Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026

Ένα χρονικό οδοιπορικό στην Ευρυτανία (του προηγούμενου αιώνα)

(Φωτογραφία του Σπύρου Μελετζή) 


Μέσα από ρεπορτάζ της εφημερίδας "ΣΚΡΙΠ" 

Ο "Ευρυτάνας ιχνηλάτης" σάς παρουσιάζει μέσα από τις ηλεκτρονικές του σελίδες μια σειρά από ρεπορτάζ - ηλικίας μέχρι και... 125 ετών! - τα οποία προέρχονται από μία πολύ παλιά αθηναϊκή εφημερίδα, συντηρητικότατης κατεύθυνσης, ονόματι ”ΣΚΡΙΠ" (εκδίδονταν από το 1893 έως το 1963). Τα εν λόγω αποσπάσματα, που δημοσιεύουμε στο ιστολόγιό μας, αναφέρονται στην Ευρυτανία μέσα από ένα χρονικό οδοιπορικό στον τόπο και τους ανθρώπους του που εκτυλίσσεται από τα έτη 1901 έως και 1927 κατά περίπτωση.


Παραθέτουμε : από άγνωστα ευτράπελα συμβάντα, όπως αυτό με την... τσαμπουκαλού δημαρχίνα με την πιστόλα ή με τον ανεκδιήγητο Σχολάρχη Καρπενησίου, επίσης σκηνές από τη δράση ατίθασων κλαριτών της εποχής, μέχρι και πικρά γεγονότα και καταστάσεις που παρά το καθεστωτικό πολιτικό στίγμα της συγκεκριμένης εφημερίδας, δεν μπορούν να αποκρυφτούν τα ανείπωτα βάσανα και οι χλιμάρες του ευρυτανικού λαού ο οποίος ενώ προσέφερε το αίμα των παιδιών του στους πολέμους όπου τα έστειλαν οι κυβερνήτες, εντούτοις "γεύθηκε" την απόλυτη εγκατάλειψη, τον εμπαιγμό και την σκληρότητα της κρατικής εξουσίας και των κυβερνήσεων της που αποτιμούσε αυτές τις θυσίες είτε με πενταροδεκάρες είτε με τον απειλούμενο θάνατο από πείνα των φτωχών πληθυσμών της Ευρυτανίας.

Κατά την αντιγραφή από τα παλιά φύλλα αυτής της εφημερίδας διατηρήσαμε την ορθογραφία του πρωτοτύπου, ενώ αφήσαμε και ορισμένα κενά μεταξύ των παραγράφων ώστε να είναι πιο ευανάγνωστα τα συγκεκριμένα κείμενα που επιλέξαμε.

Σας αφήνουμε, όμως, να περιηγηθείτε οι ίδιοι σε μια άλλη μακρινή εποχή...


*****

* Η δημαρχίνα με την... κουμπούρα!

(εφημερίδα "Σκριπ" - 23/9/1904)

ΔΗΜΑΡΧΙΝΑ ΑΝΤΡΌΓΥΝΑΙΚΑ

Αγγέλεται εκ Καρπενησίου ότι η σύζυγος του Δημάρχου Ευρυτάνων Γιαννακογιώργος ονόματι Μαριγώ επυροβόλησεν ανεπιτυχώς δια περιστρόφου εντός του χωρίου Κρικέλου πρωτευούσης του δήμου κατά του Αριστείδου Πέτρου ή Σαλαβάρη δια τον λόγον ότι ο Σαλαβάρης την εδυσφήμει.


*****


* Ο ανεκδιήγητος Σχολάρχης του Καρπενησιού...


(εφημερίδα "Σκριπ" - 23/12/1911)


Σχολάρχης πρωτότυπος 

(δια τους κ. κ. Λάμπρον και Κουρουσόπουλον)

ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΝ.- Πρωτοτυπότατος προϊστάμενος σχολείου υπηρετεί ενταύθα από ενός έτους, κατάγεται, λέγει, από την Πελοπόννησον. Ο κόσμος όμως και τα ληξιαρχικά βιβλία έχουν αντίθετον γνώμην. Δεν είνε γνωστόν που έλαβε τα πρώτα φώτα και τας πρώτας αρχάς κοινωνικής συμπεριφοράς. Είνε όμως Σχολάρχης επί ανορθώσεως.

Ολίγα παραδείγματα από τα πολλά φθάνουν να δώσουν εικόνα του δημοσίου βίου του εν Καρπενησίω όπου η πολιτεία τον έταξεν να διαπαιδαγωγήση παιδία και να μορφώση χαρακτήρας. Ιδού μερικά από τα αναμφισβήτητα από τον καταγγελθέντα.

1) Κάποτε την νύκτα αγυιόπαιδες εν Καρπενησίω τον είδον εις τινα οίκον και καιροφυλακτούντες οι ξενύχτηδες τω έκαμον πρόχειρον διαδήλωσιν φωνάζοντες «Δάσκαλε που δίδασκες και νόμον δεν εκράτεις». Άλλη δε πάλιν ομάς απήντα εν χορώ «Μακρόν προ βραχέως περισπάται».

2) Κατά τον παρελθόντα Μάϊον με το τουφέκι της σκοποβολής του σχολείου του εφόνευσεν εν αηδόνυ, διότι το δυστυχές είχε την αναίδειαν να επισκέπτεται τον κήπον της οικίας του Παιδαγωγού και να κελαηδή.

Το Καρπενήσι ολόκληρον εξανέστη μάλιστα δε παρά τίνος γείτονος υπεβλήθη και καταγγελία, αλλ' ο Σχολάρχης εδικαιολόγησε την δολοφονία του αθώου πτηνού διότι του ετάρασσε τον ύπνον.

