Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2020

Ήταν ένας δάσκαλος...

"Όσοι από τους παλιούς θυμούνται αυτή την ιστορία, μας είπαν πως εκεί στη χώρα φάνηκε έπειτα από χρόνια ένας δάσκαλος που άφησε όνομα.

Έπαιρνε τα παιδιά και τα δίδασκε κάτω από τα δέντρα.

Όταν δεν είχε βαρυχειμωνιά, είχαν για σχολείο, πότε ένα πεύκο, πότε έναν πλάτανο. Έπαιρναν το βιβλίο τους και διάβαζαν μαζί του απάνω στους λόφους, στον ήλιο και στον αέρα.

Από κει τους έδειχνε τους γύρω τόπους, τη γη, τον ουρανό, τα πλάσματα όλα. Τους πήγαινε κοντά στις αγελάδες, στα πρόβατα, στα γίδια, στις κότες για να μάθουν πως ζούνε.

Τους μάθαινε τη ζωή των δέντρων, των πουλιών και των εντόμων. Όταν ήταν καθαρή αστροφεγγιά, τους έδειχνε από ένα ύψωμα και τους ονόμαζε τ' άστρα.

Τους μάθαινε να γράφουν όσα έβλεπαν στον κόσμο κι όσα είχαν στον νου και στην ψυχή τους.

Τον δάσκαλο αυτό τον έλεγαν Λάμπρο..."

(Απόσπασμα από το εμβληματικό αναγνωστικό "Τα ψηλά βουνά" του σπουδαίου Ευρυτάνα λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου. Ήταν το πρώτο αναγνωστικό που γράφτηκε στη δημοτική γλώσσα εν έτει 1918)

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2020

Πόσο μοιάζουν άραγε οι κατακτητές ;

        Νιάλα Αγράφων -  φωτο:  "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Ένα κομμάτι γης μοιάζει σ' αυτόν μ' ένα οποιοδήποτε άλλο κομμάτι γης, γιατί είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στη νύχτα και παίρνει ό,τι έχει ανάγκη.

Η γη δεν είναι σύντροφός του αλλά εχθρός του. 

Με την απληστία του θα την καταβροχθίσει και δε θ' αφήσει πίσω του τίποτα παρά μόνο έρημο..."

(Απόσπασμα από την απάντηση του Ινδιάνου αρχηγού Σηάτλ προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Πηρς όταν ο τελευταίος εποφθαλμιούσε τη γη των Ντουάμι - εν έτει 1854)


blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2020

Τίποτε δεν πάει χαμένο...


Τελικά επιτεύχθηκε το αυτονόητο..

Ο Δήμος Καρπενησίου μετακίνησε τους κάδους των απορριμμάτων, μπροστά τουλάχιστον από το "νευραλγικό σημείο" όπου βρίσκεται η αναμνηστική πλακέτα του Παιδαγωγικού Φροντιστηρίου του ΕΑΜ, την οποία και (προηγουμένως) κάλυπταν, ασεβώντας κατ' αυτόν τον τρόπο απέναντι στην Ιστορία του τόπου μας και τις πολύτιμες συλλογικές μνήμες του λαού μας.


Έτσι ο εν λόγω Ιστορικός Χώρος "απελευθερώθηκε" μετά από 4 χρόνια συνεχούς ωμής προσβολής.

Χρειάστηκαν-απαιτήθηκαν, όμως, συνεχείς και ποικίλες παρεμβάσεις για μεγάλο χρονικό  διάστημα, έως ότου οι μακάριοι ιθύνοντες της πόλης αφυπνιστούν και αναγκαστούν να αποκαταστήσουν, έστω και μερικώς, το χώρο μπροστά από το μνημείο.

Η πρόσφατη καταγγελία του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη" (βλ. σχετικά εδώ και εδώ) προκάλεσε αίσθηση και είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι κάποιοι συμπατριώτες συναγωνιστές δραστηριοποιήθηκαν και ανέλαβαν πρωτοβουλίες, όπως π.χ. να αναρτήσουν ακόμη και επάνω στους κάδους της ντροπής (!) αφισάκια με το άρθρο μας, με στόχο να ηχήσει ο αναγκαίος συναγερμός σε ντόπιους και επισκέπτες.


Καθοριστικότατες βέβαια ήταν οι αλλεπάλληλες και στοχευμένες παρεμβάσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης Καρπενησίου, εντός και εκτός Δημοτικού Συμβουλίου, που σε συνδυασμό και με επιπλέον δράσεις, πιέσεις, κινήσεις, εκ μέρους συντρόφων, συναγωνιστών και φίλων, έφεραν εντέλει αποτέλεσμα. 

