Τρίτη, 28 Ιουλίου 2020

Γεια σας... (για σας) !!!


Τα βουνά μας
κάστρα ελευθερίας...

***
από τότε
και για πάντα...

***
για εμάς
και για τους επόμενους...

***
ΟΧΙ ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ!
Έξω οι άρπαγες
από την Ευρυτανική γη!



Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2020

Γιάννης Τζαμάρας : ένας άγνωστος ευρυτάνας ζωγράφος/αγιογράφος

Ο λαϊκός ζωγράφος/αγιογράφος Γιάννης Τζαμάρας (1938-2015)

Θυμάμαι ότι ήμουν πιτσιρικάς όταν πρωτοείδα τον Γιάννη Τζαμάρα σε ένα μικρό ευρυτανικό χωριό όπου κάποιος θείος μου, τού είχε παραγγείλει να ζωγραφίσει μια εικόνα-τάμα για το τοπικό εκκλησάκι. 

Σαν παιδί είχα εντυπωσιαστεί με το παρουσιαστικό αυτού του ανθρώπου. Με μακριά μαλλιά και γένεια, με μακρύ φαρδύ δερμάτινο σακάκι, ψηλές μπότες και ένα καουμπόικο καπέλο, έμοιαζε σαν να έχει δραπετεύσει από κάποια παλιά ταινία γουέστερν. Μάλιστα είχα ακούσει ότι στην πολυτάραχη και περιπετειώδη ζωή του είχε λάβει μέρος και σε ένα ιταλικό σπαγγέτι γουέστερν λόγω της ιδιόμορφης εμφάνισής του! Έτσι έλεγαν οι ντόπιοι, ο ίδιος ούτε το επιβεβαίωνε ούτε το διέψευδε...

Εμείς τα παιδιά, πηγαίναμε ως την πόρτα της εκκλησίας και παρακολουθούσαμε κρυφά τι έκανε αυτός ο παράξενος άνθρωπος... 

Τον θυμάμαι καθισμένο σε ένα σκαμνί μέσα στο εκκλησάκι να ζωγραφίζει με ολύμπια ηρεμία την εικόνα του. Με πολύ αργές κινήσεις, λες και επιτελούσε κάποια ιεροτελεστία! Φαινόταν σαν να μην έδινε σημασία στο τι συμβαίνει γύρω του, ούτε αν τον παρακολουθούσε οποιοσδήποτε. Ήταν εντελώς προσηλωμένος στη δουλειά του. Κάθε τόσο σηκωνόταν από τη θέση του και περιεργαζόταν με προσοχή το έργο του. Κοιτούσε από μια απόσταση και για αρκετή ώρα την εικόνα, πότε κατά πρόσωπο και πότε από δεξιά ή από αριστερά, σαν να ήθελε να επικοινωνήσει με τη μορφή που ζωγράφιζε και να "τεστάρει" αν... ο άγιος είχε, στην κοσμική του όψη, όλα εκείνα τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά της λιτής αυστηρότητας που ήθελε να του προσδώσει ο καλλιτέχνης!


Εγώ, ένα παιδί τότε, δεν σκάμπαζα βέβαια τίποτε από αγιογραφία ούτε θα μπορούσα να έχω άποψη για το έργο του, πέραν από την ωραία εικόνα που αντίκριζαν στο τέλος τα μάτια μου. Ο θείος, πάντως, είχε ενθουσιαστεί από το αποτέλεσμα! Στο χωριό μιλούσαν με πολύ καλά λόγια για την τέχνη του, που όπως έλεγαν την είχε μάθει κάποτε στο Άγιο Όρος! Εκείνος, έπινε αμίλητος το κρασί του κάτω από το πλατάνι της πλατείας... ύστερα σηκώνονταν και συνέχιζε και πάλι τη δουλειά του. 

Δεν τον ξαναείδα ούτε άκουσα γι' αυτόν ξανά...

Μετά πολλά χρόνια έτυχε να γνωρίσω το γιο του, τον Μήτσο Τζαμάρα, σε κάποια εκδήλωση για την Εργατική Πρωτομαγιά στις Κορυσχάδες. Έναν μπεσαλή και κάπως ατίθασο τύπο με τη μπλούζα του Τσε Γκεβάρα και με ένα αδιόρατο πικρό χαμόγελο να λέει : "Για μια τέτοια σημαντική μέρα είμαστε πολύ λίγοι, αλλά σημασία έχει ότι είμαστε εδώ..."! Πιάσαμε την κουβέντα και εκεί έμαθα ότι ήταν γιος του αγιογράφου Γιάννη Τζαμάρα. Είπαμε τότε πολλά και ενδιαφέροντα επί παντός επιστητού και όταν ξανανταμώσαμε μετά από κάμποσο καιρό σε μια μεγάλη παρέα, ο Μήτσος μου έδωσε έναν φάκελο με μια φωτογραφία του πατέρα του και κάποια στοιχεία που τον αφορούσαν. Στη διάρκεια της συζήτησής μας, μου εμπιστεύθηκε και πολλές άγνωστες λεπτομέρειες για τον αείμνηστο πατέρα του Γιάννη Τζαμάρα που όμως αυτές θα μείνουν μεταξύ μας...


Στην Τέχνη του έβρισκε τον αληθινό του ευατό!

Ο Γιάννης Τζαμάρας πρωτάνοιξε τα μάτια του στο Κλαυσί της Ευρυτανίας το 1938. Ήταν παιδί μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας, του Δημήτρη και της Βασιλικής, ενώ είχε και μία αδερφή τη Φωτεινή.  

Από πέντε χρονών έμεινε ορφανός, όταν τον πατέρα του Δημήτρη Τζαμάρα τον δολοφόνησαν άνανδρα οι γερμανοί καταχτητές κρεμώντας τον από τον πλάτανο στο Καρπενήσι το Νοέμβρη του 1943 κατά τη διάρκεια της πρώτης ναζιστικής επιδρομής στον τόπο μας.

Ο Γιάννης Τζαμάρας παντρεύτηκε τη Φωτεινή Βονόρτα από το Μεγάλο Χωριό και απέκτησαν μαζί τρεις γιους: Τον Δημήτρη, τον Φίλιππο και τον Σταύρο.

Από μαθητής ήδη του Δημοτικού, εφτάχρονο παιδί, ζωγραφίζει πορτρέτα με μολύβι. Μεγαλώνοντας, ένιωσε ότι η ζωγραφική ήταν αυτό που του ταίριαζε και που πραγματικά αγαπούσε. Είναι χαρακτηριστικό ότι ποτέ του δεν τα πήγαινε καλά με... τις αγροτικές εργασίες, ασχέτως αν τις έκανε περιστασιακά για να βιοπορίζεται. "Εγώ είμαι καλλιτέχνης" συνήθιζε να λέει. Γι αυτό και αφοσιώθηκε στην Τέχνη για όλη την υπόλοιπη ζωή του. 

Αγαπούσε παράφορα την Ευρυτανία, περπατούσε τον τόπο μας από άκρη σε άκρη κι εμπνέονταν από τις αστείρευτες ομορφιές της ευρυτανικής φύσης που αποτύπωνε κατόπιν στο ζωγραφικό καμβά με έναν δικό του ξεχωριστό τρόπο! Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι αγαπημένος του ποιητής ήταν ο εμβληματικός Κώστας Κρυστάλλης, "ο ποιητής του βουνού και της στάνης"!