3) Φαίνεται σε ότι ιδιάζουσα αποστροφήν τρέφει προς τα ωδικά πτηνά, και ότι μεγάλον έρωτα αισθάνεται προς τον ύπνον ο αβληχρός λειτουργός της Παιδείας διότι έχομεν ν' αναγράψωμεν και άλλο σύγχρονον και όμοιον κατά πτηνού αθώου ανοσιούργημά του.

Μίαν ημέραν η σπιτονοικοκυρά του εθεάθη μετά δακρύων περιφέρουσα εις την αγοράν προς πώλησιν πτώμα κόκκορα. Η δυστυχής τον είχε παρηγοριά και τον ηγάπα ως παιδί της. Αλλ' ο Σχολάρχης τον κατέσφαξεν εν τη απουσία της, διότι του ηνώχλη τον ύπνον δια του κελαδήματός του.

4) Άλλοτε εν τη πλατεία Λαμίας εζήτησεν άμαξαν ίνα μετακομίση εις Καρπενήσι το ευαίσθητον σώμα του. Επί τη αναζητήσει δε ευρέθη ο γνωστός αμαξηλάτης και έντιμος οικογενειάρχης κ. Κων. Τρίψας Καρπενησιώτης. Προήλθεν εις συμφωνίαν και εζήτησεν ο άνθρωπος το κανονισμένο αγώγιον των 10 περίπου δραχμών, με την προσθήκην ότι, αν έβλεπε και τας αποσκευάς επεφυλάσσετο να κανονίση συμφώνως προς το βάρος δι' αγώγιον και τι πλέον του συμφωνιθέντος. Τούτο ήρκεσε να κάμη τον ευγενέστατον επιβάτην έξω φρενών ...

Και δια κινημάτων χειρών τε ποδών τε εν μέσω του περικυκλωθέντος πλήθους ύβριζε.... εις την διαπασών οβοήν αγαθός σχολάρχης και μέλος, καθώς λέγουν, του εν Καρπενησίω Εποπτικού Συμβουλίου της Δημοτικής Εκπαιδεύσεως....

Οι δε παριστάμενοι και παρευρισκόμενοι διηπόρουν δια τα τελούμενα εν ημέραις ανορθώσεως κ. Αλεξανδρή.

Φαυλοκράτης

*****

* Στρατιώτες λιποτακτούν και βγαίνουν ληστές στα Άγραφα στρεφόμενοι κατά πλουσίων...


(εφημερίδα "Σκριπ" - 8/ 3/ 1901)

ΛΙΠΟΤΑΚΤΑΙ ΛΗΣΤΑΙ

Κατά τηλεγράφημα εκ Καρπενησίου ανηγγέλθη, ότι δύο στρατιώται λιποτάκται του στρατού προέβησαν παρά την μεθόριον πλησίον των Αγράφων εις πλείστας ληστρικάς πράξεις, απειλούντες συγχρόνως να αιχμαλωτίσουν και τους πλουσιωτέρους των μερών εκείνων. Τα στρατιωτικά αποσπάσματα διετάχθησαν να εργασθώσι δραστηρίως προς εξόντωσιν των ληστοφυγοδίκων, οίτινες λυμαίνονται τα μέρη εκείνα. 

*****


* Απαγωγή εύπορου χωρικού, οι ληστοφυγόδικοι και η καταδίωξη 

(εφημερίδα "Σκριπ" - 15/1/1903) 

ΑιΧΜΑΛΩΣΙΑ ΠΑΡΑ ΤΟ ΚΑΡΠΕΝΗΣΊΟΝ

Ο Μοίραρχος Ευρυτανίας τηλεγραφικώς ανήγγειλε χθες εις το Αρχηγείον της χωροφυλακής ότι τρεις άγνωστοι έξωθι του Καρπενησίου συνέλαβον τον εύπορον χωρικόν Μπισμπίκην, τον οποίον απηλευθέρωσαν αφού προηγουμένως έλαβον ως λύτρα 1000 δραχμάς.

Προς καταδίωξιν των αγνώστων τούτων διετάχθησαν υπό του Αρχηγείου πάσαι αι πέριξ του Καρπενησίου αστυνομίαι ως και τα μεταβατικά αποσπάσματα ίνα επιληφθούν δραστηρίων ενεργειών δια την ταχείαν σύλληψίν των.

Δια των ληφθέντων μέτρων ελπίζεται ότι θα κατορθωθεί η σύλληψις τούτων, οίτινες κατά πάσαν πιθανότητα είνε οι εκεί ενδιαιτώμενοι από πολλού χρόνου ληστοφυγόδικοι.


*****

* Βαμμένο ΚΑΙ με το αίμα των παιδιών της Ευρυτανίας το πολεμικό μέτωπο στη Μικρά Ασία...

(εφημερίδα "Σκριπ" - 12/7/1921)

ΔΙΕΚΟΜΙΣΘΗΣΑΝ ΕΙΣ ΣΜΥΡΝΗΝ ΝΕΟΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

ΣΜΥΡΝΗ Ιούλιος (Ιδιαιτέρα ανταπόκρισις). - Εις το ενταύθα Α' στρατιωτικόν νοσοκομείον διεκομίσθησαν οι ακόλουθοι νέοι τραυματίαι των μαχών του μετώπου:


λοχ. Β.Ι. Κιτσάκης (Έλωβα Ευρυτανίας)

Δ.Κ Αποστόλου (Τατάρνα Ευρυτανίας)

Πανάγος Ι. Χρ., (Δουμνίτσα Ευρυτανίας)

Ντάσος Γ. Βασ. (Άγραφα)

