Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2023

Το δίκιο του αγώνα ελπίδες γέμισε...*


* Μία παρέμβαση 

ενόψει των εκλογών 

από τον Δημήτρη Ντζαμάρα

υποψήφιο της Λαϊκής Συσπείρωσης 

στο Μεγάλο Χωριό 

(για τους αναγνώστες του blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης")

*****

Πορευόμαστε με τη "Λαϊκή Συσπείρωση Καρπενησίου" γιατί είναι η μόνη παράταξη που βρίσκεται ανελλιπώς και σταθερά δίπλα στους εργαζόμενους, τους βιοπαλαιστές, τους αγρότες, τους κτηνοτρόφους, τους μικροεπαγγελματίες, τους άνεργους, τους απόμαχους και τους αποκλεισμένους Ευρυτάνες πολίτες.

Κόντρα στο φασισμό και το ρατσισμό, μακριά κι από "γυαλιστερές" παρουσίες και εργολάβους παντός καιρού και χρήσης.

Κρατήσαμε και κρατάμε παντού και πάντα τη μαχητικότητα και το πάθος μας στους δρόμους και τα μονοπάτια του αγώνα, σε κάθε τι μεγάλο ή μικρό που απασχολεί την κοινωνία μας : υγεία, παιδεία, πρόνοια, εργατικά δικαιώματα και βέβαια την προστασία του πανέμορφου ευρυτανικού περιβάλλοντος από τους γύπες της πράσινης ανάπτυξης.

Δεν μας θαμπώνει η "δηθενιά" κι ο καριερισμός, ούτε τα σάπια πρότυπα και τα ψεύτικα είδωλα, αντίθετα προτιμούμε να εμπνεόμαστε από εκείνους τους αθάνατους αγωνιστές που πάλεψαν και θυσιάστηκαν για να χαίρονται τον ήλιο όλοι οι άνθρωποι: την Παναγιώτα Σταθοπούλου, τον Κλέαρχο, τον Δώρη Άνθη, την Αλίκη Τσουκαλά και τόσους άλλους. 

Δεν σκύβουμε, δεν γονατίζουμε, αντιστεκόμαστε, πασχίζουμε και ονειρευόμαστε ένα καλύτερο σήμερα κι ένα ακόμη ομορφότερο αύριο.

Δεν επαγγελόμαστε τους "σωτήρες", δεν ζητάμε "ανάθεση", απλώνουμε τα χέρια μας για να ενωθούν με τα χέρια των διπλανών μας και να γίνουν η γροθιά της πάλης και της ανατροπής.

Δεν υποσχόμαστε, παρά μόνο ότι θα συνεχίσουμε να πολεμάμε για το δίκιο και ότι εμείς δεν θα σας προδώσουμε ποτέ!


* Ήταν ένα άρθρο του Δημήτρη Ντζαμάρα

υποψήφιου με τη Λαϊκή Συσπείρωση 

στην Κοινότητα Μεγάλου Χωριού Ευρυτανίας 

(στο  blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης" )


Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2023

Δέντρα, περήφανα δέντρα...


Το απόγεμα ήρθε ο δασοφύλακας.

Η πρώτη του δουλειά ήταν να κατεβεί στο µέρος που του έδειξε ο Μπαρμπακώστας. Εκεί τον ακολούθησαν τα παιδιά. Για πρώτη φορά είδαν πληγωμένα πεύκα.

Μια τσεκουριά κατέβαινε απὸ πάνω απὸ τη µέση τους, κι έφτανε ως τη ρίζα. Ήταν μια πληγή ανοιχτή, η µεγαλύτερη πληγή που µπορούσε να δει κανένας δε θα έκλεινε ποτέ. Και αν ήθελε να κλείσει, άλλες τσεκουριές την κρατούσαν ανοιχτή.

Μερικά πεύκα σχεδόν τα είχαν γδύσει. Δεν είχαν αφήσει στο κορμί παρά λίγη φλούδα. Φαίνονταν σαν το κρεμασμένο σφαχτό. Απ’ αυτές τις πληγές έτρεχε άσπρο ρετσίνι. Το ρετσίνι ακολουθούσε την τσεκουριά και στάλαζε κάτω σε µια λακκούβα, που την είχαν ανοίξει προς τη ρίζα των πεύκων, επίτηδες γι’ αυτό.

Όλη αυτή η σφαγή ήταν για το ρετσίνι· γιὰ λίγες δραχμές που θα έβαζαν οι Πουρναρίτες στο σελάχι τους, αν το πουλούσαν.