Κάποια στιγμή, στα πρώιμα νεανικά του χρόνια, ο Γιάννης Τζαμάρας βρέθηκε στο Άγιο Όρος σαν καλογεροπαίδι επιδιώκοντας να διδαχθεί τα μυστικά της αγιογραφίας η οποία στην πορεία της ζωής του απορρόφησε το μεγαλύτερο μέρος της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας! Φύσει αμφισβητίας όμως, ήλθε σε ρήξη με κάποιους αγιογράφους καλόγερους διότι διαφώνησαν σε... ζητήματα τεχνοτροπίας κι έτσι έφυγε από το Άγιο Όρος επιστρέφοντας στην Ευρυτανία!

Η ζωή του Γιάννη Τζαμάρα υπήρξε αφάνταστα δύσκολη, μια συνεχής πάλη ανάμεσα στις προσωπικές του χίμαιρες και στην αδήριτη αναγκαιότητα για τον επιούσιο. Φτωχός, δουλεύοντας σποραδικά σε ξένα χωράφια, αναγκαζόταν πάμπολλες φορές να ζωγραφίζει κατά παραγγελίαν και έναντι πάντοτε χαμηλού αντιτίμου. Συν τοις άλλοις, ο Γιάννης ήταν και καλός χειροτέχνης, κατασκεύαζε τα περίφημα "ματσούκια"!

Κάποια στιγμή, όντας χωρισμένος πια, αποτραβήχτηκε για ένα διάστημα στον Ψηλόβραχο, πλησίον της Επισκοπής, όπου ζούσε σε μια φτωχική παράγκα παραδομένος στη μοναχικότητά του και στο έργο του. Η κακή τύχη τού χτύπησε για μια ακόμη φορά την πόρτα, όταν η καλύβα του έπιασε φωτιά καταστρέφοντας και έναν σημαντικό αριθμό των έργων του.  
      
Όμως αυτός συνέχιζε άοκνα και ακούραστα να ζωγραφίζει, αφού στην Τέχνη του έβρισκε τον αληθινό του ευατό! 

Λιτοδίαιτος, λιγόλογος, με ασκητική μορφή και βαθύ μελαγχολικό βλέμμα, απέφευγε διακριτικά τον πολύ κόσμο και τις πολλές συζητήσεις, προτιμώντας να ζωγραφίζει ως αργά το σούρουπο στις μοναχικές βουνοκορφές!


Ο Γιάννης Τζαμάρας δεν ζωγράφιζε μόνο αγιογραφίες (που βέβαια ήταν το κύριο αντικείμενό του) αλλά και άλλα έργα, όπως πίνακες εμπνευσμένους από τα κάλλη της ευρυτανικής γης, σκηνές από την καθημερινότητα των ανθρώπων του τόπου μας, πορτρέτα ποιητών και αγωνιστών του 21, ακόμη και προσωπογραφίες συμπατριωτών του.

Έργα απλά κι ανεπιτήδευτα, με τη δική του ελεύθερη καλλιτεχνική αντίληψη και αισθητική, με την απέριττη και αφτιασίδωτη λαϊκή τεχνοτροπία που απέπνεε παράδοση και αυθορμητισμό, παραπέμποντας στο αληθινό, το γνήσιο, το πηγαίο!

Ως έναν σύγχρονο "Θεόφιλο των ευρυτανικών βουνών χωρίς φουστανέλες" τον παρομοίασε η δημοσιογράφος Αγγελική Δαμίγου τη δεκαετία του 70 στο γνωστό περιοδικό "Ταχυδρόμος"! Το Μάη του 1972 έγινε αναφορά και στη δημόσια τηλεόραση στην εκπομπή "Εδώ κι εκεί" του Π. Μακρή, ενώ τον Οκτώβριο του 1979 πραγματοποιήθηκε από ομάδα καλλιτεχνών και μια έκθεση έργων του Γιάννη Τζαμάρα στο Πολιτιστικό Κέντρο της Αγγελικής Τσεβά.

Όμως ο Γιάννης Τζαμάρας ήταν επί της ουσίας μακριά απ' όλα αυτά! Σπάνια κατέβαινε στην Αθήνα, ερχόταν μόνο στη χάση και στη φέξη, κυρίως για να προμηθευτεί τα σύνεργα της Τέχνης του. Προτιμούσε τα αγαπημένα του ευρυτανικά βουνά με την αίσθηση της ελευθερίας και ανεξαρτησίας που αυτά του χάριζαν!


Κάποτε ρώτησαν τον Γιάννη Τζαμάρα γιατί σε ένα πίνακά του -που κοσμούσε μία από τις γνωστές ταβέρνες του Καρπενησίου και που παρίστανε τρεις τύπους έν μέθη- έγραψε με ανορθόγραφο τρόπο τον υπότιτλο, ενώ ήξερε γράμματα. 

"Για να περιγράψω την ανορθογραφίαν της καταστάσεως" απάντησε ο εκπληκτικός Γιάννης!

Μια άλλη φορά ο κουρέας του Καρπενησίου και επίτροπος σε μία εκ των εκκλησιών, μετέφερε στο Γιάννη το παράπονο του δεσπότη διότι "στις εικόνες οι άγιοι έδειχναν κάπως... αγριωποί"! Τότε ο Γιάννης Τζαμάρας απάντησε: "γιατί, σάμπως τους έχει δει ποτέ τούς αγίους ο δεσπότης, για να κρίνει και πως ήταν στην πραγματικότητα;;;"!!!


Ήταν ένας αντισυμβατικός άνθρωπος, μια "ροκ" μορφή που δεν έμπαινε εύκολα σε καλούπια και κοινότυπες νόρμες συμπεριφοράς. 

Εξαιτίας του ιδιόρυθμου χαρακτήρα του, ο Γιάννης Τζαμάρας βίωσε και τη συνειδητή αυτοαπομόνωση αλλά και τη μικροπρεπή συμπεριφορά πολλών συμπατριωτών μας, που αδυνατούσαν ίσως να κατανοήσουν τη διαφορετικότητα του λαϊκού ζωγράφου που ποτέ δεν έβλαψε κανέναν κι ας τον έβλαψαν ή τον περιθωριοποίησαν αρκετοί. 
   
Υπήρξαν βέβαια και εκείνοι που τον αγαπούσαν αληθινά. Ο γιος του Μήτσος Τζαμάρας αναφέρεται σε αυτούς αρκετά συχνά, όπως στους αδελφούς Ζαβαίους, Νίκο και Δημήτρη, στον Κώστα Μπακατσιά ("Ανθούλης") και στο Νίκο Τσουρή, καθώς και σε λίγους ακόμη, που, όπως λέει, σέβονταν και αναγνώριζαν τον πατέρα του και το έργο του. Σε τέτοιους ανθρώπους άνοιγε ο μπάρμπα-Γιάννης την καρδιά του, κι επικοινωνούσε, συζητούσε, γκρέμιζε τα προσωπικά κάστρα της επιφυλακτικότητάς του και γίνονταν ένας άλλος άνθρωπος! 
       