δεκ. Τυμπλαλέξης Θ. Γρ. (Φουρνά Ευρυτανίας)


ΥΓ. - σημείωση "Ευρυτάνα ιχνηλάτη": Στο μακρύ κατάλογο των ονομάτων με τους τραυματίες, πλην των παραπάνω επιβεβαιωμένων 5 Ευρυτάνων, συναντάμε δύο ακόμη ονόματα: Μεταξώτης Νικ. Δημ. (Σεβίστα) και Ψαθάς Χρ. Γ. (Σεβίστα). Δεν υπάρχει άλλος προσδιορισμός για τον τόπο, οπότε δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν πρόκειται για συμπατριώτες μας από τη Σιβίστα Ευρυτανίας ή από κάπου αλλού. Για κάθε ενδεχόμενο πάντως κάνουμε την αναφορά και ως ενημέρωση τυχόν απογόνων τους... απ' όπου κι αν κατάγονται.


*****

* Σε ποια κέντρα στράτευσης κατατάσσονταν οι Ευρυτάνες το... 1927


(εφημερίδα "Σκριπ" - 30/7/1927)


ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΚΛΗΡΩΤΩΝ ΤΟΥ 1927. - ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΣΕΛΘΟΥΣΟΙ ΣΤΡΑΤΕΥΣΙΜΟΙ 

2) Εις το 5ον σύνταγμα πεζικού (Τρίκκαλα) οι εξ' ολοκλήρου του Νομού Τρικκάλων και εκ των τέως δήμων Αγραίων, Αγράφων, Δολόπων Κτημενίων της Επαρχίας Ευρυτανίας.

3) Εις το 43ον σύνταγμα ευζώνων (Λαμίαν) οι εξ' ολοκλήρου του Νομού Φθιωτιδοφωκίδος, οι εκ της επαρχίας Λεβαδείας και οι εκ των τέως δήμων Καρπενησίου και Ευρυτάνων της επαρχίας Ευρυτανίας.

9) Εις το 39ον σύνταγμα ευζώνων (Μεσολόγγιον) οι εκ των επαρχιών Μεσσολογγίου, Ναυπακτίας, Τριχωνίας και εκ των τέως δήμων Απεραντίων, Παρακαμπυλίων και Αρακυνθίων της επαρχίας Ευρυτανίας.


*****

* Ο κρατικός εμπαιγμός στους άπορους της Ευρυτανίας και η περήφανη άρνηση των  κατοίκων της Άμπλιανης...


(εφημερίδα "Σκριπ" - 27//8/1913)

"ΠΡΟΤΙΜΩΣΙ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΤΟΝ ΕΞ' ΑΣΙΤΙΑΣ ΘΑΝΑΤΟΝ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΙΝ ΑΝΤΑΠΕΔΩΣΑΝ..." 

ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΝ, (Έκτακτον ανταποκριτού μας). - Η ορεινή Ευρυτανία, προσενεγκούσια μεγίστας θυσίας δια το μεγαλείον της πατρίδος σεμνύεται και γεραίρει. Εν σιγή και αθορύβως υπομένει τας θυσίας της, τας οποίας μη έχων ακριβείς πληροφορίας, δεν δύναμαι να εκθέσω, ίνα γνωσθή το μέγεθος. Η Κυβέρνησις όμως εδείχθη αδιάφορος ως προς την επαρχίαν ταύτην, μη χορηγήσασα επαρκή βοηθήματα εις ταύτην άγονον και έχουσαν τα τέκνα της μακράν και εις τον πόλεμον.

Εκείνο όμως, όπερ εκπλήσσει, είνε η αστοργία της Κυβερνήσεως ως προς τον Δήμον Ευρυτάνων της Ευρυτανίας, όστις αποτελείται εξ δεκατριών χωρίων, εκ ων η Άμπλιανη και το Κρίκελλον εκ τετρακοσίων οικογενειών έκαστον και η Δομνίστα εκ διακοσίων πεντήκοντα. Καθ' όλην την διάρκειαν του πολέμου η Κυβέρνησις εχορήγησεν ως βοήθημα δραχ. 700 δια τας απόρους οικογενείας διανείμασα αυτό κατά χωρία. Δι' εκατόν περίπου απόρους οικογένειας της Άμπλιανης διέθεσε δραχ.9 και 40)00. Το μόνον ποσόν, το οποίο εχορηγήθη δια το χωρίον τούτο και όπερ δεν εγένετο δεκτόν.

Απίστευτος βέβαια αλλ' αληθές. Προτιμώσι οι κάτοικοι του χωρίου τον εξ' ασιτίας θάνατον, αλλά της επισήμου Κυβερνήσεως την περιφρόνησιν ανταπέδωσαν, τηλεγραφήσαντες εις τον κ. υπουργόν των Εσωτερικών. Εκ τούτου λαμβάνων αφορμήν, αναγκάζομαι να φέρω εις γνώσιν του Υπουργείου τον πληθυσμόν και τας θυσίας του Δήμου τούτου.

Είνε εκ των μεγαλυτέρων Δήμων της Ευρυτανίας και έχει πληθυσμό περί τας 10,000 και εκλήθησαν υπό τα όπλα περί τους 1,500, εξ ων 350 εκ Κρικέλλου και 200 εκ Δομνίστης. Αι θυσίαι ανέρχονται εις 60 περίπου φονευμένους και 150 τραυματίας καθ'όλον τον Δήμον. Η Άμπλιανη έχει είκοσι φονευθέντες εν οις τους αξιωματικούς Χρ. Μαρκογιάννην λοχαγόν και Σπυρ. Μπαρτσόκαν, ανθυπολοχαγόν, και τραυματίας 60 περίπου. Το Κρίκελλον έχει 15 φονευθέντας και 37 τραυματίας. Εφονεύθησαν και οι υπολοχαγοί Ν. Γιολδάσης και Γεωρ. Τηληγάδης.