Τα πληγωμένα πεύκα θα πεθάνουν σε λίγον καιρό. Θα πέσουν απὸ τον πρώτο δυνατό αέρα ή θα ξεραθούν, γιατί δε θα έχουν πια χυμό.

Το τέλος τους το έχουν νιώσει, και όμως τραγουδούν· σαλεύουν και φυσούν όπως τ’ άλλα, τα γερά πεύκα.

Με το κομμάτι κορμό που τους έμεινε πίνουν απὸ τη γη όσο χυμό µπορούν ακόμηˑ πρασινίζουν, έχουν ίσκιο.

Έτσι σακατεμένα µπορούν και δροσίζουν τους ανθρώπους. Το φυσικό τους είναι να κάνουν το καλό, δεν αλλάζει.

Δέντρα, περήφανα δέντρα!..

(απόσπασμα από το εμβληματικό αναγνωστικό «Τα ψηλά βουνά» του σπουδαίου Ευρυτάνα λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου. Ήταν το πρώτο αναγνωστικό που γράφηκε στη δημοτική γλώσσα εν έτει 1918)

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"


Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2023

Άρατε πύλας!!

 


* Ένα διαλεχτό κείμενο από την Κρικελλιώτισσα "Ακευσώ"

για τους αναγνώστες του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη"


«-Ελάτε να πλάσουμε έναν λαό!», καλεί ο Παιδαγωγός Ιδεολόγος Μαρξιστής, Μιχάλης Παπαμαύρος, τους σπουδαστές του Παιδαγωγικού Φροντιστηρίου Καρπενησίου, τη μέρα της Ορκωμοσίας τους, Σεπτέμβρη του 1944, στο Τροβάτο Ευρυτανίας.

Ονειρεύονται όλοι μια Ελλάδα ελεύθερη. Εκεί που δεν πατά το ποδάρι του κατακτητή ανοίγουν τα σχολειά κι ένας καινούργιος κόσμος πρωτοχτίζεται. Παίρνουν τα γενναία Αετόπουλα την πλαστελίνη να πλάσουν τη ζωή τους κατά πώς θέλουνε. Μα η ιοβόλος Λερναία Ύδρα του άνυδρου καπιταλιστικού συστήματος καραδοκεί. 

Ανασκαλεύω στης Μνημοσύνης τα τρίστρατα σημάδια γραπτά από τους πεφωτισμένους Δασκάλους της εποχής εκείνης και θρηνώ.

Κλαίω για το Όνειρό τους που χάθηκε, στους λαβύρινθους της δοκησισοφίας, της ημιμάθειας, της εκμετάλλευσης, ξεστρατίζοντας στων καιρών τ’ αλισβερίσια. Σβήστηκε απ’ τον πίνακα των Ιδανικών με το σφουγγάρι της στυγνής επαγγελματοποίησης, του ωχαδελφισμού, του άκρατου κρατικού παρεμβατισμού να δημιουργεί υπηκόους, πιστούς «τοις ‘κείνων ρήμασι».

Κλαίω για την κατάντια των σχολειών που έγιναν δεσμωτήρια δωδεκαετούς φυλακής. Στρούγκιαζαν αθώες ψυχές, ανθοστολισμένες με αρίφνητα «γιατί», σε τμήματα με μοναδικό κριτήριο το πρώτο γράμμα του επιθέτου τους. Τις παρέδιδαν σε δασκάλους ανεπαρκείς, ανέραστους παιδείας, ανίκανους να σταλάξουν λίγη αγάπη στις διψασμένες καρδιές, με πολλούς εξ αυτών να αδημονούν πότε θα τελειώσει το ωράριό τους για να ξεχυθούν προς άγραν φροντιστηρίων…. 

Κλαίω για τα παιδιά του τελευταίου θρανίου που τα ‘λεγαν «αλήτες» και δεν βρέθηκαν δυό χέρια να τ’ αγκαλιάσουν, να τους ανοίξουν το κελί της ανασφάλειας, του φόβου, της οδύνης για να δραπετεύσουν.

Κλαίω για τα χαμένα 45λεπτα που δεν προλάβαινα να μιλήσω για όσα έκρυβαν οι μεγαλοσχήμονες ναφθαλινοκουκουλωμένοι προϊστάμενοι, υπηρέτες χατζιαβατίζοντες της δεξιάς προπαγάνδας,οι κομπορρημονούντες για την αναμόρφωση της διάπλασης των παίδων. 

Κλαίω για την πληθώρα άχρηστων σελίδων που υποχρέωναν τα παιδιά να τις παπαγαλίζουν για να διαπρέψουν στις μινωταυρικές εξετάσεις.