Έφυγε από τη ζωή το 2015 σε ηλικία 77 ετών, σαν ένας... "φτωχός και μόνος καουμπόι"! Την ημέρα της κηδείας του έξι φιγούρες ακολουθούν τη νεκροφόρα ενώ βρέχει ακατάπαυστα: οι τρεις γιοι του, η εγγονή του Γεωργία, η Ιωάννα Παΐδα-Καρβέλη και η Μαρία Γιαννάκου. Και ο γιος του Δημήτρης μέσα από τα αναφιλητά του να λέει... "και επικυρηγμένος αντάρτης να ήσουν, δεν θα έφευγες τόσο μόνος"! Ο τάφος του Γιάννη Τζαμάρα βρίσκεται στο Μεγάλο χωριό της Ευρυτανίας, στον τόπο που τον πλήγωσε μα και που αγάπησε!



Και οι ξεχασμένοι έχουν λαλιά... 

Μάλλον κανείς δεν ξέρει τι απέγινε η πλειονότητα των έργων του Γιάννη Τζαμάρα. Στο Λαογραφικό Μουσείο του Μεγάλου Χωριού υπάρχουν ελάχιστα ως δωρεές. Τα περισσότερα, όμως, διάσπαρτα απο δω κι από κει, χαμένα στην ανωνυμία όπως τόσων άγνωστων καλλιτεχνών, θα κοσμούν -ίσως- κάποιες συλλογές; κάποια ξωκκλήσια; κάποιους τοίχους σπιτιών; ποιός ξέρει άραγε... Φανταστείτε ότι ούτε ο ίδιος ο γιος του ο Μήτσος Τζαμάρας δεν διαθέτει έργα του πατέρα του -κι αυτό είναι ένα παράπονό του- πλην ενός ολοκληρωμένου που αφορά τη γέφυρα της Επισκοπής και ελαχίστων ημιτελών που μας έδειξε ώστε να τα φωτογραφίσουμε και να σας τα παρουσιάζουμε σήμερα από εδώ. Μαζί με αυτά εντάξαμε στο αφιέρωμα και ορισμένα ακόμη έργα του λαϊκού ευρυτάνα καλλιτέχνη τα οποία αποτύπωσε φωτογραφικά κάποιος καλός φίλος του blog μας.


Σίγουρα πάντως κάποια από τα δυσεύρετα έργα του λαϊκού καλλιτέχνη Γιάννη Τζαμάρα, κάποιες ψυχές θα απαλύνουν κάτω από το ισχνό φως ενός λαδοκάντηλου, δίπλα από ένα τρεμάμενο κερί, θυμίζοντας ότι κάπου, κάποτε, ένας άγνωστος ευρυτάνας αγιογράφος που δεν τον γράφουν τα βιβλία, ούτε οι εφημερίδες ή τα σάιτ και τα μεγάλα καλλιτεχνικά περιοδικά με τα λαμπερά αφιερώματα, άφησε το προσωπικό του στίγμα που ήταν κατάθεση τέχνης, ταλέντου, ψυχής, έναντι "πινακίου φακής"!


Δεν είμαστε "κριτικοί τέχνης" ούτε είχε αυτή τη στόχευση τούτο το αφιέρωμα. Εκείνο που για μας έχει σημασία είναι η αναφορά, η θύμιση, το τίναγμα της σκόνης της λήθης, η ανάδειξη κάποιων ανθρώπων που πρόσφεραν, έδωσαν, αλλά παρέμειναν αφανείς. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν και ο Γιάννης Τζαμάρας ο άγνωστος αγιογράφος/ζωγράφος της Ευρυτανίας. 

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, τούτη η όμορφη ευρυτανική γη δίχως τις απαραίτητες αναφορές στους ανθρώπους της, φαντάζει "ορφανή" και "έρημη". Και οι "ξεχασμένοι" έχουν λαλιά για να μας μαθαίνουν και να μας θυμίζουν πολλά!


Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2020

ΑΓΡΑΦΑ: αδούλωτες επάλξεις!

φωτο: Πέντε Πύργοι - Άγραφα

Αντίσταση κι αγώνας

Γη και ελευθερία 

Ροή απείθαρχης ιστορίας  

Ανάταση ψυχής

Φύση και ζωή

Απάτητα από τη μπότα της κερδοσκοπίας


ΥΓ: Φίλες και φίλοι δείτε νέες σημαντικές εξελίξεις για τη συνέχεια του αγώνα στ' Άγραφα κλικάροντας... εδώ,  εδώ και εδώ!



Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2020

Δεν σωπαίνει!


Όλα ανεβοκατεβαίνουν,
όλα πάνε και γυρίζουν.
Ένα μόνο δε γυρίζει:
το ποτάμι, το ποτάμι.
Όλα χάνουν τη λαλιά τους,
όλα κάποτε σωπαίνουν.
Ένα μόνο δε σωπαίνει:
το ποτάμι, το ποτάμι.
Όλα πάνε και γυρίζουν,
όλα κάποτε σωπαίνουν.
Ένα μόνο δε γυρίζει,
ένα μόνο δε σωπαίνει:
Το ποτάμι το ποτάμι.

(Το ποτάμι - του μεγάλου Ευρυτάνα λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου)


Σάββατο, 20 Ιουνίου 2020

Οι ληστές και το ζαρκάδι!


(μια αλλιώτικη αληθινή ιστορία...)

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι "εκ φύσεως" ο άνθρωπος είναι θηρίο και ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα αναμόρφωσής του. Κάποιοι άλλοι που αγωνίζονται για ν' αλλάξουν τον κόσμο ώστε να... εξανθρωπιστεί ο άνθρωπος, επιμένουν ότι δεν είναι καθόλου έτσι και ότι ο άνθρωπος διαθέτει πάμπολα χαρίσματα και πως ανάλογα με τις συνθήκες ζωής που βιώνει στο κοινωνικό του περιβάλλον μπορεί να συμπεριφέρεται είτε ως "θηρίο" είτε ως "συνειδητό ον" με ευγενή ψυχική δομή! Ο δραπέτης Β. Παλαιοκώστας ο, κατά τον νόμο, σκληρός, άτεγκτος και θηριώδης παραβατικός της εναρέτου κοινωνίας που ζούμε, εξομολογείται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του μια βιωματική του εμπειρία, όταν κυνηγημένος, αυτός και ένας άλλος σύντροφός του, συναντούν στο βουνό όπου κρύβονται κάποιο ελεύθερο πλάσμα της φύσης, ένα ζαρκάδι! Και τότε... 

Ιδού: 
=========

«(...) Απέναντί μας, πάνω σ' ένα βράχο, έκανε την εμφάνισή του ένα μικρό ζαρκάδι. Έμεινε για ώρα ακίνητο να μας κοιτάζει με τα θλιμμένα του μάτια. Με τους διώκτες στο κατόπι μας λησμονήσαμε ότι βρισκόμασταν σε ένα μοναδικής ομορφιάς οικοσύστημα που κι αυτά τα πλασματάκια διεκδικούσαν το μερίδιο γης που τους ανήκει. Όταν ξαναειδωθήκαμε με τον Κώστα, μας είπε πως κι εκείνος αντάμωσε μια αρκούδα!  Ό,τι κληρώνει στον καθένα... 