Περί της ακριβείας του αριθμού των εκ του Δήμου τούτου μετασχόντων του πολέμου δύναται να ζητήση πληροφορίας από το Στρατολογικόν γραφείον Λαμίας το Υπουργείον.

Η κατά χωρία διανομή του βοηθήματος αναλογεί ώρες εξής: ανά δραχμάς τρεις δι' εκάστην άπορον οικογένειαν των χωρίων Κρικέλλου και Δομνίστης και ανά λεπτά δέκα της Άμπλιανης. Μοναδική βοήθεια κυβερνητική. Εις τας τηλεγραφικάς αναφοράς των Κοινοτήτων, αίτινες απέκρουσαν το βοήθημα, ο κ. υπουργός των Εσωτερικών εκφράζει την απορίαν του διατί αι Κοινότητες παριστώσαι την αληθή κατάστασιν των πραγμάτων παραπονούνται. Και μάλιστα η διατύπωσις της απαντήσεως είνε επιτιμητική, διότι λέγει ότι όλος ο Δήμος αποτελείται από 400 εν όλω οικογενείας, ενώ μόνον τα τρία μεγάλα χωρία έχουσι χιλίας οικογενείας.

Ο Δήμος ούτος είνε ορεινός και κατά Σεπτέμβριον εκάστου έτους κατέρχονται οι κάτοικοι και παραχειμάζουν εις τους Δήμους Μεσολογγίου, Αιτωλικού, Παραχελωΐτιδος και Λαμιέων. Κατά δε την γενομένην τον Οκτώβριον του 1906 απογραφήν οι κάτοικοι Άμπλιανης, Κρικέλλου και άλλων χωρίων παρεχείμαζον και ανεγράφησαν ως παραχειμάζοντες. Αλλά το τμήμα της στατιστικής του Υπουργείου από οκνηρίαν δεν εταξινόμησε τα δελτία κατά Δήμους και χωρία και το Υπουργείον αγνοεί τον αληθή πληθυσμόν του Δήμου.

Γράφω ξηρά τα πράγματα, ίνα γνωσθή η αλήθεια, χωρίς δια λυρισμών και ποιητικών εξάρσεων διαφημίσω τας παρασχεθείσας θυσίας δια την μεγάλυνσιν της Ελλάδος υπό των κατοίκων του Δήμου τούτου.


*****

* Η ολοκληρωτική καταστροφή της Γρανίτσας από το σεισμό του 1915

(εφημερίδα "Σκριπ" - 6/6/1915)

ΣΕΙΣΜΟΙ ΕΝ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΧΩΡΙΩΝ

Τηλεγραφικαί πληροφορίαι εξ Ευρυτανίας προς το υπουργείον της Συγκοινωνίας, αγγέλουν ότι, το χωρίον Γρανίτσα κατεστράφη τελείως κατακρημνισθεισών απασών των οικιών αυτού, ένεκα σφοδρών σεισμικών δονήσεων. Οι κάτοικοι κατέφυγον εις σκηνάς. Αι σεισμικαί δονήσεις εγένοντο αισθηταί καθ' όλην την Ευρυτανίαν. 

Ολιγοτέρας καταστροφάς υπέστησαν τα χωρία Τοπολίτσα, Λεπιανά, Βαλαώρα, Κανάβη, Βαλτσίτσα, και Βουλύπη, κείμενα εις τας περιοχάς των κοινοτήτων Αγράφων και Απεραντίων.

Το υπουργείον της Συγκοινωνίας διέταξε τον Νομομηχανικόν να λάβη όλα τα επιβαλλόμενα μέτρα προς στεγασμόν των εν υπαίθρω διαμενόντων κατοίκων, επειδή η αποστολή σκηνών παρουσιάζει πολλάς δυσχερείας ένεκα των δυσπροσίτων ορέων.


*****

* Μια επιστολή - καταγγελία προς το Κράτος, από τους εξοργισμένους Ευρυτάνες που απειλούνταν "εκ της πείνης θάνατον"...


(εφημερίδα "Σκριπ" - 6/2/1915)

Ανοικτή επιστολή 

Προς τον κ. Πρωθυπουργόν, υπουργόν της Συγκοινωνίας και των Οικονομικών.

ΚΑΡΠΕΝΗΣΊΟΝ, «Η πόλις μας και οι κλίβανοι (;) της πόλεώς μας στερούνται αλεύρων ως και αραβοσίτου. Λάβετε πρόνοιαν κ Υπουργέ υποσχεθέντες αυτάρκειαν σίτου εν τη Βουλή. Οι δε αντιπρόσωποί μας τι πράττουσιν ; ο μόνος ενταύθα παραμένων κ. Ιατρίδης εις τα παράπονα των πολιτών και των συνταξιούχων παραπονουμένων δια την επί 6 μήνας καθυστέρησιν της συντάξεως και γογγυζόντων δια την αβελτηρίαν του πρωθυπουργού, μη λαμβάνοντας πρόνοιαν και αναγκαζομένων εις δικαίαν αγανάκτησιν καταγγέλει τούτους ως υβριστάς των κ. Υπουργών και αυτού, διότι η πείνα τους ηνάγκασε να παρεκτρέπωνται. Άλευρο φαρίνα, αραβόσιτος ούτε μια οκά ευρίσκεται. Κινδινεύομεν τον εκ της πείνης θάνατον διττώς. 