Κλαίω για τους γονείς-δεσμώτες στις γαλέρες του καταναλωτισμού και του φαίνεσθαι , οι οποίοι παίξανε στα ζάρια τον πολύτιμο χρόνο με τα παιδιά τους, κυνηγώντας το χρήμα που θα τους έδινε το εισιτήριο για μια ζωή φτιασιδωμένη και παρφουμαρισμένη σαν εταίρα πολυτελείας. Δαναΐδες σύγχρονες να κουβαλούν σε τρύπια πιθάρια το νερό της ανυπαρξίας τους. 

Κλαίω για τις μανάδες που με παρακαλούσαν να προβιβάσω το βλαστάρι τους λέγοντας: «Δεν έχουμε απαιτήσεις! Έναν καθηγητάκο θέλουμε να τον κάνουμε!» .

Κλαίω για όσα παιδιά μου δεν μπόρεσα να σώσω από τους δαίμονες του σκοταδισμού και βρέθηκα ν’ ακουμπώ στο φέρετρό τους μια ολοφυρόμενη «συγγνώμη!»

Κλαίω για την Κραυγή της αδερφής του Βαγγέλη, που λίγο πριν τον γάμο του τον έφεραν νεκρό: «- Κυρία, στη μνήμη του μην ξανακόψετε μαθητή και χάσει τη χρονιά του!!»

Καρφώθηκαν τα λόγια σε νου και καρδιά κι έγιναν «οίακας ελπιδοφόρος» στην πορεία μου την εκπαιδευτική. 

Κλαίω για τους Αγώνες για μια καλύτερη Παιδεία, για να γίνουν τα σχολειά κυψέλες ανθρωπιστικής αγωγής, για να παταχτεί η παραπαιδεία, για να διοριστούν οι εκπαιδευτικοί, να μην σέρνονται κάθε χρόνο ζητιανεύοντας μια θέση ωρομίσθιου, σκορπίζοντας το είναι τους κουρελάκι εδώ κι εκεί. 

Κλαίω, γιατί επαληθεύτηκαν τα λόγια του Εμμανουήλ Ροίδη στα 1895, στο παραμύθι «Η Μηλιά», όπου ο βασιλιάς αγάπησε τη φτωχή κοπέλα και για την ευχαριστήσει τοποθέτησε σε θέσεις καίριες τους δικούς της. Τον γέρο πατέρα της, όμως, που ήταν αγράμματος και δυσκολοβόλευτος δεν ήξερε πού να τον διορίσει. Μόνο, όταν πέθανε ο Υπουργός Παιδείας, τον έβαλε στη χηρεύουσα θέση: «Σώζεται ακόμα εις πολλά μέρη η συνήθεια να δίδεται εις τον πλέον αγράμματον το Υπουργείον της Παιδείας». 

Διάβηκαν τα χρόνια και πνίγηκαν τα «θα» στη θάλασσα του ωφελιμισμού. 

Έστριψε στ’ αδράχτι της η Κλωθώ ιστορίες χιλιάδων παιδιών, τράβηξε η Λάχεση «λαχνούς» από την ασπρόμαυρη κάλτσα της ζωής, ακόνισε τα ψαλίδια της η Άτροπος επί δικαίων και αδίκων. 

Μα κάθε Τρυγητή ανοίγουν οι πύλες των σχολείων. Στολίζονται τα «μαναράκια» μας και ξεκινάνε για το ταξίδι τους στη γνώση, ανταλλάσσοντας στο διαδίκτυο μηνύματα, καρδούλες, χαμόγελα, φατσούλες στραβομουτσουνιασμένες στη συμβουλή «καιρός για μελέτη!» . 

Έτσι, και στη σύναξη των «μελισσόπουλων» στις 11-9-2023, στον προαύλιο χώρο δημοτικού σχολείου του Καρπενησίου, ειπώθηκε από μικροφώνου: «Τώρα ξεχνάτε παιχνίδια και διακοπές και στρώνεστε στο διάβασμα….. Τώρα πρέπει να σκύψετε το κεφάλι…. να γίνετε επιστήμονες!!!!» 

Κλαίωωωωωωωω….

Κι οργίζομαι………….

Μ’ ένα δάκρυ μου ποτίζω την ευχή να βρεθούν στο μέλλον πολλοί μαθητές που θα πουν στους σοφολογιώτατους από καθέδρας παντογνώστες:

- Σώπα, δάσκαλε! Ν’ ακούσουμε το πουλί.

Βλέπω το πρωτάκι που δεν θέλει να πάει στο σχολείο και του σιγοτραγουδώ τους στίχους του Ηλία Κατσούλη :

-«Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάματα

που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα.