Το ζαρκαδάκι εκεί δεν έλεγε να ξεκολλήσει. Θα 'χε ξαναδεί άραγε από τόσο κοντά άνθρωπο; Τι να σκεφτόταν; Το περίμενε κάποιος; Λες να γνώριζε για τη ληστεία! Ένα ήταν σίγουρο, εκείνη τη στιγμή έπαιζε με την πείνα μας και την τύχη του. Μα πως να σηκώσεις όπλο σ' αυτό το ζωντανό θαύμα της φύσης; Προτιμότερο να λιμοκτονήσουμε. Τόσο ανίκανοι και δειλοί για ένα τόσο εύκολο κι ατιμώρητο έγκλημα.  

Τέτοιες ικανότητες θάρρους επιδεικνύουν μόνο νομοταγείς πολίτες. Με τη βούλα του κράτους φυσικά. Χρειάζονται την άδειά του να τραβήξουν τη σκανδάλη στοχεύοντας την ψυχή των παιδιών τους. Νομοθετικά κατοχυρωμένα εγκλήματα ενάντια στη φύση και τη ζωή. Κάτω από τη σκιά των νόμων αναπαύονται οι αιμοσταγείς δολοφόνοι αυτού του κόσμου, κάνοντας όνειρα στο προσκεφάλι με τα δηλητηριασμένα βέλη τους. Τόσο γενναιόδωρη η απλοχεριά της φύσης κι ο άνθρωπος προβληματικό παιδί με μεγάλα δόντια που αρνείται πεισματικά να αποκολληθεί απ' τους πληγωμένους της μαστούς.

Σαν χόρτασε οπτικά την αφεντιά μας, το ζαρκαδάκι σήκωσε τ' αυτάκια, την ουρίτσα του και, αφού λίκνισε το λυγερό κορμάκι του για να εμπεδώσουν οι κακομούτσουνοι εκπρόσωποι του πλέον γελοίου πλάσματος πάνω στη γη την αληθινή ομορφιά της ζωής, χάθηκε στο δάσος. Ήσυχα με μικρούς πήδους. Σαν να μην ανταμωθήκαμε ποτέ... Με γαληνεμένη μορφή και τσακισμένο κορμί, μας πήρε ο ύπνος. Εκεί στην εσοχή του βράχου.»

(Ιχνηλασία από το βιβλίο με τίτλο: "Μια φυσιολογική ζωή Δράσεις και αποδράσεις ενός επικηρυγμένου", Βασίλης Παλαιοκώστας, οι εκδόσεις των συναδέλφων)

Πρωτο-δημοσιεύθηκε στο ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΚΑΤΙΟUΣΑ" (30-5-2020)

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2020

"Ω ακριβέ της Ρωμιοσύνης"... ΑΘΑΝΑΤΕ ΣΤΑΥΡΑΕΤΕ ΤΟΥ ΒΕΛΟΥΧΙΟΥ!



Τι σταματάς τηρώντας το Βελούχι;
Τόσο λοιπόν τ’ αγάπησες το πέτρινο προσκέφαλο
και τ’ αστροκέντητο σεντόνι;

Κι αν είναι, Καπετάνιο, ένα χαρτί
που σε κρατάει μακριά μας
τι περιμένεις να το σχίσεις;
Σπαθί δεν έχεις να το κομματιάσεις
βαθύ φαράγγι να το ρίξεις;
Ποιοι είναι τούτοι οι νιόφερτοι με τις εγγλέζικες στολές
με τα καλοθρεμένα μάγουλα;
Μοσκοβολάν μυρωδικά και μεις δεν έχομε σαπούνι!
Για ποια πατρίδα μας μιλάν οι ηγέτες τους;
Εμείς μια μόνο ξέρομε, μια μόνο αγαπάμε:
εκείνη την αγέλαστη, τη μαυρομαντηλούσα
που δε φορεί μεταξωτά, φτιασίδια και βραχιόλια
μα είναι πουρνάρι, χώμα, πέτρα
και μια φλογέρα από καλάμι...
Τρία χρόνια ολάκερα στα δάση της μας κρύβει
τρία χρόνια μας θρέφει με τη μισή μπουκιά της
(σίκαλη σε πέτρινο χερόμυλο αλεσμένη
ψωμί ψημένο στη θράκα της καρδιάς της).

[.......]

Κι απόμεινες σταυραϊτός
στης Ρούμελης το σταυροδρόμι
αγρίμι πικρής περήφανης γενιάς
όλος παράπονο και πείσμα,
με τ' όνομα σου γραμμένο σε τόσο χιόνι.
Όχι, δεν μας νικήσαν, Καπετάνιο!
Κι αν λείψαμε δεν μας νικήσαν.

[.......]

Όχι, δεν σε νικήσαν, Καπετάνιο!
Εσύ τ' αγρίμια έχεις συντρόφους
την ερημιά αγαπητικιά
τη φρόνηση όπλο.
Ας σούμεινε ένα βόλι μοναχά
το τελευταίο -
συ το χαϊδεύεις τρυφερά
γιατί το μελετάς για την καρδιά σου.

[.......]

Καπετάνιο,
δεν επροσκύνησες και θα τιμωρηθείς...


(Επιλογή στίχων από ένα σπουδαίο ποίημα με τίτλο: "Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ Άρης Βελουχιώτης", που έγραψε η Ρίτα Μπούμη Παπά το Δεκέμβρη του 1946)


ΥΓ: Συμπληρώνονται 75 χρόνια από τότε που ο Άρης Βελουχιώτης, ο Αλύγιστος Πρωτοκαπετάνιος της Αντίστασης, ο Μαχητής-Σύμβολο του Απροσκύνητου Λαού, πέρασε τις πύλες της Αθανασίας, γράφοντας με το ίδιο του το αίμα στο βιβλίο της Ανυπότακτης Ιστορίας μας, πως... "Αντάρτης, Κλέφτης, Παλικάρι, πάντα είν' ο ίδιος ο Λαός"!

Σε θυμόμαστε ΑΘΑΝΑΤΕ ΣΤΑΥΡΑΕΤΕ ΤΟΥ ΒΕΛΟΥΧΙΟΥ,
 τιμούμε την άσβεστη μνήμη σου διδασκόμενοι
ποιος είναι ο δρόμος για τη Χιλιάκριβη τη Λευτεριά!


Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2020

Η Γη είναι μάνα μας!


«Πρέπει να διδάξετε τα παιδιά σας ότι η Γη είναι μάνα μας… 
Αν οι άνθρωποι φτύσουν τη γη, φτύνουν τον εαυτό τους.»

(Ινδιάνικη διδαχή)

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2020

Μια συγκλονιστική μαρτυρία ενός Ευρυτάνα αγωνιστή (για τη μεταβαρκιζιανή φασιστική τρομοκρατία)

Σχέδιο του Γ. Φαρσακίδη

Το  
blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης" παρουσιάζει μία συγκλονιστική μαρτυρία του Καλεσμενιώτη Ευρυτάνα αγωνιστή Δημήτρη Ζαρκαλή. Εμπεριέχεται στο δυσεύρετο βιβλίο του ιδίου με τίτλο: "Από το χθες, στο σήμερα" - Πειραιάς 2007 (αποσπάσματα από το 5ο κεφάλαιο: "Ο εμφύλιος πόλεμος"!)