Υψώσατε φωνήν μήπως εξυπνήση ο κ. υπουργός και μεριμνήση δια την πτωχήν Ευρυτανίαν»

Φ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ




Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026

Ο Παναγής και το ποτάμι


Ανέβηκε ως το χοροστάσι του χωριού με τις πολλές κρυόβρυσες, η ευρυτάνισσα Λάμπραινα, στα 90 της και βάλε, για να καμαρώσει και δαύτη τη νιότη που του 'δινε και καταλάβαινε στο χορό στο παγκύρ'.

Λάλαγαν δίχως σταματημό τα κλαρίνα, παίζανε τα νταούλια και τα βιολιά κελάηδαγαν...

Και τα παιδιά δώστου στροφές, δώστου τσαλίμια και γυροβολιές στον αέρα...

Το γύρισε υστερότερα κι ο Μήτρος στο παραπονιάρικο:

"Να 'σαν τα νιάτα δυο φορές τα γηρατειά καμία..."

-«Αχχ, έρμα νιάτα», στέναξε η Λάμπραινα.

Έφτασε το μεσονύχτι αλλά το γλέντι αντί να κοπάσει, τόσο φούντωνε...

Κάποια στιγμή πήρε ο πρόεδρος το μικρόφωνο να πει για τη λαχειοφόρο του συλλόγου.

Είπε τι είπε κι έκανε να καθήσει.

Τότε βρήκε την ευκαιρία ο Παναγής και πήρε κι εκείνος το μικρόφωνο :

-«Αγαπητοί συγχωριανοί με την ευκαιρία που είμαστε μαζεμένοι ήθελα να σας πω μοναχά δυο κουβέντες. Ωραία τα γλέντια κι εγώ πρώτος, αλλά μην ξεχνάτε πως αυτή την κρυόβρυση που βλέπετε να τρέχει δω δίπλα μου και το ποτάμι παρακάτω με τους καταρράκτες, που τα χαιρόμαστε τώρα όλοι, σε λίγα χρόνια μπορεί και να τα βλέπετε στερεμένα. Πάνε να μας τα πάρουνε, να τα εμπορευτούνε κι από κει που 'ναι ολονών μας να γίνουνε θ΄κα τ'ς. Τα νερά μας μωρέ ; Γι' αυτό κοιτάξτε να ενωθούμε και να τα κρατήσουμε για μας και για τα παιδιά μας. Μεθαύριο θα 'χουμε μάζωξη στην πλατεία να δούμε τι θα κάνουμε και σας καλώ ολουνούς».

-«Άσε μας ρε Παναή να γλεντήσουμε», φώναξε ένας ξαναμμένος μεσόκοπος από κάτω.

-«Νερό είναι, τρέχει κάθε μέρα», είπε ένας άλλος. «Πανηγύρι όμως, σάματις έχουμε κάθε μέρα;»

-«Ναι ναι», είπανε και πέντε έξι ακόμα.

Οι υπόλοιποι σιωπή.

-«Κέρδισα, κέρδισαααα», ακούστηκε μια φωνή και όλοι γυρνώντας είδανε τον Κώτσο που ανέμιζε το λαχνό του. «Εγώ ωρέ το κέρδισα το δώρο της εταιρίας της "υδροκλέψ", ένα ταξίδι 3 μερών στην Έδεσσα, θα ιδώ και τους καταρράχτες». 

-«Μπράβο ρε Κώτσιο γουρλή», είπε ο πρόεδρος.

Η καραμούζα ξεκίνησε και πάλι. Ο Παναγής ξεφυσώντας έκατσε. Δεν είχε όρεξη για γυροβολιές πλέον.

Τρία τέσσερα νέα παιδιά ήρθαν και κάθισαν για λίγο δίπλα του αμίλητα. Ένα από αυτά του γιόμισε το ποτήρι. Τα άλλα από δίπλα, τού έκλεισαν το μάτι και κίνησαν πάλι για το χορό.

"Από πέρα απ' το ποτάμι/κλέφτες ρίχναν το λιθάρι..."

Η Λάμπραινα σίμωσε τον Παναγή. Αυτός σηκώθηκε και την αγκάλιασε.

-«Καλώς τη θειά».

Εκείνη, αφού έκατσε κι απίθωσε δίπλα τη μαγκουρίτσα της, γύρισε και του είπε :

-«Άκου δω Παναγή. Αυτό το ποτάμι που 'πες πρωτύτερα δεν ήταν πάντα έτσι να το τηράς να κυλάει θεριό ανήμερο. Ήρθε ένας καιρός που το βουνό κατέβασε κάτι τρανά λιθάρια και το 'φραξε κει που στενεύει πολύ το φαράγγι. Πόναγε η ψυχή σου να κοιτάς το νεράκι να κλωθογυρνάει στην πετριά και στη λασπουριά και να μη μπορεί να κάνει πέρα, να κυλήσει καθάριο όπως τα πριν. Ήτανε και χρονιά με λιγοστά νερά, το βουνό δεν κατέβαζε για να πεις ότι θα φούσκωνε ο ποταμός και θα πέρναε από παν' απ' όλη εκείνη τη βραχουριά. Πήγαμε τότες καμιά εικοσαριά νοματαίοι με γκασμάδες και λοστάρια και τραβήξαμε παραπέρα όσα από κείνα τα παλιοκοτρώνια μπορέσαμε. Ιδρώσαμε, ξεϊδρώσαμε, στο τέλος τα καταφέραμε κι έτσι το νερό βρήκε γλήγορα πάλι το δρόμο του, άφκε πίσω τα εμπόδια, ματαφούσκωσε και ξαναγίνηκε ποτάμι».

-«Καλά τα λες ωρέ θειά, αλλά άμα ξαναφράξει;» είπε ο Παναγής.