Θέλει να παίξει ακόμα με τ’ άστρα τ’ Ουρανού

πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές του νου» 

Αφιερωμένο σ’ όλους τους Δασκάλους Αντάρτες, με την Αστραπή στο μάτι και το Φως στην καρδιά, που τίμησαν το λειτούργημα στην Κατοχή και σε όσους συνεχίζουν το έργο που χάραξαν Εκείνοι…….


* Άρθρο  από την "Ακευσώ" του Κρίκελλου


Παρασκευή 1 Σεπτεμβρίου 2023

Δύο περιστατικά του αγώνα



Μέσα από δύο άγνωστες ιστορίες αναδεικνύεται σε όλο της το μεγαλείο η ακατάβλητη μαχητική διάθεση και η ατσάλινη ψυχοσύνθεση εκείνων των ηρωϊκών Ευρυτάνων αγωνιστών! 


* από τον συμπατριώτη μας Θεόδωρο Μαργαρίτη  
για τους αναγνώστες του 

***

 Τα ράσα σου παπά μου...!

Ο πρωταντάρτης στην ομάδα του Άρη Γιώργος Τραής (Παθούλας), συνελήφθη από τους Γερμανούς το 1943 (ένα χρόνο μετά την έναρξη του ένοπλου αγώνα) και εστάλη στο Νταχάου. 
Το κάτεργο του Νταχάου επισκεπτόταν ένας ορθόδοξος ιερέας και εξομολογούσε όποιον ένοιωθε τέτοια ανάγκη και προσπαθούσε κρυφά να δίνει κουράγιο στους κρατούμενους.
Αφού είχε μιλήσει κάποιες φορές και με τον Παθούλα, του λέει κάποια φορά ο Παθούλας:

- Παπά καλά όλα αυτά αλλά δεν βοηθάνε.

- Τι θα σε βοηθούσε πιο πολύ εσένα;

- Τα ράσα σου. Να μου φέρεις ένα ράσο, τα γένια τα έχω, ώστε να δραπετεύσω.

Πράγματι ο παπάς του έφερε ένα ράσο και κατάφερε να δραπετεύσει ένα χρόνο μετά το 1944.

Επέστρεψε στο Κρίκελλο και εντάχτηκε πάλι στον ΕΛΑΣ και αργότερα στο Δημοκρατικό Στρατό.

Το 1950 βρέθηκε στην Πολωνία.

Το 1976 ήρθε στην Ελλάδα βαριά άρρωστος και τον ίδιο χρόνο πέθανε.

***

Φασίστες εσείς με κάνατε έτσι!

Ο Κρικελλιώτης Λεωνίδας Μαργαρίτης πολυφαμελίτης με 12 παιδιά, από την αρχή του αγώνα συμμετείχε δραστήρια ο ίδιος και τα περισσότερα παιδιά του. Δυο από αυτά έπεσαν στον αγώνα, ο Γιώργος και ο Βασίλης, ενώ ο Γιάννης ήταν ένας από τους πρώτους μαχητές στην ομάδα του Άρη.

Ο Λεωνίδας έμεινε πολλά χρόνια στην εξορία και στη φυλακή, υπέστη πάμπολλα βασανιστήρια και για τούτο είχε παράλυση των κάτω άκρων.

Μετακινούταν καθιστός έχοντας τα πόδια διπλωμένα σταυρωτά και μετακινώντας τη λεκάνη του στηριζόμενος στις γροθιές του!

Έμεινε αλύγιστος μέχρι το θάνατό του, ατρόμητος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στάσης του ήταν : όταν πήγαινε να ψηφίσει, με τον τρόπο που προαναφέραμε, και αρνούμενος να ανεβεί σε ζώο, φτάνοντας στην πλατεία φώναζε με τη στεντόρεια φωνή του:

“Φασίστες εσείς με κάνατε έτσι”...

έμπαινε και ψήφιζε φανερά ΚΚΕ.









Τετάρτη 23 Αυγούστου 2023

Ορμήνια

 


Προχώρα με θάρρος. Όταν έχεις αμφιβολίες, μείνε ακίνητος και περίμενε. Όταν οι αμφιβολίες πάψουν να υπάρχουν τότε προχώρα με θάρρος. Όσο σε περιτριγυρίζει ομίχλη, μείνε ακίνητος, μείνε ακίνητος μέχρι το φώς να διώξει την ομίχλη, που σίγουρα θα το κάνει, τότε πράξε με θάρρος.

(Ινδιάνικο)

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"