Η μαρτυρία αναφέρεται σε δύο περιστατικά φασιστικής παρα-κρατικής βίας που διαδραματίστηκαν κατά τη μεταβαρκιζιανή περίοδο και συγκεκριμένα το 1946 στα χωριά Καλεσμένο και Λάσπη (σημερινό Άγιο Νικόλαο) Ευρυτανίας, με δράστες τις δολοφονικές φασιστικές συμμορίες και θύματα αντιστασιακoύς αγωνιστές και δημοκρατικούς πολίτες. 

Ιδού:

=================== 

Α). «Ο καπετάν Άρης Βελουχιώτης, μαζί με 35 πρωτοπαλίκαρά του, πονηρεύτηκαν την ψευτοσυμφωνία της Βάρκιζας και έμειναν κρυμμένοι στα βουνά. Οι οπαδοί της Εθνικής Αντίστασης που είχαν παραδώσει τα όπλα, βλέποντας να τους κυνηγούν και να τους βασανίζουν, ξεσηκώθηκαν. Ο κάθε καταδιωκόμενος έπαιρνε ό,τι όπλο είχε στο σπίτι του και ακολουθούσε τον καπετάνιο Άρη, για να σωθεί. 

Η τότε ελληνική κυβέρνηση από την πλευρά της, εξαπόλυσε στρατό, μαζί και τους παρακρατικούς μαυροσκούφηδες, Σουρλέους και γενικά τους δοσίλογους-εκείνους που μέχρι χθες συνεργάζονταν με τους ιταλογερμανούς. Πήραν με τη σειρά τα χωριά και άρχισαν να ρημάζουν τα σπίτια μας, να παίρνουν τα υπάρχοντά μας (ό,τι είχε απομείνει από τους ξένους κατακτητές) και να ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου όσους αντιστασιακούς συλλάμβαναν.

Το κάθε χωριό -και το δικό μας φυσικά- είχε ανθρώπους που υποδείκνυαν ποιους να συλλάβουν και να κακοποιήσουν. 'Ενα ωραίο πρωινό του 1946, μας χτύπησαν την πόρτα. Αμέριμνοι εμείς ανοίξαμε και είδαμε τον πρόεδρο του χωριού μαζί με μια διμοιρία παρακρατικούς, συνάμα και στρατιωτικούς, να μας φωνάζουν: "Βγείτε έξω".

Μόλις βγήκαμε στην αυλή μας, άρχισαν να μας χτυπούν με το βούρδουλα και με κλοτσιές και να μας ζητάνε να τους πούμε που είχαμε κρυμμένα τα όπλα. Εμείς βέβαια ήμασταν αρνητικοί, διότι όπλα δεν είχαμε. Τα είχαμε παραδώσει.

Βλέποντας την άρνησή μας ο πρόεδρος, που ονομαζόταν Τσόλκας Aθανάσιος, άρχισε να βγάζει αφρούς από το στόμα του και να τους λέει: "Βαράτε τους βουργάρους. Έχουν όπλα και τα κρύβουν". Η γυναίκα του αδερφού μου, η μάνα μας και οι αδερφές μας φώναζαν, έκλαιγαν και τους παρακαλούσαν να μη μας χτυπήσουν άλλο. Τόσο το περισσότερο χτυπούσαν αυτοί, ώσπου στο στόμα του αδερφού μου εμφανίστηκε αίμα. Δεν μπορούσαμε να σηκωθούμε, να σταθούμε στα πόδια μας, για να μας πάρουν μαζί τους. Φεύγοντας μας είπαν στις δύο η ώρα να πάμε σε κάποιο σπίτι που είχαν εγκατασταθεί. Μέχρι το μεσημέρι βογκούσαμε, ξαπλωμένοι στην αυλή. 

Κάναμε κάποια προσπάθεια με τη βοήθεια των γυναικών να σηκωθούμε. Ο αδερφός μου, μού πρότεινε να την κοπανήσουμε, να φύγουμε, να πάμε να κρυφτούμε. Εγώ δεν το δέχτηκα. Άντεχε το κορμί μου ακόμα. Εκείνος έφυγε. Σκέφτηκα πως... αν φεύγαμε και οι δυο μαζί, θα ήταν χειρότερα. Θα την πλήρωναν οι γυναίκες. Έτσι αποφάσισα στις δύο η ώρα να πάω στο ραντεβού τους.

Το πρώτο πράγμα που με ρώτησαν ήταν: "Που είναι ο αδερφός σου;". Η απάντησή μου ήταν πως, "πονούσε πολύ και τον πήραν στο φορείο, να τον πάνε στο γιατρό". Με κράτησαν εκεί όλο το απόγευμα, χωρίς να με πειράξουν. Μόνο ερωτήσεις μου έκαναν, αν ο αδερφός μου είχε κρυμμένα όπλα και που τα είχε. Τώρα μιλούσαν πάντα με το μαλακό.

Ο ήλιος άρχισε να πέφτει. Έπρεπε να φύγουν για το Καρπενήσι. Ξεκινώντας με πήραν μαζί τους. Σε όλο το δρόμο με φόβιζαν πως αν δεν τους μαρτυρούσα που είχε ο αδερφός μου τα όπλα, θα με εκτελούσαν. Η απάντησή μου... πάντα αρνητική. Όταν βγήκαμε στη ράχη Μπακασάκι μου είπαν: "Εδώ ήρθε το τέλος σου". Με τράβηξαν μέσα στο δάσος δήθεν πως θα με εκτελούσαν, μήπως φοβηθώ και τους πω για τα όπλα που μας ζήταγαν. Τελικά με άφησαν ελεύθερο και γύρισα σπίτι μας [...]

Έργο της Βάσως Κατράκη

Β). « [...] Κλείσαμε μια δουλειά να χτίσουμε ένα σπίτι έξω από το Καρπενήσι, στο χωριό Λάσπη, και ξεκινήσαμε. Τα βράδια μέναμε εκεί, αφού δεν είχαμε μέσο να πηγαινοερχόμαστε στο σπίτι μας.

Ένα ωραίο πρωινό -μήνα Ιούλιο 1946- ξημερωθήκαμε κυκλωμένοι από ομάδες Μαυροσκούφηδων, Σουρλέων, κτλ. Από τα μεσάνυχτα είχαν περικυκλώσει το χωριό και με το φως της μέρας, πριν ακόμα ξυπνήσουμε, μπήκαν μέσα στα σπίτια με τα τουφέκια στα χέρια τους. Με κλοτσιές και χτυπήματα, συγκέντρωναν όλο τον κόσμο στην εκκλησία που την είχαν κάψει οι Γερμανοί. Γινόταν χαλασμός Κυρίου από το τουφεκίδι.

Η εκκλησία μετατράπηκε σε νεκροταφείο. Εδώ παιδιά μου να δείτε βασανιστήρια: να χτυπόυν με παλούκια, με σίδερα και οι άνθρωποι να ουρλιάζουν σαν λιοντάρια.

Τρία άτομα πέθαναν από τα βασανιστήρια και δεν γνωρίζω πόσοι έμειναν ανάπηροι από πόδια, χέρια και μάτια. Παρέλειψα να γράψω πως σε κάποιον από εκείνους που πέθαναν, του έβγαλαν τα δόντια με την πένσα (πριν βέβαια πεθάνει). 

Όσον αφορά εμάς, δεν είχαν στοιχεία, οπότε μας έβαλαν στην άκρη. Στο τέλος αυτού του "θεάματος" ήρθε και η σειρά μας. 

- "Από πού είστε ρε σεις"; μας ρώτησε ο αρχηγός τους.

Του απαντήσαμε σχετικώς.

-"Σας κυνηγούσαν από το χωριό σας και ήρθατε εδώ στη φωλιά των κατσαπλιάδων για να κρυφτείτε;"

Και μας άρχισαν στις σφαλιάρες, όχι όμως στο βαθμό που τα πέρασαν οι άλλοι. 

-"Τσακιστείτε", μας είπαν, "μαζέψτε τα και στο χωριό σας". "Θα έρθουμε εκεί και θα τα πούμε. Ευχόμαστε να μην έχετε την ίδια τύχη που είχαν ετούτοι εδώ". 

Τι να κάναμε; Το σπίτι το είχαμε στα μισά. Τα μαζέψαμε και όπου φύγει-φύγει. Αργότερα επιστρέψαμε και τελειώσαμε το σπίτι.»


ΥΓ (από το blog) : Σύντομα o Δημήτρης Ζαρκαλής θα περάσει από τα μπουντρούμια του Καρπενησιού, τις φυλακές της Λαμίας και τα ξερονήσια-κολαστήρια της Γιούρας και της Μακρονήσου, για 4 σχεδόν χρόνια...

  

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2020

Ιστορικό Ντοκουμέντο για τις Κορυσχάδες - 1944

Κορυσχάδες Ευρυτανίας - 1944

Κάθε Άνοιξη, κάθε Μάη, εδώ και 76 χρόνια, σε τούτα τα ιστορικά Ευρυτανικά βουνά, στις εμβληματικές Κορυσχάδες, θυμόμαστε, αναπολούμε και γιορτάζουμε τις λαμπρές λαϊκές μνήμες του αντιφασιστικού-απελευθερωτικού αγώνα του λαού μας! Τότε που με τη μαζική ένοπλη πάλη του συνέτριβε τον φασίστα καταχτητή, θέτοντας παράλληλα τις βάσεις για τη Νέα Ελλάδα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προόδου, με το λαό αφέντη και νοικοκύρη στον τόπο του (βλ. εδώ και εδώ )  

Το blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης" σας παρουσιάζει μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες του ένα ακόμη πολύτιμο ιστορικό ντοκουμέντο που αναφέρεται σε εκείνη την επική εποχή. Είναι από την εφημερίδα του ΕΑΜ "Νέα Ελλάδα" (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας) που κυκλοφόρησε εκείνες ακριβώς τις ημέρες και περιγράφει όλο το πνεύμα και το νόημα της εμβληματικής Εθνοσυνέλευσης της Νεότερης Ελλάδας που πραγματοποιήθηκε στις Κορυσχάδες της ανταρτομάνας Ευρυτανίας από τις 14-27 Μάη 1944.

Μέσα από την προσεκτική ανάγνωση του εντύπου μπορεί να διαπιστωθεί ο φλογερός πόθος του λαού μας για τη λευτεριά από το ναζιστικό ζυγό, αλλά και η αναγκαιότητα για ένα ελπιδοφόρο αύριο με την τιτάνια προσπάθεια οικοδόμησης ενός Λαϊκού Κράτους με όλους τους λαογέννητους θεσμούς του! Διαφαίνεται, επίσης ο ύποπτος ρόλος του Γ. Παπανδρέου, αλλά και οι αυταπάτες του κινήματος π.χ. με την αναφορά στην (καταστροφική όπως αποδείχθηκε) Συμφωνία του Λιβάνου.  

Θυμόμαστε μα και διδασκόμαστε από την ιστορία του λαού και του τόπου μας! Άλλωστε όπως γράφει το μνημείο στο προαύλιο του Μουσείου στις Κορυχάδες : "Κάθε άνθρωπος που αλύγιστος τον αψηφά το γύπα, σαν Προμηθέας είναι κι αυτός, μ' όποιο όνομα"! 

Σας αφήνουμε να διαβάσετε...

(κατά την αντιγραφή του κειμένου διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου).

---------------------------------------------------------------


Εφημερίδα "Νέα (ΕΑΜ) Ελλάδα" 
ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ  ((ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ))
ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 8 | ΑΘΗΝΑ ΜΑΗΣ-ΙΟΥΝΗΣ 1944 | ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΑΧΜΕΣ 80.000



ΓΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ, ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ.

Η ΠΡΩΤΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ  ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


Η Ελεύθερη Ελλάδα σαλπίζει προς όλους τους Έλληνες το μαχητικό μήνυμα της ενότητας και της πάλης κατά του φασιστικού τέρατος που λυμαίνεται τη χώρα μας. Η πρώτη Εθνοσυνέλευση της λευτεριάς απάνω στα δοξασμένα κι' απάτητα Ελληνικά βουνά στεφανώνει τους τρίχρονους κι' αιματηρούς αγώνες του ασκλάβωτου λαού μας και μαζύ γίνεται το νέο ξεκίνημα για νέους αγώνες και νέες μάχες πιο σκληρές, πιο αιματηρές και πιο πλατειές ως την οριστική συντριβή του Γερμανοβούλγαρου εισβολέα.

Το Εθνικό Συμβούλιο συγκέντρωσε μέσα του ότι πιο διαλεχτό, πιο άξιο και πιο αντιπροσωπευτικό σε Κόμματα, οργανώσεις και πρόσωπα έχει να παρουσιάσει σήμερα η αγωνιζόμενη Ελλάδα. Από τα πέρατα της Ελληνικής γης, σκλαβωμένης κι' ελεύθερης, ήρθαν οι αντιπρόσωποι, βγαλμένοι απ' τα σπλάχνα του λαού, εθνικοί αγωνιστές ψημένοι στην πάλη με τον καταχτητή, εργάτες, χωρικοί, υπάλληλοι, καπεταναίοι, επιστήμονες, γυναίκες, πολιτευόμενοι, καθηγητές, ιεράρχες, που τους τίμησε όλους η εμπιστοσύνη του λαού να σταθούν οδηγοί και πρωτοπόροι στη γιγάντια απελευθερωτική πάλη. Δεν έμεινε γωνιά Ελληνική, πολιτεία ή χωριό, χωρίς να δώσει την τιμημένη ψήφο του στους διαλεχτούς αντιπροσώπους του έθνους. Σε 1.800.000 λογαριάζονται οι ψήφοι σ' όλη την Ελλάδα. Η συμμετοχή του λαού στις εκλογές, παρά τις φοβερές συνθήκες της φασιστικής τρομοκρατίας, στάθηκε πρωτοφανής στα πολιτικά χρονικά της χώρας μας. Ο ελληνικός λαός σημείωσε, μέσα στην πρώτη Εθνοσυνέλευση τον πρώτο και μεγάλο πολιτικό του θρίαμβο, κάτω από τις συνθήκες της σκλαβιάς. 

Ενότητα και πάλη διακήρυξε το Εθνικό Συμβούλιο. Εθνική ενότητα χωρίς την εξαίρεση κανενός πατριώτη, κανενός Έλληνα αγνού και πάλη αδιάκοπη, σκληρή, ανελέητη ώσπου να καταλυθεί η φασιστική τυραννία στον τόπο μας. Να το πρώτο χρέος όλων των Ελλήνων. Αυτό είνε το πραγματικό συμφέρον του αγώνα, αυτός είνε ο πόθος όλου του Ελληνικού λαού. Ίδιος στάθηκε πάντα ο σκοπός του ΕΑΜ από τότε που συγκροτήθηκε. Σε κανέναν δεν αρνήθηκε να παλαίψει, κανέναν πατριώτη δεν απόκλεισε. Ο δρόμος της εθνικής ένωσης και πάλης ήταν και μένει πάντα ανοιχτός. Μόνο ο κ. Παπανδρέου και οι κύκλοι του δεν την καταλαβαίνουν έτσι και ύστερ' από τριών χρονών σιωπή και ανάπαυση, ζητούν να υποτάξουν τον θαυμαστόν αγώνα του λαού μας κάτω από τη δική τους μονοπωλιακή ηγεσία. Και πάλι, το ΕΑΜ, η ΠΕΕΑ, το Εθνικό Συμβούλιο, όλος ο λαός ζητά και χρόνια τώρα επιδιώκει την ενότητα, γι' αυτό με προθυμία και χαρά υπόγραψε την Εθνική Συμφωνία του Λιβάνου. Μα εκείνο που απαιτεί είνε η Συμφωνία αυτή να γίνει πράξη και ξεκίνημα αληθινά πανεθνικής-παλλαϊκής πάλης κατά του Γερμανο-Βούλγαρου καταχτητή ή και να κορυφωθεί με το σχηματισμό πραγματικά πανεθνικής Κυβέρνησης.

Μα το Εθνικό Συμβούλιο προχώρησε και ολοκλήρωσε το έργο του με την κατοχύρωση των αρχών και θεσμών της λαϊκής κυριαρχίας. Η Ελεύθερη Ελλάδα ζει και λειτουργεί σήμερα σαν ένα πρότυπο Λαϊκού Κράτους, με την Αυτοδιοίκησή της, τη Λαϊκή της Δικαιοσύνη, την Πολιτοφυλακή και το Στρατό της, με όλη την εξουσία στα χέρια του Λαού. Ο Πρόεδρος της ΠΕΕΑ συναγ. Αλεξ. Σβώλος εδήλωσε στο Κάϊρο: «Ότι γίνεται σήμερα στην Ελεύθερη Ελλάδα είνε πρωτοφανές στις δέλτους της ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας».

Οι Σύμμαχοι αποβιβάστηκαν στην Ευρώπη, η Σοβ. Ένωση ετοιμάζει την επίθεσή της, οι λαοί παλεύουν, ο φασισμός βαδίζει στην οριστική συντριβή του, ο πόλεμος περνάει στην τελική του φάση.

Το Εθνικό Συμβούλιο, ολόλαμπρος φάρος κι' οδηγός φωτεινός τής απελευθερωτικής πάλης και της Νεοελληνικής λαϊκής αναγέννησης, σαλπίζει προς όλους τους Έλληνες: Αγώνας, Ενότητα, Λαοκρατία.


Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020

"ΟΙ ΧΤΙΣΤΕΣ" : ένα σπουδαίο ποίημα για την εργατιά από τον αξέχαστο Μιχάλη Σταφυλά

Φωτο Κώστας Μπαλάφας : "Σήραγγα εκτροπής, Αχελώος (1960)"

Οι Χτίστες

Τα κυριακάτικα δειλινά
φοράνε τα καλά τους
και βγαίνουν στις πλατείες
της συνοικίας
να ξανασάνουν.
( Όμως, το ρούχο της καρδιάς τους
δε μπορεί να τ' αλλάξουν
γιατ' είναι καμωμένο από καθαρή θλίψη).
Κάθουνται στα καφενεία ή στα παγκάκια
γιομάτοι από το χτεσινό μόχτο
γιομάτοι από την αυριανή αγωνία.
Ύστερα, θα γυρίσουν στο σπιτικό τους 
θα φάνε κάτι πρόχειρο
και θα πέσουν
στο σκληρό στρώμα της φτώχειας.
(Που και που, μεσ' απ' το σκοτάδι
βλέπουν τ' αστέρια που λάμπουν
και χαμογελάνε....).
Το πρωί, θ' αφίσουν τα καλά τους 
στην καρέκλα
και θα φορέσουν
την καθημερινή τους πίκρα
ρίχνοντας μια ζεστή ματιά
στα κρεββατάκια των παιδιών τους .
"΄Ολες οι πίκρες γι' αυτά" ψιθυρίζουν 
και φεύγουν 
σίγουροι πως ζυμώνουν τη λάσπη
με τον ιδρώτα τους
για να χτίσουν το χαρούμενο Αύριο... 

(Ποίημα του εμβληματικού Ευρυτάνα λόγιου Μιχάλη Σταφυλά. Το ιχνηλατήσαμε από ένα παλιό "Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο" του 1967)


ΥΓ. Στη μνήμη του! Έφυγε σαν σήμερα 22 Μάη 2018 - βλ. αφιέρωμα!



Πέμπτη, 14 Μαΐου 2020

ΟΧΙ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΣΚΙΑΧΤΡΑ ΣΤ' ΑΓΡΑΦΑ!


Φλέγον θέμα παιδιά μου και επίκαιρο οι ανεμογεννήτριες. Τώρα με την Πανδημία κι ενώ είχανε κλεισμένο τον κόσμο στα σπίτια, άρπαξαν την ευκαιρία οι πονηροί κυβερνήτες για να περάσουν στα μουλωχτά και στο άψε-σβήσε το νόμο που δίνει το πράσινο φως για την "πράσινη ανάπτυξη". Μόνο που δεν είναι καθόλου πράσινη - μαύρη κι άραχνη είναι- κι ούτε για ανάπτυξη πρόκειται, αλλά για καταστροφή. Η καταστροφή των βουνών, των ποταμών και των κάμπων μας με τη σφραγίδα του νόμου, που έκοψαν και έραψαν στα μέτρα που ήθελαν αυτοί. Βγήκαν όμως και πολλά νέα παιδιά για να διαμαρτυρηθούν απ' ότι έμαθα. Μπράβο σε αυτή τη νέα γενιά!   

Ποτέ ανεμογεννήτριες στα Άγραφα και γενικά στα βουνά της πατρίδας μας. Αυτά τα βουνά είναι η ανάσα της Ελλάδας, είναι τα πνευμόνια της! Αν αυτά τα πνευμόνια τα σακατέψουμε, πως θα αναπνέει μωρέ αυτή η χώρα κι αυτός ο λαός;;; 

Tόσα χρόνια στον πλανήτη καήκανε ή ξεριζωθήκανε πάρα πολλά δάση γι' αυτό φτάσαμε να έχουμε παντού τεράστιες καταστροφές από πλημμύρες και κατολισθήσεις. Το κλίμα έχει αλλάξει και ανθρώπινες ζωές χάνονται από θερμοπληξίες τα καλοκαίρια μέσα στις τσιμεντουπόλεις. Αφήστε πια που από τη μεγάλη καταστροφή που προξένησαν στη Φύση, έχουν ξαναβγεί στην επιφάνεια αρρώστιες και βαριές επιδημίες με επιθετικά μικρόβια και αμέτρητους θανάτους. 

Και θέλουν τώρα κι εκεί ψηλά, στα αγνά και χιλιοτραγουδισμένα Άγραφα, να στήσουν σιδερένιους πύργους, να τα τσιμεντώσουν κι αυτά και να τα ρημάξουν οι κεφαλαιούχοι και οι συνεταίροι τους, οι πουλημένοι στα ντόπια και στα ξένα συμφέροντα, κάποιοι αδίστακτοι που ξεπουλάνε τη χώρα μας για τριάντα αργύρια.


Τα Άγραφα είναι η ψυχή της Ελλάδας! Το λέει και το όνομά τους: ΑΓΡΑΦΑ! Δεν τα πάτησε ποτέ πόδι εχθρού, ανά τους αιώνες! Κλεφτόπουλα και ανταρτόπουλα τα κράτησαν ελεύθερα! Τα Άγραφα έθρεψαν σωματικά και πνευματικά πολλές γενιές. Και τώρα θέλει να τα πατήσει το πόδι του νέου καταχτητή, αυτουνού που έρχεται με την προβιά του δήθεν φίλου που θα φέρει τάχαμου... την ανάπτυξη! 

Ποιος ανέβηκε στα Άγραφα και δεν θαύμασε το μεγαλείο των βουνών;;; 

Ξεκινώντας από τους πρόποδες με το φρέσκο και μυρωμένο καταπράσινο χορτάρι στολισμένο με λογής-λογής αγριολούλουδα και βότανα. Κι όταν σηκώσεις πιο ψηλά το κεφάλι θα δουν τα μάτια σου τα θεόρατα σαν γίγαντες βουνά των Αγράφων, να λαμπυρίζει στον ήλιο η πέτρα τους σαν πολύτιμα πετράδια!

Ποιος ανέβηκε να δει την καλλιτέχνιδα φύση, την "Κοιμωμένη των Αγράφων" ή τον "Παγωμένο Αντάρτη" στη Νιάλα;;;


Nα καμαρώσεις τους αετούς να πετάνε στα ουράνια! Περήφανοι, να κάνουν κύκλους στους αιθέρες με τα τεράστια φτερά τους κι ύστερα να χαμηλώνουν με χάρη ψάχνοντας κι αυτοί τη λεία τους, ίσως κανένα τρυφερό αρνάκι ή καμιά χελωνίτσα, για να τ' ανεβάσουν στο πιο ψηλό βουνό και να στρώσουν το δικό τους τραπέζι με τα αετόπουλά τους ευχαριστώντας τη μάνα φύση που προβλέπει για όλα της τα πλάσματα! 

Να θαυμάσεις τα ελεύθερα άλογα να τρέχουν στις αγραφιώτικες ράχες και να μοιάζουν με κυματιστή χαίτη του ίδιου του βουνού!

Να δεις στα καμαριώτικα λιβάδια τα κοπάδια με τα γιδοπρόβατα να βόσκουν αμέριμνα το χλοερό χορτάρι, με συνοδειά τα πιστά τσοπανόσκυλα, φίλους κι αυτά των βοσκών μας που σκαρφαλωμένοι στις ψηλές ραχούλες τραγουδούν τα αθάνατα δημοτικά τραγούδια του τόπου μας : "να πάρω γυναίκα απ' τ' Άγραφα από καλή γενιά - να κάνω γιούς μαλάματα και γιούς καπεταναίους"!  

Και τότε μαζί με το τραγούδι του τσοπάνη και τη μουσική από τα κουδούνια των κοπαδιών να ξεκινούν και τα αηδονάκια τη δική τους συναυλία και να λες... αχ, ας μην τελειώσει Θεέ μου ποτέ ετούτη η στιγμή!


Κι οι πέρδικες να ανηφορίζουν στα πετρώματα, τα λαγούδια να χοροπηδούν, τα αγριογούρουνα, τα αρκουδάκια και όλα τ' άλλα, τα άγρια και τα ήμερα του βουνού! Και νάσου και τα ζαρκάδια να ξεπετάγονται άξαφνα και να σε κοιτούν στα μάτια σαν να σου λένε... "μη, φοβόμαστε"!!!

Να ακούς τον Αγραφιώτη ποταμό να αργοκυλάει μέσα στα καταπράσινα δάση των ελάτων και στα κρυστάλινα νερά του να σιγοπαίζουν οι βίδρες κι οι άγριες πέστροφες με την κόκκινη βούλα!

Όλη αυτή η ομορφιά των Αγράφων, τα πλάσματα του βουνού, θα εξαφανιστούν και μαζί τους θα φύγουν για πάντα και οι τελευταίοι σαρακατσάνοι άμα φυτέψουν στα βουνά μας αυτά τα ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΣΚΙΑΧΤΡΑ τις ανεμογεννήτριες!

Πείτε μου, πως μπορούμε αυτό το θείο δώρο να το χαρίσουμε σε όλους αυτούς;;; Να θυσιάσουμε έναν τέτοιο αγνό τόπο, σαν τα Άγραφα, για της Ευρώπης τα άχρηστα παλιοσίδερα που πάνε να τα ξεφορτωθούν από τα εργοστάσιά τους για να τα φορτώσουν στη δική μας καμπούρα;;; Κρίση, λιτότητα και μνημόνια, όλα στις πλάτες του λαού. ΟΧΙ και τις σκουριές τους!

Οι Ευρωπαίοι μαζί με τους ντόπιους συνεταίρους τους, θέλουν να μας πάρουν και τη γη μας και τα νερά μας κι από πάνω να τους πληρώνουμε και τη ληστεία με τα δικά μας τα λεφτά μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και τις Εφορίες.

Ε, φτάνει πια, "ΟΧΙ ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ" που έλεγε και το τραγούδι!


Πέμπτη, 7 Μαΐου 2020

"Εμείς γι' αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε..."












Το Περιβαλλοντο-κτόνο Νομοσχέδιό σας (που βρήκατε την ευκαιρία να το περάσετε, όπως και τόσα άλλα, ύπουλα εν μέσω Πανδημίας) θα μείνει στα χαρτιά!

Γιατί αυτή η Γη κι αυτή η Χώρα δεν είναι τσιφλίκι της Ελίτ των Κερδών, αλλά αποτελεί Συλλογική Περιουσία του Λαού μας!

Ανήκει σε εμάς και στις επόμενες γενιές που θέλουν και δικαιούνται να ζουν με Υγεία σε ένα Περιβάλλον καθαρό και αμόλυντο και όχι δηλητηριασμένο από τα κάθε είδους αρπακτικά με τα εταιρικά διακριτικά.  

Όπως το κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, έτσι και θα το παραδώσουμε!   

Η μαζική λαϊκή Αντίσταση είναι το όπλο μας και το Δίκιο ο σύμμαχός μας μπροστά στα μελλούμενα...

*ΥΓ. Και ο τίτλος της ανάρτησης προέρχεται από στίχους ποιητή μας (Τάσου Λειβαδίτη)