- «Άμα ξαναφράξει πάλι το ίδιο θα κάμουμε».

Ο Παναγής κοίταξε τη γιαγιά βαθιά στα γαλανά της μάτια...

-«Άϊ παιδάκι μ' καληνύχτα τώρα, πάω να πλαγιάσω, γέρασα εγώ μην κοιτάτε εσείς που είστε νέοι και αντέχετε».

-«Ευχαριστώ θειά», είπε ο Παναγής και έσκυψε και της φίλησε το χέρι. «Να σε πάω παρακατούλια».

-«Όχι παιδάκι μ', πάω γω σιγά-σιγά».

Ο Παναγής κοίταζε τη Λάμπραινα μέχρι που η φιγούρα της χάθηκε στο σκοτάδι.

Μπήκε στο χορό. Τα παιδιά που είχαν έρθει πρωτύτερα στο τραπέζι του, τού 'καμαν χώρο να μπει ανάμεσά τους...

Ο Μήτρος του 'δινε και καταλάβαινε :

"Και το ποτάμι ήταν θολό, θολό κατεβασμένο/ φέρνει γιλέκια κλέφτικα, κορμιά ξαρματωμένα/ φέρνει και μια γλυκομηλιά με μήλα φορτωμένη/ κι ανάμεσα στους κλώνους της/ για δες/ δυό αδέρφια αγκαλιασμένα..."

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Κυριακή 1 Μαρτίου 2026

Προσκυνητάρια ιστορικής μνήμης!

Στο δρόμο προς το θρυλικό Καλύβι (Κρίκελλο Ευρυτανίας)...


Υπάρχουν κάποια ιδιαίτερα "σημεία αναφοράς", ίσως δυσδιάκριτα ορισμένες φορές, που σε πείσμα των καιρών επιμένουν να φωτίζουν με το αχνό, πλην όμως πολύτιμο, ιστορικό τους φως, ακριβές μνήμες που εξακολουθούν να παραμένουν ζωντανές - συμφιλιωμένες με τον τόπο, διαζευγμένες με τη λήθη.

Είναι προς τιμήν αυτών που φροντίζουν με λιτές κινήσεις σεβασμού να υπάρχουν τούτα τα διαφορετικά "προσκυνητάρια", ώστε να μην σβήσει το "ανεκτίμητο κεράκι" της ιστορικής μνήμης, όπως π.χ. εδώ στο αγαπημένο Κρίκελλο της Ευρυτανίας (σημ: εν αντιθέσει με κάποιους... "άλλους" - για να μην ξεχνιόμαστε!).

Η αναστήλωση, εκ των ερειπίων του, τού εμβληματικού "ΚΑΛΥΒΙΟΥ του αείμνηστου αγωνιστή Δάσκαλου, του πρωτοκαπετάνιου Άρη και των πρωτοπόρων Ανταρτών του" αποτελεί, εδώ και καιρό, μια πραγματικότητα στο Κρίκελλο της Αντίστασης (βλ. Ιστορικό Αφιέρωμα "Ευρυτάνα ιχνηλάτη") χάρις στην αυτενέργεια, την προσωπική εργασία και την οικονομική συνεισφορά πολλών Κρικελλιωτών και άλλων τόσων υποστηρικτών. 

Γιατί τίποτε δεν πρέπει να ξεχνιέται από όσα αξίζει να θυμόμαστε! Οι αλησμόνητοι αγωνιστές, που θυσίασαν νιάτα και ζωές για μια νέα κοινωνία δικαίου, εξακολουθούν να φορτίζουν συναισθηματικά μα και να εμπνέουν εκείνους που "αρνούνται να παραδοθούν", φωτίζοντας τους δρόμους ή και τα μονοπάτια που οδηγούν στην απελευθέρωση του αιώνιου ανυπότακτου ανθρώπου από τις αλυσίδες της βαρβαρότητας, της σκλαβιάς και της εκμετάλλευσης.

{ΥΓ. Για τον ηρωικό αντιστασιακό δάσκαλο Βασίλη Παπανικολάου, σας προτρέπουμε να διαβάσετε το εξαιρετικό αφιέρωμα του Κρικελλιώτη συγγραφέα Κώστα Σακαρέλουβλ. ΕΔΩ!), όπως και το συγκλονιστικό άρθρο της Κρικελλιώτισσας "Ακευσούς" (βλ. ΕΔΩ!), καθώς και τη συγκινητική αναφορά του επίσης Κρικελλιώτη Θόδωρου Μαργαρίτη για το Αντάμωμα Μνήμης και Τιμής στο Ιστορικό "ΚΑΛΥΒΙ" (βλ. ΕΔΩ!)




Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026

Εισαγωγή στην επισκόπηση της αγιογραφίας Ευρυτάνων καλλιτεχνών


Μία ενδιαφέρουσα μελέτη 

για την εκλεπτυσμένη τέχνη της Ευρυτανικής Αγιογραφίας 

πολύτιμη συμβολή στην πολιτιστική και εικαστική ταυτότητα του τόπου μας.


* από τον Κυριάκο Χήνα  - ιστορικό 

(για τους αναγνώστες του blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης")


Διαχρονικά είναι τα διακυβεύματα για το σκοπό της Τέχνης, αλλά και για τα κριτήρια με τα οποία αξιολογείται ένα καλλιτέχνημα. Δεν υπάρχει σαφής απάντηση σε αυτά, με πρόταγμα ότι άλλοι υποστηρίζουν το δόγμα "η Τέχνη για την Τέχνη" (δηλαδή να δημιουργηθεί ένα έργο που στοιχίζεται σε καλλιτεχνικές νόρμες) και άλλοι ότι ο στόχος πρέπει να είναι η βελτίωση της Αισθητικής και της Παιδείας του κοινού.