Ήταν μια μικρή αλλά όχι αμελητέα νίκη που, συν τοις άλλοις, υπενθυμίζει ότι "τίποτε δεν πάει χαμένο" όταν κανείς δραστηριοποιείται και αγωνίζεται.

Φυσικά το θέμα δεν κλείνει εδώ. Απομένει να αναβαθμιστεί συνολικότερα ο ευρύτερος χώρος έτσι όπως αρμόζει στην ιστορικότητά του. 

Να φωταγωγηθεί η αναμνηστική πλακέτα και να τοποθετηθούν σχετικές επιγραφές με χαρακτηριστικές φωτογραφίες εκείνης της εποχής συνοδευόμενες από τις ανάλογες αναφορές-πληροφορίες για την ιστορία του θρυλικού Παιδαγωγικού Φροντιστηρίου του ΕΑΜ - διαλεχτό στολίδι και καμάρι του λαίκού πολιτισμού από όπου αποφοίτησαν και οι πρώτοι δάσκαλοι της Ελεύθερης Ελλάδας. (βλ. εδώ και εδώ ). Να καθιερωθεί επίσης και ετήσια επετειακή εκδήλωση την ημέρα ίδρυσής του (16 Ιούλη 1944).


Για να μας χαμογελούν από εκεί  ψηλά, από τους αιθέρες της ανυπότακτης Ρωμιοσύνης, οι άυλες μα αλησμόνητες μορφές των Παιδαγωγών και Σπουδαστών της λαμπρής Αντιστασιακής Εποποιΐας του Λαού μας που πρόσφεραν τόσο σημαντικό έργο σε έναν τόπο εμβληματικό όπως η ανταρτογέννα Ευρυτανία!






Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2020

Ο τρυποφράχτης


Έχει και έναν έκπτωτο Βασιληά ο Λόγγος. Ονομάζεται τρυποφράχτης. Έχετε ιδή αυτό το φτερωτό ψίχουλο; Υποθέτω, όχι, διότι ακολουθεί το αξίωμα των σοφών μετριοτήτων, αι οποίαι προτιμούν να ακούωνται παρά να φαίνωνται. Δεν ακούεται παρά μόνον όταν τα βάτα και η αγράμπελη σκεπάσουν πλέον την φράχτη, εις τα βάθη της οποίας ζη, γονι­μοποιεί, τραγουδεί, θορυβεί μέχρι τρίτου ουρανού. Αυτός λοιπόν ο μικρός κατάδικος της φράχτης ανήλθεν εις τον θρόνον των πουλιών ως εξής:

Όταν ο φτερωτός κόσμος πρωτοαπεφάσισε να συγκροτηθή εις πολιτείαν, ο Τρυποφράχτης, ο σπουδαίος ρήτωρ της πρώτης εκείνης Εθνοσυνελεύσεως (μόνον την νύχτα κλείνει το στόμα του) ηξίωσε να γίνη αυτός βασιλεύς του Κράτους των πουλιών. Το πράγμα επροκάλεσε πολύν θόρυβον, διότι ήτο πολύ μικρός το δέμας, τόσον μικρός, ώστε εις κάμποσα μέρη ονομά­ζεται και Τρυποκάρυδο, προσεπώνυμον τα οποίον μό­νον η Παπαδίτσα (Αιγίθαλος) του αμφισβητεί. Εις την Αττικήν λ.χ. καλούν τρυποκάρυδο την Παπαδί­τσα, την οποίαν οι Ακαρνάνες ονομάζουν Μελισσουργόν.

Ο Τρυποφράχτης λοιπόν ή το Τρυποκάρυδο επέμενεν εις την αξίωσίν του και επί τέλους κατάφερε τα άλλα πουλιά να τον δεχθούν ως τον γενναιότερον άνδρα μεταξύ των συγχρόνων του. Ένα πρωί έγινεν η στέψις και ο θρόνος των πουλιών άστραψεν από μεγαλείον γενναιότητος. Πολύν ή ολίγον καιρόν εστάθη εις αυτόν, πώς εκυβέρνησε και αν υπήρξε φίλαλλος η όχι, η παράδοσις δεν αναφέρει τίποτε.

Το μόνον γνωστόν κεφάλαιον της ιστορίας του μετά την αναγόρευσίν του είναι η ενθρόνισίς του, η οποία έγινεν ως εξής:

Μια μέρα αι Αρχαί ειδοποιήθησαν, ότι εις τα σύ­νορα του βασιλείου ενεφανίσθη ένα πελώριο πουλί. Ήταν ο αετός, άγνωστος μέχρις εκείνης της στιγμής εις τους υπηκόους του Τρυποφράχτη, οι οποίοι φαί­νεται ότι δεν ήσαν και πολύ μεγαλοσωμότεροι του Βασιλέως των. Διότι καθώς λέγει ο μύθος, έκαμεν εις τους ιδόντας αυτόν τόσην τρομάραν ώστε όταν σπεύσαντες στην Πρωτεύουσαν παρουσιάθησαν στο Βασι­ληά τους, δεν κατώρθωσαν να διηγηθούν ποίου με­γέθους ήτο ο εμφανισθείς εχθρός. Ο Τρυποφράχτης έξω φρενών για την δειλία τους, τους επέπληξε διότι ενέσπειρον τον πανικόν, και προς καθησύχασιν του λαού του ενεφανίσθη και τους ενεψύχωσεν ως εξής:

- Μη φοβάσαι! Εδώ είμαι εγώ· κι όποιος είναι με­γαλύτερος από μένα ας κοπιάση...

- Τι λες, Βασιληά; του είπαν τα πουλιά που είδαν τον αετό. Ξέρεις πόσο μεγάλος είναι;

Ο Τρυποφράχτης ετέντωσεν ολίγο το δεξί του φτερούγι και ρώτησε:

- Είναι τόσος;...

- Τι λες Βασιληά!... Είναι μεγάλος!... Εφώναξαν από κάτω τα πουλιά.

Ο Τρυποφράχτης ετέντωσε περισσότερο το δεξί του φτερούγι και ρώτησε πάλιν περιφρονητικώς:

- Αμ’ είναι και τόσος;

- Είναι μεγάλος, Βασιληά... Είναι πολύ μεγάλος, με­γάλος!!!

Ο Τρυποφράχτης απεφάσισε να ανοίξη όλη τη μία φτερούγα του και να ξαναρωτήση:

- Έχει γούστο να μου πήτε ότι είναι και τόσος!! Αλλ’ έξαφνα κάποιος ίσκιος σαν σύννεφο επέρασεν εμπρός του.

- Να τος Βασιληά· αυτός είναι! εφώναξαν τα που­λιά τρομαγμένα.

- Αυτός είναι; είπεν ο Τρυποφράχτης κοιτάζων κάτω τον ίσκιο του Αετού.

- Τώρα θα πηδήση επάνω του ο Βασιληάς μας είπαν τα πουλιά που ήξευραν πως ο αρχηγός των δεν εδέχετο κανένα παλληκαρώτερον του εαυτού του και ο οποίος εξηκολούθει να κοιτάζη αγριεμένος τον ίσκιο του αετού.

- Ξέρετε βρε καλά πως είναι αυτός;

- Αυτός, αυτός, Βασιληά, ο ίδιος! απήντησαν τα πουλιά.

Ο Τρυποφράχτης ώρμησεν από τον θρόνον του προς τα κάτω.

Τι μεγάλο μακελιό έχει να γίνη σήμερα!!! Είπαν τα πουλιά. Ας βάλη ο θεός το χέρι του!...

Μερικά έτρεξαν να τον βοηθήσουν. Άλλα πάλιν, υποπτευθέντα μήπως ο Βασιληάς των επήρε τον ίσκιο γι’ Αετό, του φώναξαν.

- Όχι κατ’ αυτού, Βασιληά... Αυτός είναι ο ίσκιος του... Ο Αετός είναι επάνω...

- Μη με κρατάτε, μωρέ!... φώναξε ο Τρυποφράχτης.

Εν τω μεταξύ έφθασε κοντά στη φράχτη του κάμπου:

- Εδώ είναι ακόμα; ρώτησε...

- Εδώ να τος... στριφογυρίζει από επάνω μας!...

- Ε! τότε φράχτη σας και φράχτη μου και οποίος γλυτώση!!!...

Κι εχώθη στα βάθη της φράχτης, η οποία έκτοτε είναι το παλάτι του. Ανεβοκαταβαίνει μέσα στις αγράμπελαις και τα βάτα, ασώπαστος εις λάλημα το οποίον έχει ένα τέτοιον τόνον θυμού, ώστε νομίζετε ότι ευ­ρίσκεται διαρκώς εις καυγάν.

Άμα όμως πηδά καμιά φορά στην κορυφή της φράκτης, ως επί το πλείστον είναι αμίλητος. Αρπάζει το έντομον, το οποίον σπανίως καταδιώκει έως εκεί και χώνεται ή μάλλον τρυπά τη φράκτη σαν βέλος και αρχίζει πάλι το καυγατζίδικο χαβά του, ο οποίος είναι σαν βροχή στον τσίγγο. Ομοιάζει με τους αν­θρώπους εκείνους οι οποίοι έξω είναι ταπεινότατοι ραγιάδες και άμα πατήσουν την πόρτα του σπιτιού των ή του γραφείου των «ποιος είδε το Θεό και δεν εφοβήθηκε».

Ποιος ξέρει τι να τραβάη εκείνη η ατυχής κυρία Τρυποφράχτου και η λοιπή οικογένεια του από τους παλληκαρισμούς του και τας διηγήσεις του!!! Ίσως, επιστρέφων από την καταδίωξιν κανενός εντόμου, η οποία, επαναλαμβάνω, σπανίως επεκτείνεται πέραν της αγραμπελοκορυφάδας, επιμένει να την πείση ότι κατεδίωκε τον Αετόν, αλλ’ ότι εκείνος τώβαλε στα πόδια και του ξέφυγεν. Η μικρότης του σώματός του, η κωμικότης της φκιασιάς του - είναι σαν να φορή το αλησμόνητο κλος σακκάκι το αυθαδέστατο ανατίναγμα του κεφαλιού του και της ουράς του, το θυμώδες λάλημά του, το νευρικό ράμφισμά του, το πηδη­χτό περιπάτημά του μέσα στη φράχτη, η ταπεινωσύνη του άμα ξεμυτίζη από τα βάτα διά τον φόβο του Αετού, το σύνολον τέλος των σκέρτσων του δεν είναι δυνατόν να το αφήση ο ελληνικός λαός αχρησιμοποίητον. Το επήρε και έκαμε τον μύθον της θρασύτητος.

Όταν όμως ποτέ το Κράτος ή καμία Εταιρεία αποφασίση να γνωρίση εις τους Έλληνας γεωργούς τους εχθρούς των και τους φίλους των, δίχως άλλο η μι­κροσκοπική αυτή ύπαρξις, που την έχει ο αγροτικός πληθυσμός ως σύμβολον της θρασυδειλίας, θα φιγουράρη εις πίνακας και βιβλία ως ένα από τα ευεργικώτερα πουλιά του αγρού.

(Από το εξαιρετικό βιβλίο του αείμνηστου Ευρυτάνα συγγραφέα Στέφανου Γρανίτσα με τίτλο : "Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου")



Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2020

Αφενός και αφετέρου

Τα Άγραφα ανήκουν σε όλο το Λαό
δεν είναι "Κατεχόμενη Ζώνη" των εταιριών


"Κάποιοι”, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο, βρέθηκαν στα βουνά, και όχι μόνο, σε πλήθος αγωνιστικών πρωτοβουλιών και κινητοποιήσεων.

~Σε πεζοπορίες ωρών και άλλοτε και ημερών (!), σε κορφές σχεδόν 2000 μέτρων, στέλνοντας ΚΑΙ από εκεί το μήνυμα αντίστασης : “τα βουνά μας να μην πατηθούν ποτέ από τη μπότα της βαρβαρότητας”.

~Βρέθηκαν και σε χωριά και σε συνοικισμούς, σε εκδηλώσεις ενημέρωσης για να ακουστεί η φωνή της αλήθειας στον απλό κόσμο των τοπικών κοινωνιών, κόντρα στη βρόμικη προπαγάνδα του συστήματος και των εταιρειών από τα βοθροκάναλα και τις παλιοφυλλάδες που ελέγχουν.

~Βρέθηκαν και σε πόλεις, σε δρόμους και σε πεζοδρόμια, σε μαχητικές πορείες με βροχές και με λιοπύρια.

~Καθώς και σε διάφορες και διαφορετικές πολύμορφες δράσεις.

~Και σίγουρα θα ξαναβρεθούν ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΞΑΝΑΧΡΕΙΑΣΤΕΙ...


-> Αφενός λοιπόν...

”κάποιοι”, δεν μπορεί παρά να έχουν ΗΣΥΧΗ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥΣ αφού έπραξαν και πράττουν ότι είναι ανθρωπίνως (ή μπορεί και "υπερ-ανθρωπίνως") δυνατόν ώστε να μην παραδοθεί αμαχητί τούτη η δύστυχη πατρίδα κι αυτή η όμορφη γη των προγόνων μας στα πολυεθνικά και στα ντόπια κοράκια που έστησαν μέγα κερδοσκοπικό  φαγοπότι στα ΔΙΚΑ ΜΑΣ χώματα.

Κι αν στην τελική δεν τα καταφέρουν (;) θα ξέρουν τουλάχιστον ότι δεν σήκωσαν τα χέρια ψηλά, ότι αντιστάθηκαν...


-> Αφετέρου όμως...

“κάποιοι άλλοι”, που κοιμούνται μακάριοι στον καναπέ, ενώ τους πριονίζουν τα πόδια, ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, αύριο-μεθαύριο, να λένε ότι τάχα... “δεν ήξεραν και δεν άκουσαν”.

Διότι και “ξέρουν και ακούν”, αλλά πολύ απλά αδιαφορούν.

Στα... παλαιότερα των υποδημάτων τους ΤΙ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ θα παραδόσουν στα παιδιά τους και στα παιδιά όλου του κόσμου.

Χασκογελάνε κι ειρωνεύονται όσους λιώνουν παπούτσια στα βουνά και στα πεζοδρόμια και ίσως κι όσους τρώνε φάπες από τα ματ ή απειλούνται με διώξεις.

Ξεσπαθώνουν ορισμένοι συμπατριώτες “ελληναράδες" εναντίον όσων αγωνίζονται, αφού... “έλα μωρέ τώρα με τους απίθανους, εφόσον δεν βγαίνει τίποτα με τις φωνές τους και με τις πορείες τους”.

Και συνεχίζουν το ροχαλητό τους... αποκαμωμένοι από την κριτική!!!

Δίπλα στην κούνια, ίσως κοιμάται και το δικό τους παιδί που οι ίδιοι φρόντισαν να του υποθηκεύσουν το μέλλον του...

Ας προσέξουν μόνο μην οι επόμενες γενιές τούς στιγματίσουν σαν κιοτήδες και προδότες.



Πρωτο-δημοσιεύθηκε στο ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΚΑΤΙΟUΣΑ" (22-9-2020)

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2020

Της Δύσης...

φωτο Ευρυτάνα ιχνηλάτη: 
το Βελούχι "ματωμένο" από τα χρώματα της Δύσης

"Μεγάλο πνεύμα της Δύσης, της Γης που γέρνει ο ήλιος,

με τα γυμνά βουνά και τα λιβάδια,

ευλόγησέ μας με τη γνώση της Ειρήνης και της Ελευθερίας.

Δίδαξέ μας πως το τέλος είναι πιο σημαντικό από την αρχή 

και πως ο ήλιος δεν βασιλεύει μάταια κάθε μέρα."


(από ινδιάνικη προσευχή των Ναβάχο)


blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"


Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020

"Κομβικό"



Ακόμη ένα "κομβικό σημείο" στη διαδρομή αυτού του ιστολογίου...

Συμπληρώθηκαν πάνω από 1.5 εκατομμύριο επισκέψεις (1.600.000) στις σελίδες του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη", με περισσότερα από 700 θέματα (714), κατανεμημένα σε 20 διαφορετικές ενότητες και με 12.000 περίπου σχόλια/γνώμες από τους αναγνώστες μας.

Μέλημά μας, μέσω αυτής της μικρής "ηλεκτρονικής ευρυτανικής εγκυκλοπαίδειας", είναι η προβολή μα και η υπεράσπιση του απεριόριστου φυσικού κάλλους της αγαπημένης μας Ευρυτανίας, η ιχνηλάτηση της βαρυσήμαντης ιστορίας της, η διερεύνηση του ενδιαφέροντα λαογραφικού της πλούτου, η γνωριμία με τις πνευματικές μορφές του τόπου, καθώς και η ανάδειξη του βίου και του αγώνα των απλών θαυμαστών ανθρώπων μας, αυτών των περήφανων/ταπεινών που κατοικούν αιώνες σε τούτη την τόσο όμορφη όσο και σκληροτράχηλη γη. 

Θα είμαστε εδώ, με αγάπη και ανιδιοτέλεια, δίχως εξαρτήσεις και δεσμεύσεις από κανέναν, για να ιχνηλατούμε παλιά και νέα μονοπάτια βαδίζοντας με σεβασμό σε δόκιμα χνάρια. 

Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για τη στήριξη της προσπάθειας.

Συνεχίζουμε...