλιγραφικά σαν κορδειλιέρα οροσειρών για να μου θυμίζει το τρίκορφο του χωριού μου, τη Χελιδόνα.
Μάταια η δασκάλα κόπιαζε να με ορθογραφήσει και να μου εκριζώσει τη φαντασία μου. Ήταν γονιδίωμα. Ήταν φτιαξιά. Ήταν ακιδογράφημα αγάπης για τα βουνά και τα ποτάμια μας. Ήταν η ρίζα που μου φύτεψαν οι γονείς για να καθίσω αργότερα στη σκιά του δέντρου που αυτοί δεν θα πρόκαναν. Το βουνό και το ποτάμι ήταν ο καθημερινός μου καμβάς. Ένιωθα λες και περπατούσα σε εκείνες τις παραμυθένιες ελαιογραφίες της υπαίθρου του Μαλέα και του Παπαλουκά.
Αγνάντευες το ποτάμι και δεν ένιωθες μοναξιά. Το άκουγες που πάφλαζε, το έβλεπες που κατρακύλαγε προς τη λίμνη, το ένιωθες που σου ζωγράφιζε την ημέρα με τα χρώματα του ήλιου. «Σαν ιθαγενείς μου ακούγεστε με όλα αυτά» θα έλεγε κάποιος που δεν μπορεί να μπαλαντζάρει την κομματική προβιά του με το δίκαιο και το παναθρώπινο.
Ναι είμαστε ιθαγενείς. Γι’ αυτό και έχουμε ιερή υποχρέωση να τα διαφυλάξουμε. Γιατί το συναίσθημα του μόχθου, του αγώνα και της δικαίωσης για το διπλανό και το παρέκει είναι αρχέγονα ένστικτα που εσωκλείουν όλη τη συναίσθηση του σύμπαντος. Γιατί τα αισθήματα πιθανώς να είναι αυτά η ομορφιά του κόσμου μας και όχι οι γεωμετρίες. Δεν υπάρχει η έννοια του άσχημου στο σχήμα. Το πνεύμα της αιωνιότητας που ψάχνουμε ίσως και να είναι το ακούσιο συναίσθημα. Για αυτό και να είναι προορισμένα να απελευθερώνονται και όχι να μένουν έγκλειστα. Για αυτό να είναι έτσι φτιαγμένα που δεν γερνάνε μαζί με το σώμα.
Μπορεί ακόμα και τον ίδιο το θάνατο να νικάνε και να μην το ξέρουμε. Πεθαίνεις και η υστεροφημία του αγώνα για το δίκαιο αιωρείται για πάντα και η ανοιχτοσύνη της επίγειας ψυχής φαντάζει απέραντη μπροστά στη στενωσιά της κερδοσκοπίας.
Ήρθε η ώρα να αλλάξω το ενυπόγραφο σκίτσο του ονόματος μου. Να βάλω από εδώ και πέρα την έννοια του διαρκούς αγώνα και της ελπίδας.
Γιάννης λοιπόν με τρία «ν». Με δυο τέμνουσες γραμμές και μια τοξωτή καμπύλη που να αντανακλά μια βουνοκορφή και έναν ήλιο που ανατέλλει.
ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΥΡΥΤΟΣ
