Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Τότε Άρη...


Όταν ο καλπασμός του αλόγου σου σιμά στα σύννεφα
αχολογεί παιάνα απειθαρχίας στους αιώνες της υποταγής
αντάμα με το Σπάρτακο, τον Τσε και το Λουμούμπα,
όταν οι άυλες μορφές των ανταρτών μοιράζονται απ' το δικό σου χέρι 
το τελευταίο κομμάτι από το καρβέλι της συντροφικότητας, 
όταν η ύστατη μπαταριά της αξιοπρέπειας
σβήνει σα μακρινός αντίλαλος στο φαράγγι της απόγνωσης 
και το μαύρο αίμα από την άγια κάρα σου 
αργοσταλάζει τους στεναγμούς αυτού του λαού 

τότε Άρη, νιώθουμε ότι είσαι ακόμα εδώ... 


Όταν η Ιστορία γυρέψει την εκδίκησή της
κι η ατιμωτική υπογραφή σκιστεί σε χίλια κομμάτια
που θα σκορπίσει μακριά  ο αγέρας της ανυπακοής,
όταν οι παλιοί όρκοι αποκρυπτογραφηθούν ξανά
κάτω από το φως της νέας ταξικής αναμέτρησης,
όταν η ανάγκη ματαγίνει ώριμο τέκνο της οργής
και οι αδικημένοι βρούνε και πάλι το θάρρος
ν' ανηφορίσουν τα δικά σου μονοπάτια 

τότε Άρη, θα ξέρουμε ότι ακόμα ζεις...



Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Το "αιολικό τέρας" βρυχάται! Εμείς;;;


Τα ιστορικά Άγραφα των εξεγέρσεων και των ξεσηκωμών με τα περήφανα βουνά του εκπάγλου φυσικού κάλλους, κινδυνεύουν να (κατα)πατηθούν από τη σιδερένια μπότα του "αιολικού τέρατος" των επιδοτούμενων μεγαλοεργολάβων, με τελική τραγική κατάληξη μία ανεπανόρθωτη περιβαλλοντική καταστροφή του αμόλυντου χαρισματικού τόπου μας και τη μετατροπή του σε χωματερή της δήθεν "πράσινης ανάπτυξης" (βλ. θησαύρισμα... αεριτζήδων επενδυτών)!


Όπως καταγγέλλεται από τους φορείς : Τα δύο πρώτα γιγαντιαία αιολικά τερατουργήματα στα Αγραφιώτικα βουνά βρίσκονται προ των πυλών. Το ένα στην τοποθεσία "Γραμμένη-Τούρλα- Καρνόπι" στην ιστορική κορυφογραμμή της Νιάλας όπου βρίσκεται και το μνημείο του εμφυλίου, και το άλλο στην θέση "Μίχος-Βοϊδολίβαδο-Απέλινα". Όπερ σημαίνει ότι δεξιά και αριστερά του Αϊ- Νικόλα πάνω από το χωριό Βραγγιανά Ευρυτανίας θα φυτευτούν 40 τεράστιες ανεμογεννήτριες!!! Οι δε επεμβάσεις, μόνο σε αυτά τα δύο έργα, θα απλωθούν σε εκατοντάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα!

Κι αυτά είναι μόνο η αρχή! Ετοιμάζουν πολλά-πολλά ακόμη σε Ευρυτανία και Καρδίτσα. Αν δει κανείς τους χάρτες της ΡΑΕ θα βγάλει αμέσως το συμπέρασμα ότι η ραχοκοκαλιά της Πίνδου θα μακελευτεί!


Η "Ωραία Κοιμωμένη των Αγράφων" θα ξυπνήσει από τον αδιατάρακτο γαλήνιο ύπνο της σφαδάζοντας από τις βάρβαρες επεμβάσεις που θα γίνουν στον τόπο και θα σκιάζουν το θεόμορφο κορμί της αυτό που σμίλεψε επί αιώνες με σεβασμό και ιώβειο υπομονή ο μυθικός πρωτομάστορας των Αγράφων με τους αέρηδες καλφάδες του.

Στο μνημείο της Νιάλας θα σηκωθούν οι νεκροί του Αγώνα ζητώντας το λόγο από εμάς τους νεότερους για το ανοσιούργημα που πάνε να πράξουν (ανενόχλητοι;) ορισμένοι ξένοι και ντόπιοι νεοτσιφλικάδες που ξανάρχονται σήμερα μασκαρεμένοι με άλλη φορεσιά και υποκριτικά χαμόγελα για να αλώσουν όσα δεν κατόρθωσαν κάποτε κάποιοι άλλοι, τότε που το καριοφίλι του Κατσαντωναίων και το τουφέκι των ανταρτών υπερασπίζονταν με πάθος και λεβεντιά τούτη την αδούλωτη γη.


Σε τούτο το άθλιο κοινωνικό σύστημα της εκμετάλλευσης και της αδικίας, όλα μεταφράζονται σε εμπόρευμα και κέρδος, σε χρήμα που γεμίζει αμαρτωλές παχυλές τσέπες αδιαφορώντας για την περπατησιά της καταστροφής που θα σαρώσει εμάς και τις επόμενες γενιές.


Η βρόμικη ιστορία της ψευδεπίγραφης "πράσινης ανάπτυξης" και των ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) δεν ξεκίνησε από το πουθενά ούτε έπεσε ξαφνικά από τον ουρανό! Η Ευρωπαϊκή Ένωση, στα πλαίσια του ενεργειακού ανταγωνισμού της με τα άλλα παγκόσμια τσακάλια, έχει θέσει προ πολλού ως στρατηγική της επιλογή την απελευθέρωση (βλ. ευρεία ιδιωτικοποίηση) του τομέα της ενέργειας. Στην κατεύθυνση αυτή κινείται και η άκρατη πριμοδότηση των ΑΠΕ που συνιστούν πεδίο υψηλής κερδοφορίας. Αυτές βρίσκονται υπό τον έλεγχο πολυεθνικών βαρόνων του κεφαλαίου που συχνά συμπράττουν και με ντόπια μεγαλοσυμφέροντα, ενώ τους παρέχεται γη και ύδωρ από το συλλογικό τους διαχειριστή δηλ. την κρατική εξουσία! Να σημειωθεί ότι και οι ΗΠΑ, στην προσπάθειά τους να μειωθεί η παροχή ενέργειας από τη Ρωσία, βλέπουν την Ελλάδα σαν ενδιάμεσο ενεργειακό κόμβο για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Μεγάλες αμερικάνικες εταιρείες όπως π.χ. η General Electric, έχουν... "εκφράσει την εμπιστοσύνη τους" στην ανάπτυξη της αιολικής ενέργειας στην Ελλάδα και αλλού. Βέβαια όλους τους παραπάνω ποσώς τους ενδιαφέρει η μελλούμενη φυσική καταστροφή στα προτεκτοράτα τους, άλλωστε ποτέ το κεφάλαιο δεν φημίζονταν για τη φιλευσπλαχνία του! Οπότε το... "μπάτε σκύλοι αλέστε" ή σε πιο ρεαλιστική βάση "σαρώστε-ισοπεδώστε-κονομήστε" δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερη εφαρμογή!


Βάσει λοιπόν των προηγουμένων, η γηραιά εταίρα  που εύηχα αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιεί ως όχημα/οδοστρωτήρα τις ευρώδουλες κυβερνήσεις οι οποίες αφενός νομοθετούν στο εσωτερικό των χωρών τους τα προαποφασισμένα, ενώ αφετέρου επιδοτούν με εκχώρηση δημόσιας γης και τεράστια κρατικά και κοινοτικά κονδύλια, τους ψευδοεπενδυτές του κοπανιστού αέρα, με σκοπό την παραγωγή ακριβής αιολικής ενέργειας που βέβαια θα χρυσοπληρώνουν, όπως πάντα, οι παρακατιανοί, οι πληβείοι! Ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο βιοπαλαιστής, ο άνεργος, ο γέροντας συνταξιούχος, μαζί με την καταστροφή του τόπου του, θα πληρώνει ακόμη πιο αδρά μέσω των φουσκωμένων λογαριασμών τις ιδιωτικές Β(ιομηχανικές)ΑΠΕ της αρπαχτής


Τα Άγραφα φιγουράρουν μέσα στις πρώτες περιοχές "αιολικής προτεραιότητας" τις οποίες βέβαια καθόρισαν τα αδηφάγα συμφέροντα των αφεντάδων μας!


Λόγω αυτής της στόχευσης, κι αν τούτο δεν εμποδιστεί, πολύ σύντομα θα δούμε το... 80% των παρθένων βουνών των Ευρυτανικών και Θεσσαλικών Αγράφων (και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις εντός προστατευόμενων τοπίων ιδιαίτερου φυσικούς κάλλους και σε υψόμετρα 1600-2100μ.- γεγονός που δεν έχει ξανασυμβεί παγκοσμίως!) να μετατρέπονται σε αποκρουστικές φαραωνικές βιομηχανικές ζώνες, με 300 και πλέον σιδερένιους γιγάντιους ανεμοφράχτες ύψους έως και... 140 μέτρων!, με εκχερσώσεις/αποψιλώσεις τοπίων, με εκτεταμένες εκσκαφές και τόνους μπετόν, με διανοίξεις ειδικών μεγάλων δρόμων δεκάδων χιλιομέτρων μέσα στα σπλάχνα των ανέγγιχτων βουνών μας για τη διέλευση τεράστιων οχημάτων μεταφοράς των υλικών που θα συνθέσουν τις ανεμογεννήτριες στα εργοτάξια, καθώς και με εκατοντάδες πυλώνες υψηλής τάσης και χιλιάδες μέτρα εναέριων καλωδιώσεων πάνω από πυκνά προαιώνια δάση ελάτης!


Εξαιτίας των παραπάνω, ο εφιαλτικός κίνδυνος των πυρκαγιών από σπινθήρες, αναφλέξεις, αστοχίες υλικών κλπ, θα ελλοχεύει περισσότερο από ποτέ με το φόβο μιας βιβλικής καταστροφής να επικρέμεται πάνω από έναν ευλογημένο τόπο μοναδικής φυσικής ομορφιάς. Γιατί αν -"κούφια η ώρα" που λέγαν κι οι γιαγιάδες μας- συμβεί κάποιο ατύχημα, ενδεχόμενο που δεν είναι καθόλου απίθανο (αλήθεια έχετε δει ανεμογεννήτρια να καίγεται και να εκσφενδονίζεται;;;) τότε θα βλέπουμε καρβουνιασμένες πλαγιές αντί για τις γνώριμες ελατοσκέπαστες.



Ειδικοί επιστήμονες προειδοποιούν για σοβαρές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία από τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία. Σημαντικές, επίσης, είναι και οι αρνητικές επιδράσεις στην ψυχολογία των κατοίκων και των επισκεπτών!

Λόγω των σχεδιαζόμενων εκσκαφών και των πιέσεων που θα ασκηθούν στα εδάφη από τις τσιμεντένιες βάσεις και τις ίδιες τις ανεμογεννήτριες θα αυξηθεί ακόμα παραπέρα το πρόβλημα των κατολισθήσεων, ενώ είναι πολύ πιθανές και άλλες συναφείς παρενέργειες που έχουν να κάνουν με διαταραχές στο υπέδαφος, στα υπόγεια ύδατα, στις ροές των ρεμάτων κλπ.

Ορατός είναι ο κίνδυνος να χαθούν, εξαιτίας των βίαιων επεμβάσεων, ανεξερεύνητοι αρχαιολογικοί χώροι και ιστορικές τοποθεσίες, καθώς και παραδοσιακά μονοπάτια, πεζοπορικές διαδρομές, ορειβατικοί προορισμοί...


Θα πληγεί σεβαστό τμήμα της σπάνιας χλωρίδας και πανίδας του τόπου μας. Στα ελατοδάση και τα αλπικά λιβάδια των Αγράφων φύονται πάνω από 1300 διαφορετικά είδη φυτών ενώ επιβιώνουν και όλα τα μεγάλα θηλαστικά και άγρια ζώα της Ελλάδας όπως και πολλά προστατευόμενα είδη αρπακτικών πτηνών. Είναι πασιφανές ότι, με τα εκτεταμένα έργα οδοποιίας που θα διέλθουν μέσα από το παρθένο οικοσύστημα καθώς και με την ηχητική -και όχι μόνο- ρύπανση από τους στροβιλοκινητήρες θα διαταραχθεί σοβαρά η οικολογική ισορροπία σ' αυτές τις τόσο ευαίσθητες περιβαλλοντικά περιοχές (αλήθεια έχετε δει ποτέ ανεμογεννήτρια να χτυπά γύπα;;;)



Η ερήμωση και η εγκατάλειψη θα επιταχυνθεί καθώς θα ζημιωθεί η μικρή τοπική οικονομία, οι αγροτοκτηνοτροφικές παραδοσιακές δραστηριότητες, η μελισσοκομία κλπ, ενώ θα απαξιωθούν και οι πλησιέστεροι οικισμοί και αγροικίες με αποτέλεσμα οι τελευταίοι ορεσίβιοι ακρίτες και οι εναπομείναντες σαρακατσάνοι να πάρουν κι αυτοί των ομματιών τους.


Ο οικολογικός ταξιδιωτικός τουρισμός και η επισκεψιμότητα στους φυσιολατρικούς προορισμούς των Αγράφων θα μειωθούν δραματικά. Άραγε πόσες θέσεις εργασίας θα χαθούν, πόσα μαγαζάκια των χωριών θα κλείσουν και πόσα τοπικά νοικοκυριά θα σβήσουν;;; Αλλά μάλλον δεν τους πειράζει ούτε κάτι τέτοιο. Ας είναι καλά τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της ξενιτιάς για τους νέους μας... Όσο για τις λεγόμενες "μόνιμες θέσεις προσωπικού" (για πόσο διάστημα και με τι συνθήκες;) που με θρασύτητα τσαμπουνάνε οι... "σωτήρες" ότι θα προσφέρουν με τα αιολικά τους αίσχη, αυτές θα είναι απειροελάχιστες, πρόσκαιρες και οπωσδήποτε μη συγκρίσιμες με εκείνες που θα απολεσθούν εξαιτίας της εγκατάστασής τους! Άλλωστε μια ματιά και μόνο στα αντίστοιχα παραδείγματα της Ευρώπης φτάνει για να πείσει και τον πιο αφελή.

Η προσδοκία για μια μελλοντική ήπια αξιοποίηση του αγραφιώτικου τοπίου, με σεβασμό στο φυσικό κάλλος και με αληθινό ενδιαφέρον στο ανθρώπινο δυναμικό των ορεινών οικισμών, θα θαφτεί μια για πάντα κάτω από τους θεόρατους όγκους των ανεμοτεράτων.

Η διαχρονική ελπίδα για ανακήρυξη των Αγράφων σε ΠΑΡΘΕΝΟ ΕΘΝΙΚΟ ΔΡΥΜΟ θα πεθάνει κι αυτή πρόωρα.


Η θυσία του περιβάλλοντος στο βωμό των επιχειρηματικών κερδών πάει χέρι-χέρι με τη δολοφονία της αισθητικής και την "πράσινη" (βλ. μαύρη) ρύπανση!

Έτσι, όταν μετά από 15-20 χρόνια πάψουν οι επιδοτήσεις αφού τα ανεμοτέρατα θα έχουν ολοκληρώσει το χρηστικό τους κύκλο, αυτά τα όμορφα βουνά θα προσομοιάζουν με εγκαταλελειμμένα νεκροταφεία γεμάτα άχρηστα παλιοσίδερα και κουφάρια από τσιμεντένιους όγκους μέσα σε ξεκοιλιασμένα τοπία, γιατί όπως έχει αποδειχθεί (βλ. στο εξωτερικό) το κόστος απομάκρυνσης κρίνεται "ασύμφορο" και όλοι αυτοί οι λεγόμενοι επενδυτές της πλάκας αποδεικνύονται μάλλον "σφιχτοχέρηδες" όταν πλέον δεν έχουν να λάβουν άλλο παραδάκι για τις μπίζνες τους!


 

Τότε, στα βουνά μας αντί για τσάι και άγρια μέντα θα μαζεύουμε σιδερόβεργες.

Αντί να καμαρώνουμε το αειθαλές γλυπτό της φύσης, την "Ωραία Κοιμωμένη", θα αντικρίζουμε θεόρατες σκουριασμένες βέργες σιμά στο κορμί της.

Αντί για τον αετό που θα 'χει πετάξει για μακριά θα βλέπουμε παγωμένους ακίνητους έλικες.

Αντί να πεζοπορούμε λεύτεροι στα όμορφα βουνά ΜΑΣ θα πέφτουμε πάνω στα ελεεινά σιδηροτσιφλίκια ΤΟΥΣ!



Θα έχουν απαγάγει τη δροσερή ανάσα των βουνών μετατρέποντάς την σε βιομηχανική μπόχα και δυσωδία. Την αγνή παρθένα φύση μας σε χαβούζα!



Η ελεύθερη πρόσβαση στη δική μας γη δεν θα είναι πια αυτονόητη, αφού κάποιοι ως νέοι αποικιοκράτες θα έχουν ιδιοποιηθεί όχι μόνο την ενέργεια αλλά και τον ίδιο τον τόπο μας με τις αλλαγές των χρήσεων της γης δηλ. την καταπάτηση -επί της ουσίας- της συλλογικής λαϊκής περιουσίας που αποτελούν τα βουνά μας.

Αυτά βέβαια δεν μας τα λένε τώρα. Αυτά θα τα δούμε εμείς μετά! Τώρα δουλεύει το παραμύθι. Και δουλεύει στο φουλ! Με μύθους, ψέμματα κι απατηλές υποσχέσεις, με χάντρες και καθρεφτάκια προς τους ιθαγενείς. Το μόνο που δεν μας είπαν ακόμη είναι το πόσο τυχεροί θα 'ναι οι βοσκοί μας που θα έχουν τεράστιους ανεμιστήρες να δροσίζονται στα βουνά!


Ας μην έχουμε αυταπάτες. Η επέλαση της καταστροφής ακολουθούσε ανέκαθεν τον ίδιο δρόμο! Τάζοντας παντού: σε εξουσιαστές, σε ενδιάμεσους, σε τσιράκια, ακόμη και σε φουκαράδες. Θα τάξει  και πάλι πολλά και διάφορα σε όσους έχουν συμφέροντα ή σε όσους αφελείς τους πιστεύουν, ώστε να εξασφαλιστεί η αρχική πολύτιμη συναίνεση-προσκύνημα. Και μετά ξέρουν αυτοί! Οι σοφοί παππούδες μας έλεγαν "το τάξιμο μην το φοβάσαι, το δόσιμο να σε ανησυχεί". Θυμηθείτε τι έγινε κάποτε με τη Λίμνη των Κρεμαστών και τα (ανύπαρκτα) αντισταθμιστικά στους ξεριζωμένους ακτήμονες που τελικά αναγκάστηκαν να φύγουν από τον τόπο τους και να μετατραπούν σε πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους τη χώρα!


Όπως έχει αποδείξει η Ιστορία (και των Αγράφων πολύ ειδικότερα) μόνο η μαζική και μαχητική αντίσταση μπορεί να παρεμποδίσει και να ανατρέψει αυτό το επιχειρούμενο ανοσιούργημα. Και δεν είναι μόνο τα Άγραφα. Ετοιμάζουν ίδιες ή παρόμοιες επεμβάσεις και σε πολλά άλλα τοπία της χώρας! Αυτοί βέβαια τη δουλειά τους κάνουν. Το ζητούμενο είναι εμείς, ως λαός, πως αντιδρούμε;;; Καλές είναι ως ένα σημείο και οι υπογραφές και οι προσφυγές, θα μπορούσαν κι αυτές ενδεχομένως να βοηθήσουν, αλλά μόνο επικουρικά και με την προϋπόθεση να έχει δημιουργηθεί ένα πλατύ και δυναμικό κίνημα υπεράσπισης και προστασίας του τόπου. Με διάφανο διεκδικητικό περιεχόμενο χωρίς τρίπλες και περικοκλάδες : ακύρωση όλων των αιολικών εγκαταστάσεων, καμία ανεμογεννήτρια πουθενά! Να ανακηρυχθούν τα Άγραφα σε παρθένο εθνικό δρυμό!


Απαιτούνται ξεκάθαρες απαντήσεις με ανοιχτά χαρτιά για το ποιοι ευθύνονται που φυτεύονται ανεμοτέρατα στα βουνά μας, με "ποιους" και "γιατί" αναμετράται αυτό το κίνημα : Τα καλλίμορφα παρθένα βουνά μας δεν θα ιδιωτικοποιηθούν ούτε θα γίνουν τραπουλόχαρτο στον επιχειρηματικό τζόγο της ενεργειακής κερδοφορίας των ευρωπαϊκών και εγχώριων συμφερόντων!

Και βέβαια μακριά από ύπουλες μανούβρες χειραγώγησης από διάφορους συστημικούς πονηρούς παραγοντίσκους που ψάχνουν πόρτα για να μπουν, να ελέγξουν, να καπελώσουν ή και να ξεπουλήσουν! Με ενεργό όλο τον κόσμο και όχι μόνο τους εκπροσώπους, με λαϊκές συνελεύσεις στα χωριά, στις πόλεις, στους φορείς και στους συλλόγους, όπου εκεί οι συμπατριώτες θα κουβεντιάζουν όλοι μαζί, θα αποφασίζουν και θα δρουν ενωμένοι και αποφασισμένοι για το κοινό καλό. Η εμπειρία στο Κρίκελλο φανερώνει πολλά!

Αν όμως πέσουμε στην παγίδα να "διορίσουμε"... από μηχανής θεούς και εμείς επιλέξουμε να κοιμόμαστε μακάριοι στον καναπέ περιμένοντας άλλους για να μας σώσουν, τότε θα υποστούμε ακόμη μία, μέσα σε όλες τις άλλες, ήττα. Σωτήρες είμαστε ή μπορούμε να γίνουμε εμείς οι ίδιοι με την ενεργό συμμετοχή μας και τον αγώνα μας.


Μόνο έτσι το "τέρας" θα πάψει να βρυχάται και θα κουλουριαστεί ξανά στην τρύπα του, αφήνοντας λεύτερα τα βουνά μας με λεύτερους τους ανθρώπους τους!



Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Εύθυμα και... Ευρυτανικά!

Φωτογραφία Herbert List, 1903-1975

Ιχνηλατήσαμε τις παρακάτω εύθυμες ιστοριούλες από ένα υπέροχο όσο και δυσεύρετο βιβλίο που κοσμεί την προσωπική μας βιβλιοθήκη. Πρόκειται για αυτό του αείμνηστου Ευρυτάνα συγγραφέα Δημοσθένη Γ. Γούλα με τίτλο: Οι χωριανοί μου" (εκδ. Στέφανος Δ. Βασιλόπουλος, Αθήνα 1978 - ανατύπωση της πρώτης έκδοσης του 1953).

Υποσημείωση: Εάν κατά την ανάγνωση διαπιστώσετε τυχόν περιπαιχτική διάθεση απέναντι σε διαχρονικούς φορείς της εξουσίας, θεωρείστε το... τυχαίο!!! 


Ο ευφυής Ευρυτάνας μπακάλης και ο ενωμοτάρχης!

Δεν θα ξεχάσω το μπακάλη του Προυσού, τον Μπάρμπα-Βαγγέλη Πάχα. Μαζί με τα μπακάλικα μαγείρευε και φαγητό για τους λίγους υπαλλήλους που υπηρετούσαν εκεί. Ο ένας από αυτούς του παραπονέθηκε μια μέρα ότι τα φασόλια ξύνισαν. Και του απάντησε:

-Τι σου φταίω εγώ ας ερχόσ'νε προυχτές να τα φας.

Μια μέρα ο σταθμάρχης του χωριού τού έκαμε συστάσεις γιατί δεν τηρεί τις αστυνομικές διατάξεις και κλείνει αργά το Σάββατο και ανοίγει το μπακάλικο την Κυριακή πριν απολύσει η εκκλησία.

Ο Μπάρμπα-Βαγγέλης του απαντά:

-Αυτές οι διαταγές καπετάνιο είναι για τις πολιτείες παρακάτ'. Και που τ' ανοίγου τι φκιάνου ; Μύγες βαράου.

Ο Ενωμοτάρχης επιμένει ότι οι διαταγές ισχύουν και σε μια στιγμή λέει στο μπακάλη:

-Μη μου λες εμένα δεν ισχύουν. Αυτά τα γαλόνια τα φοράω 15 χρόνια.

Και πήρε την απάντηση:

-Κιό αν είσ'νι καλλίτερους θα πάεινες παραπάν!


Ο χωριάτης και ο δικαστής!

Ευχόμουν να συμβιβάζονται μεταξύ τους οι αγρότες ή να καταφεύγουν σε αδέκαστους εκτιμητές για να αποφεύγουν τα δικαστήρια. Τι γίνεται όμως σήμερα στα χωριά κανένας δεν το φαντάζεται. Την ώρα που η κτηνοτροφία λιγόστεψε σε επικίνδυνο βαθμό και τα περισσότερα χτήματα είναι ακαλλιέργητα οι μηνύσεις των χωρικών και οι μεταξύ τους γκρίνιες "φούντωσαν" σε επικίνδυνο βαθμό.

Αλλά ας γυρίσουμε στα παλιά : κατηγορούμενος αγράμματος χωρικός, από γείτονά του, ότι το γαϊδούρι του τού έφαγε εκατό (100) οκάδες καλαμπόκι. Δεν μπορεί να βάλει δικολάβο και υποστηρίζει μόνος του την υπόθεσή του.

-Ας υποθέσουμε κύριε πρόεδρε ότι ήσ'νι ισύ ου γάιδαρος μ'.

-Σκασμός, του λέει ο Πρόεδρος.

-Μι συμπαθάς κυρ' πρόεδρε αλλά μπορ'γες να φας σι μιάν ώρα εκατό ουκάδες καλαμπόκ' ;


Το... λάθος του κυνηγού

'Ενας κυνηγός φτάνει λαχανιασμένος στα πρώτα σπίτια του χωριού μόλις έπεφτε το σούρουπο και μ' αγωνία ρωτάει τον πρώτο χωριάτη που ξεκουράζεται στο κεφαλόσκαλο.

-Δε μου λες πατριώτη, έχετε μαύρα βόδια στο χωριό σας ;

-Όχι, του απαντάει ο χωριάτης με αφέλεια.

-Μαύρα άλογα ; επιμένει ο κυνηγός.

-Ούτε.

-Μαύρα τραγιά έχετε ; 

-Ντηπ, απαντάει ο χωρικός.

Τότε ακούγεται με απελπισία να μονολογεί ο κυνηγός:

-Μωρέ τι κακό έπαθα απόψε, τον παπά σκότωσα. 




Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Πολυσέβαστη γη!

Φωτο: ακολουθώντας τον ρου του Κρικελλοπόταμου προς το "Πανταβρέχει"!

Εκεί που η αρχέγονη εαρινή συνομιλία της πολυσέβαστης γης με το αηδονοκελάριστο νάμα δροσίζει τη σκέψη και γαληνεύει το νου. Εκεί που ξάστερα συναισθήματα δραπετεύουν από τις στενωπούς και γίνονται πτερύγια της ψυχής που εξυψώνεται προς την αρμονία. Εκεί που ο "πολιτισμός" αδυνατεί να τιθασεύσει την ιερή ανάσα της ζωής...   


   

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Λίγα λουλούδια ευλάβειας (στη μνήμη του σπουδαίου Ευρυτάνα λόγιου Μιχάλη Σταφυλά)

Έφυγε πλήρης ημερών ο Μιχάλης Σταφυλάς (1920-2018) 
ο εμβληματικός Ευρυτάνας λόγιος των καιρών μας!

Γεννήθηκε το μακρινό 1920 στη Γρανίτσα Ευρυτανίας την ιδιαίτερη πατρίδα του Ζαχαρία Παπαντωνίου και του Στέφανου Γρανίτσα. Η μητέρα του πέθανε στη γέννα και ο Μιχάλης μεγάλωσε με τη φροντίδα της γιαγιάς του. Ανήσυχο πνεύμα, σε ηλικία μόλις 16 ετών σταμπάρεται από την ασφάλεια εξαιτίας ενός πρωτοσέλιδου μαχητικού άρθρου του στην αθηναϊκή εφημερίδα "Πατρίς" όπου εν έτει 1936 κατήγγειλε τις αφόρητες συνθήκες φτώχειας και εγκατάλειψης που επικρατούσαν στην Ευρυτανία και το οποίο θεωρήθηκε επαναστατικό! Λίγο αργότερα, εν μέσω της φασιστικής δικτατορίας του Μεταξά, θα αποβληθεί αρχικά από τα γυμνάσια Καρπενησίου και Αγρινίου και στη συνέχεια κι απ' όλα τα γυμνάσια του Κράτους (!) με τη συνήθη κατηγορία της εποχής: "ανατρεπτική κομμουνιστική δράση κατά του καθεστώτος"! Εντέλει, μετά από έντονο προσωπικό αγώνα και πολλές περιπέτειες, θα τελειώσει το γυμνάσιο κάπου στην πρωτεύουσα. Κατόπιν εισάγεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ενώ παράλληλα δουλεύει στα λιγνιτωρυχεία στο Περιστέρι. Το 1942 οργανώνεται στην ΕΑΜική Αντίσταση και όπως είναι φυσικό εγκαταλείπει τα πάντα για να βρεθεί στο επίκεντρο του αγώνα στην Ευρυτανία! Υπήρξε επιστήθιος φίλος και συναγωνιστής του αλησμόνητου Δώρη Άνθη του οποίου μάλιστα διέσωσε σημαντικό τμήμα του ποιητικού του έργου. Μεταπολεμικά εργάζεται στο υπουργείο Μεταφορών. Η Απριλιανή χούντα του 1967 θα απολύσει από την εργασία του το Μιχάλη Σταφυλά και τη σύζυγό του. Τότε εκείνος ιδρύει τον εκδοτικό οίκο "Πολιτισμός" και κυκλοφορεί ένα μνημειώδες έργο, τους "Γίγαντες του Παγκοσμίου Πνεύματος" (σημαίνοντες συγγραφείς, μουσικούς, ζωγράφους). Αργότερα θα επαναπροσληφθεί στο υπουργείο αλλά θα μετατεθεί δυσμενώς στην επαρχία. Μεταπολιτευτικά θα συνταξιοδοτηθεί με το βαθμό του διευθυντή. Ο Μιχάλης Σταφυλάς σε όλα τα χρόνια του βίου του, μέχρι και το τέλος της ζωής του, δεν σταματά να μελετά και να γράφει. Ένας αμύθητος συγγραφικός πλούτος χαρακτηρίζει την ακατάπαυστη πνευματική του δράση! Εκατοντάδες βαρυσήμαντες εργασίες θα συνθέσουν το πολυσχιδές έργο του επιφανούς Ευρυτάνα λόγιου: λογοτεχνικά αριστουργήματα, συλλογές διηγημάτων, μυθιστορήματα, λαογραφικές μελέτες, άρθρα, χρονογραφήματα, πονήματα για την τέχνη, θεατρικά έργα, ποιήματα, ιστορικές έρευνες, αντιστασιακές καταγραφές με πολύτιμες μαρτυρίες και σπάνια ντοκουμέντα από τους αγώνες του λαού μας, παρουσιάσεις προσωπικοτήτων, δοκίμια, βιογραφίες και κριτικές μελέτες δεκάδων μεγάλων λογοτεχνών. Ο Μιχάλης Σταφυλάς έγραψε 42 βιβλία! Δικό του δημιούργημα και το πολύτομο πρωτοποριακό έργο "Διαρκής Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας"! Παράλληλα διετέλεσε εκδότης ή διευθυντής σημαντικών φιλολογικών περιοδικών (Πνευματική Ζωή, Θεσσαλική Εστία, Ευρυτανικά Χρονικά κλπ). Πρώτος ο Μιχάλης Σταφυλάς παρουσίασε στην Ελλάδα τον μεγάλο Τούρκο ποιητή Ναζίμ Χικμέτ! Τιμήθηκε γι' αυτό με το βραβείο ελληνοτουρκικής φιλίας "Ιπεκτσί"! Το 2002 θα βραβευθεί για το πληθωρικό του έργο και από την Ακαδημία Αθηνών. Υπήρξε εξέχων στέλεχος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών αλλά και της Διεθνούς Εταιρίας Λογοτεχνίας. Η πνευματική προσφορά του αναγνωρίστηκε παγκόσμια και κείμενά του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Η πολυαγαπημένη Ευρυτανία με το υπέροχο φυσικό κάλλος και την απαράμιλλη αγωνιστική παράδοση αποτελούσε πρωταρχική πηγή έμπνευσης και δημιουργίας για το διαπρεπή συμπατριώτη μας που ήταν ιδιαίτερα αγαπητός για το ήθος και την εντιμότητά του. Θα κλείσουμε αυτή τη σύντομη αναφορά μας με τα ίδια τα λόγια του Μιχάλη Σταφυλά: "Η λογοτεχνία είναι η απεικόνιση της ζωής των ανθρώπων με τις συναισθηματικές φορτίσεις, με τους οραματισμούς και τις προσδοκίες, με τους αγώνες και τις αγωνίες. Ακόμα και με τα προδομένα τους όνειρα. Δικαιολογημένα λοιπόν, ο απλός άνθρωπος κρατώντας ένα βιβλίο ρωτάει το συγγραφέα του: Τι υπάρχει για μένα στην τέχνη σου; Αν δεν υπάρχει τίποτα μη μουτζουρώνεις άδικα το χαρτί..." 

Ως "ύστατο χαίρε" δημοσιεύουμε ολόκληρο το αριστουργηματικό ποιητικό έργο του Μιχάλη Σταφυλά με τίτλο "Ευρυτανία" (1962)

"Ποτέ δεν απόσωσες ακέριο
εν΄ άσπρο καρβέλι χαράς
στη ζωή σου
κι’ η ξερή μπομπότα της πίκρας σου
έδωσε το χρώμα της στα παιδιά σου.

Σε ποιο βράχο απίθωσες τα όνειρά σου
και ξέχασες το μονοπάτι που σ’ οδήγησε ;
Σε ποια κρυόβρυση του βουνού σου
πλένεις τις λαβωματιές σου με τις πετροπέρδικες
και δεν αφίνουν σημάδια
τα αίματά σου ;
Σε ποιο πηγάδι της καρδιάς σου
βυθίζεις τον πόνο σου
για να δείχνεις ήσυχος σαν το γιαλό
που καρτεράει Γενάρη ν’ αγριέψει ;

Βοήθεια ! Βοήθεια ! Βοήθεια !
Αυτό δεν είναι κραυγή που ζητάει
ένα χέρι σωτηρίας
είναι μια πανάρχαιη επίκληση
του τόπου σου
που κόλλησε στις στουρναρόπετρες
και μπαίνει στα θεμέλια των σπιτιών
στις φωνές των τσοπάνων
και στα τραγούδια των γεωργών
που σπρώχνουν το σιδερένιο υνί
του παρελθόντος
ίσια στην καρδιά του μέλλοντος…

Βοήθεια ! Φωνάζουν τα νηογέννητα
που στριφογυρίζουν αλευρωμένα
στην ανάποδη ενός σαμαριού.
Βοήθεια ! Τα μαθητούδια που γράφουν
με τον κοντυλοφόρο του μνημονικού τους.
Βοήθεια ! Τα παιδιά που κινάνε
να ξενοδουλέψουν στις πολιτείες
μ’ έναν τρουβά γιομάτον νοσταλγία
και ξερό ψωμί
Βοήθεια ! Αυτοί που μένουν. Αυτοί που φεύγουν
για την ξενητειά ή για τον κάτω κόσμο

Βοήθεια ! Βοήθεια ! Βοήθεια !
Μπήκε στο αίμα τους και κυλάει η επίκληση.
Μπήκε στην καρδιά τους και χτυπάει ρυθμικά
ταξιδεύει με το υπομονετικό γαϊδουράκι
γκρεμίζεται στις σάρες και τις γιδόστρατες
πέφτει απ’ τα δέντρα που κόβει κορφάδες
για τα ζωντανά
χάνεται στα ξένα αναζητώντας
ένα φτηνό μεροκάματο
Μπαίνει στα γράμματα και σφραγίζεται
με το βουλοκέρι της πίκρας :
«υγείαν έχω
μα δεν έχω να στείλω λίγη καφοζάχαρη
για τη βάβω...

Μ’ όλα αυτά, αδερφέ μου ευρυτάνα σκύβεις μονάχα
να πιείς το νερό της πηγής
ή για να βάλεις τ’ αυτί σου στο χώμα
και ν’ αφουγκραστείς
το περπάτημα των Νέων Καιρών
που έρχονται
μες απ’ τις αντάρες της φτώχειας σου.
Κυτάζεις τον ήλιο
μες απ’ τα φυλλώματα του γεροπλάτανου
που κάποτε κρέμαγες τ’ άρματά σου
για να χτυπήσεις τον τύραννο.
Κυτάζεις τον κόσμο απ' το ξάγναντο
της σκέψης σου
και κρατάς στα ροζιασμένα σου χέρια
το βοσκοράβδι και την τιμή της πατρίδας.
Κρατάς τα παράσημα των αγώνων σου
και τις πίκρες των διωγμών σου.
Τυλίγεις τα λαμπερά μετάλλια
εξαίρετων πράξεων
στα «εντάλματα συλλήψεως
δι’ οφειλάς προς το δημόσιον»

Σ’ εσένα κανένας δεν οφείλει τίποτα.

Κρατάς τα ξέφτια των ελπίδων σου
ραμένα στα κουρέλια των παιδιών σου.
Κρατάς τη σημαία της Λευτεριάς
περασμένη μες απ΄ τα κάγκελα
της αόρατης φυλακής σου.

Βοήθεια ! Για να σταθείς στα πόδια σου
και ν΄ αντικρύζεις τον ήλιο
για να κρατήσεις το ταμπούρι σου
για να κρατήσεις την Ιστορία σου
για να κρατήσεις……

Θέλω να μιλήσω για σένα
αδερφέ μου
μα το μολύβι μου σκοντάφτει
στη σκληρή σου απόφαση
και στη σκληρή σου ζωή.

Το αίμα αχνίζει ακόμα
και σηκώνεται με τις πρωινές ομίχλες
οι καπνοί των εμπρησμών
φουσκώνουν
τα πλεμόνια των ανθρώπων.

Τα σπίτια πέφτουν
οι καρδιές πέφτουν
οι μέρες πέφτουν
τα ελάτια μένουν μονάχα όρθια.
Είδαν πολλά και ξέρουν
πως ο ήλιος δε θα πάψει
να βγαίνει απ’ την ψηλότερη κορφή
του Βελουχιού.
Είδαν πολλά
κι οι σφαίρες απ’ τα καρυοφύλλια
τους γκράδες και τα τόμιγκαν
ειν’ ακόμα καρφωμένες απάνω τους.
Στις ρίζες τους κουλουριάστηκαν
φωνές θριάμβου
και φωνές απόγνωσης.
Οι ρίζες τους ποτίστηκαν
με πολλή βροχή και με πολύ αίμα…

Πως να μιλήσω λοιπόν αδέρφια μου
που με πνίγει το παράπονο
για τις μέρες που πέρασαν
αρματωμένες
και τράβηξαν για νάβρουν καταφύγιο
σαν τις θεές στον καινούργιο τους Όλυμπο;
Πως να μιλήσω που με πνίγει
το παράπονο
σα βλέπω τα γιατάκια των κλεφτών
πεντάρφανα
κι ούτε δυο πέτρες σωριασμένες
πουθενά
-που να βρεθεί λίγο μάρμαρο
και λίγη στοργή ; -
κι ούτε μια πλάκα
μ' ένα όνομα και μια ημερομηνία
για τόσους ήρωες που πέθαναν
χορτασμένοι από μπαρούτι
κι Αγώνα

Δεν ήτανε τούτοι δώ οι χωριάτες
από τζάκια
κι’ ούτ’ είχανε φλουριά κι’ ονόματα
μια καρδιά είχαν
και την έδωσαν στην πατρίδα
Μιά δύναμη
και την άφησαν να τρέξει
απ’ τις λαβωματιές τους.
Κι’ έτσι δε μόλεψε η πατούσα του τυράννου
τον τόπο που έμειν’  Άγραφος
για πάντα…

Όσο θυμάμαι τα παληά
μωρές αδέρφια μου
ψηλώνω σαν τις βουνοκορφές
βλέπω τον κόσμο με περηφάνεια
η καρδιά μου ξεπετάγεται
απ’ το στήθος μου
και γίνεται πολεμική σημαία
καρφωμένη στο κοντάρι της Ελπίδας.

Εδώ πάνω θάθελα να πεθάνω
-σαν έρθ’ η ώρα-
ατενίζοντας τον κόσμον από μακρυά
στη ρίζα ενός θεόρατου ελατιού
φτάνει να βλέπω τ’ άρματα του Κατσαντώνη
κρεμασμένα στα κλαριά του,
που φαίνουνται σα θεώρατα χέρια
ενώ προσπαθούν ν’ αγκαλιάσουν
τους ανθρώπους…

Εδώ ο βοσκός αποκοιμιέται
με τραγούδια και παραμύθια
που ξεπετάγουντ' απ' τον τόπο γύρα
κι απ' την καρδιά του
και πλημμυρίζουν το καλύβι του
ως γέρνει να ξαποστάσει
αφήνοντας δίπλα στο γωνολίθι
τις έγνιες του
που τον βαραίνουν ολοχρονίς.
Εδώ, ο τόπος διηγιέται ιστορίες
σαν το γεροπαπούλη
που κρατάει τ' αγγόνι του
στα γόνατά του
και λέει για τη ζωή του την παληά
πιότερο για να θυμηθεί πως έζησε...

Εδώ, ο τόπος δείχνει τις φρέσκες
λαβωματιές του
ανοίγοντάς τες σαν ένα τριαντάφυλλο
που το δίνει να το μυρίσουν
οι γενηές που έρχονται.
Εδώ, οι άνθρωποι
είναι φτωχοί και περήφανοι,
δε ζητιανεύουν
παρά το δικαίωμά τους στη ζωή
μπροστά σε μια κρύα καρδιά
που σφίγγει με θέρμη
το πορτοφόλι της...

Εδώ μιά φτωχιά μάνα
δίνει στα παιδιά της
λίγο γάλα και πολύ αίμα
απ’ το στραγγισμένο της στήθος
την έχουν κλείσει όξω απ’ την πόρτα
του Αιώνα
και προσπαθεί να μπει
από μια κρυφή πορτούλα στο μέγαρό του
αν και της πρέπουνε τιμές
απ’ τις μαρμαρένιες σκάλες.
Εδώ είναι μια μάνα
που αγωνίζεται για όλα τα παιδιά
του κόσμου…

Έχω κλεισμένο στην καρδιά μου
ένα ηλιοβασίλεμα του χωριού
ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα
σαν το χάδι της μάνας μου
ή σαν το κρυφό δάκρυ της αγάπης.

Έχω κλεισμένη στην καρδιά μου
μιάν απόκοσμη βραδυνή σιγαλιά
που την ταράζει μονάχα
το μακρυνό βούϊσμα ενός ποταμιού
καθώς τραβάει ασταμάτητα
το δρόμο του προς τη θάλασσα.
-Είχα πάντα την παραίσθηση
πως είναι φωνές ανθρώπων
που έρχονται ή πνίγονται... -

Έχω ένα απαλό πρωινό
στην καρδιά μου
όντας γυρίζουν οι κοπέλλες του χωριού
απ' το λόγγο
ζαλιγκωμένες ξύλα κι όνειρα.

Έχω μιαν εκκλησσούλα
σε κάποιον Πλατανιά
που ανταμώνουν οι ξενιτεμένοι
με τις αναμνήσεις τους
κάθε δεκαπενταύγουστο,
μπροστά στην πολυκαιρισμένη εικόνα
μιας φτωχιάς Παναγίας...

Η καρδιά μου είναι γιομάτη
από βουνά νοσταλγίας
μέσα στον απέραντο ζεστό κάμπο,
γιομάτη από αναμνήσεις
πλυμένες στις κρυόβρυσες
που χάνονται μέσα στα σύδεντρα
σαν τ' αρνάκια
που κυνηγάνε το χλωρό χορτάρι
στην κάψα του καλοκαιριού.

Μοσχοβολιά ελατίσια
αναδίνουν οι αναμνήσεις μου
καθώς σιγοπερπατάνε
δίπλα στις σάρες που χάσκει ο θάνατος

Τα ροζιασμένα χέρια των αδερφών μου
-χιλιάδες χέρια-
υψώνουνται  στο άπειρο
κρατώντας ένα μπουκέτο ελπίδες
ή αδειανά από ελπίδες,
καθώς ενώνουνται ν’ ανεβάσουν
τα βουνά τους ψηλότερα.

Οι καβαλάρηδες τρέχουν πέρα – δώθε
στους πυρπολημένους λόφους
σηκώνουν ένα περιστέρι
στα χέρια τους
σηκώνουν ένα νέο παιδί,
σηκώνουν την αγωνία τους
κεντημένη σ’ ένα άσπρο πανί
που τυλίγουν το λιγοστό ψωμί τους.

Χελιδονάκι μου, καλό μου χελιδόνι
που χτυπάς την πόρτα της άνοιξης
που φέρνεις τη χαρά της ζωής
κι’ ανοίγεις τα φύλλα της καρδιάς μας
στο ζεστόν ήλιο.
Έλα χελιδονάκι της προσδοκίας
να κεντήσεις με το ράμφος σου
ένα σημάδι χαράς
στο σκισμένο πουκάμισο
του αδερφού μου
ένα σημάδι πάνω απ’ το μέρος
της καρδιάς του
που χτυπάει καρτερώντας
μια μέρα δίχως βροχή,
μιαν άσπρη μέρα…"