Σε αυτή τη μελέτη θα εστιάσουμε στην όλως εκλεπτυσμένη τέχνη της Ευρυτανικής Αγιογραφίας. Γενικά, η Αγιογραφία επιδιώκει να δημιουργήσει μια προσωπική μέθεξη του πιστού με πρόσωπα και γεγονότα που συνθέτουν τον ορθόδοξο ιδεόκοσμό του, είναι η εικαστική γλώσσα της Εκκλησίας. Είναι μία εσωτερική κίνηση φωτός που βρίσκει αναλογίες στις ψυχικές προσλαμβάνουσες του πιστού, μέσα από το φιλί με τα χείλη, τα μάτια και την ψυχή.

Θα επιχειρήσουμε να κατατάξουμε με σειρά ποιοτικής προτεραιότητας τις 6 πιο αξιοσήμαντες προσωπικότητες και καλλιτεχνήματα της Αγιογραφίας που έχουν σημείο αναφοράς την Ευρυτανία, με κριτήριο την απήχηση και τις συνέπειες που είχαν στην ιστορία της κοινωνίας και του πολιτισμού. 

Με την αίρεση οι αξιολογήσεις προσωπικοτήτων και καλλιτεχνημάτων (ειδικά όταν έζησαν σε διαφορετικές εποχές) έχουν το εγγενές μειονέκτημα ότι διαθλώνται στην υποκειμενική ματιά μας, θεωρώ ότι πρέπει να εστιάσουμε στους εξής:

1. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ο εκ Φουρνά (περ.1670-περ.1744) : από τις πιο ουσιαστικές βοήθειες προς φερέλπιδες υπηρέτες των εικαστικών τεχνών είναι η μελέτη του "Ερμηνεία της ζωγραφικής τέχνης" (γύρω στο 1729), η οποία εμφανίζεται σε αξιόπιστη μορφή σε έκδοση του Α. Παπαδόπουλου-Κεραμέως με δαπάνη του Tchelistchew (Πετρούπολη 1900) και έχει μεταφραστεί σε δέκα γλώσσες. Χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο, εξηγείται ο τρόπος που πρέπει να χρησιμοποιούνται το κάρβουνο, η κόλλα, ο γύψος, η χρύσωση της εικόνας, το μελάνι, οι βαφές νατουράλε και πολλά παρεμφερή τεχνικά ζητήματα. Το δεύτερο εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αποτυπώνονται 131 πρόσωπα (και γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης) αλλά και 111 πρόσωπα - 30 Παραβολές του Ευαγγελίου. Ιερομόναχος στις Καρυές, εικονογράφησε και τοιχογράφησε το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Ουσιαστικά, ο Διονύσιος είναι ο βασικός εκφραστής της προσπάθειας για την αναβίωση των εικονογραφικών δομών της ζωγραφικής του Εμμανουήλ Πανσέληνου και του Βυζαντίου. Φιλοτέχνησε ο ίδιος ή συντόνισε πυρήνες καλλιτεχνών για να δημιουργηθούν τοιχογραφικοί διάκοσμοι καθολικών, ναρθηκών σε παρεκκλήσια, καθώς και φορητές εικόνες.

Επιστρέφοντας στην Ευρυτανία ίδρυσε εργαστήριο αγιογραφικής τέχνης στη Μονή Ζωοδόχου Πηγής. Επικοινωνήσαμε με τον εξαίρετο ρέκτη των χριστιανικών αξιών π.Κωνσταντίνο Ντούσικο (θερμά τον ευχαριστούμε) στη Φουρνά, ο οποίος μας ενημέρωσε ότι στον τοπικό Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος υπάρχουν τέσσερις φορητές εικόνες-δημιουργίες του Διονυσίου : του Ένθρονου Χριστού, της Ζωοδόχου Πηγής, του Ιωάννου του Προδρόμου και των Πέτρου και Παύλου. Τον Οκτώβριο 1996 διοργανώθηκε ειδικό επιστημονικό συνέδριο-αφιέρωμα στον Διονύσιο με τίτλο: "Διονύσιος ο εκ Φουρνά και το έργο του". Ιδιαίτερα αξιόλογη είναι και η μελέτη της Μαρίας Βασιλάκη "Ακολουθώντας τα βήματα του Διονυσίου του εκ Φουρνών", Δελτίον της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, τόμος 33 (2012). Επίσης, το 2013 εκδόθηκε από το κελλί του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου αναλυτικό γλωσσάρι και ευρετήριο ονομάτων του έργου "Ερμηνεία της ζωγραφικής τέχνης".

2. Εμπεριστατωμένη με τεκμήρια είναι η μελέτη του Νίκου Μπονόβα : "Το κελλί των Αγίων Πάντων στις Καρυές του Αθω-έδρα των Καρπενησιωτών ζωγράφων "στο Δελτίο της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας τόμος 32 (2011). Αναλύεται η ποιοτική δημιουργικότητα στο ζωγραφικό αυτό εργαστήρι, με πρώτο δάσκαλο τον Δαμασκηνό και μαθητές τον Νικηφόρο Α', τον Ιωάσαφ και τον Νικηφόρο Β' (όλοι Καρπενησιώτες). Μάλιστα, παρατίθεται ομόλογο της ενοικίασης ενός κελλιού (Μάρτιος 1843) στη μονή Καρακάλλου από τους ζωγράφους Νικηφόρο Β' - Γεράσιμο - Άνθιμο. Η μαρτυρία είναι του σπουδαίου περιηγητή Uspenskij, ο οποίος τους γνώρισε αυτοπροσώπως. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Uspenskij, που επαληθεύ­εται από τις επιγραφές των εντοίχιων συνόλων, οι Καρπενησιώτες ζωγράφοι εργάσθηκαν από το 1795 έως το 1860 στις διακοσμήσεις μεγαλύτερων και μικρότερων ναών, παρεκκλησίων και βοηθητικών χώρων. Αυτοί οι ζωγρά­φοι αναλάμβαναν παραγγελίες στον Άθω και σε κοινό­τητες του ελλαδικού και του παροικιακού Ελληνισμού από το Ιάσιο της Μολδαβίας μέχρι τη μονή του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα και από τη Θεσσαλία μέχρι την Ίμβρο. Η κίνηση αξιολογείται ως σημαντική για τη δημιουργία ενός διακριτού καλλιτεχνικού ύφους, με αξιόλογη επίδραση στο βαλκανικό χώρο.

3. ΟΣΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ ο Αιτωλός (1595-1682).  Ήταν διάκονος το 1616 στη Μονή Τατάρνας και μετά το 1645 δημιούργησε την περισπούδαστη Σχολή Ανωτέρων Γραμμάτων στον περίβολο της Αγίας Τριάδας στο Καρπενήσι. Αργότερα, ίδρυσε νέα Σχολή στη Μονή της Αγίας Παρασκευής, η οποία μεταγενέστερα ονομαζόταν Ελληνομουσείον Αγράφων. Στα δύο αυτά πνευματικά κέντρα μυήθηκαν και εξελίχθηκαν αρκετές αξιοσήμαντες εκκλησιαστικές και εικαστικές προσωπικότητες. Η μνήμη του τιμάται στις 5 Αυγούστου, ενώ αγιοκατατάχθηκε το 1982. Σε Απολυτίκιο αξιολογείται ως "νάμασι θείοις Ευρυτανίαν κατήρδευσας ".

4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ο εξ Αγράφων. Ήταν ιερομόναχος και λόγιος του 15ου αιώνα. Το 1458 έγραψε Πραγματεία περί Αγιογραφίας, η οποία δημοσιεύθηκε πολύ αργότερα από τον Διδρόν (Παρίσι 1845) και με επιμέλεια Φ. Καραμπίνη - Κ. Βάφα στην Αθήνα (1853). Στο κλασικό έργο του Σάθα "Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων 1453-1821", αναφέρεται ότι αλληλογραφούσε με τον σπουδαίο Βησσαρίωνα.

5. ΟΣΙΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ο Σκούρτος (ακμή 1742-1770). Καταγόταν από τα Φουρνά και ασκήθηκε στο Λαυρεωτικό κελλί του Αγίου Γεωργίου στις Καρυές του Αγίου Όρους, όπου διατηρούσε εικονογραφικό εργαστήριο - σχολείο. Μετριοπαθής ενωτική προσωπικότητα, βοήθησε στην εξομάλυνση των σχέσεων Κελλιωτών- Μοναστηριακών. Σε τοιχογραφίες και φορητές εικόνες ιερών ναών διασώζονται έργα του, τα οποία χαρακτηρίζονται από το πνεύμα επιστροφής στην τεχνοτροπία της Παλαιολόγειας περιόδου. Ο Πατάπιος Μοναχός Καυσοκαλυβίτης δημοσίευσε το 2010 στην Αθήνα ενδελεχή μελέτη για το βίο και το έργο του.

6. ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ : Γεννήθηκε στο Νόστιμο της Ευρυτανίας το 1939 και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, με έμφαση στην τέχνη φορητών εικόνων. Έχει αγιογραφήσει τους Ιερούς Ναούς : της Αγίας Κυριακής στο Μικρό Χωριό, της Αγίας Παρασκευής στο Μεγάλο Χωριό, του Αγίου Νικολάου Κλειτσού και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στη Φουρνά.



Είθε να μελετηθούν με μεγαλύτερη έμφαση και προβολή τα συναρπαστικά καλλιτεχνήματα που κοσμούν τους Ναούς του νομού, όσοι δεν έχουμε άμεση όσμωση με την Ευρυτανία πρέπει να μυηθούμε στο συγκινητικό αυτόν ιδεόκοσμο. Αν και είναι προφανώς άδικη η επιλογή, θα επέλεγα να εστιάσουμε στους εξής ναούς (δεν περιλαμβάνονται οι Μονές) :

1. Αγία Παρασκευή (οικισμός Δομιανών του δήμου Καρπενησίου) με αγιογραφίες του 19ου αι.

2. Αγία Παρασκευή (Σταυροπήγια "Άμπλιανη") τέμπλο του 1801.

3. Άγιος Δημήτριος (Παυλόπουλο) κτίστηκε το 1666 με αξιοσήμαντες εικόνες και τοιχογραφίες.

4. Άγιος Χαράλαμπος (Στάβλοι) εικόνες και τέμπλο.

5. Αγία Παρασκευή (Παπαρούσι) τέμπλο του 18ου αι. 

6. Άγιος Γεώργιος (Άγραφα) τοιχογραφίες.

7. Άγιος Δημήτριος (Βραγγιανά) τέμπλο και τοιχογραφίες.

8. Άγιος Δημήτριος (Τροβάτο) βυζαντινές εικόνες.


Ήταν μία σημαντική μελέτη από τον ιστορικό Κυριάκο Χήνα

(δημοσίευση στο blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης")

Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2026

Τα Ποτάμια της Ευρυτανίας - Εκεί που το ΝΕΡΟ θυμάται...

*Βίντεο & drone : Γιάννης Τσιαντής & Ηλίας Αντωνίου / Αφήγηση: Γιάννης Τσιαντής 

«Στην Ευρυτανία τα ποτάμια δεν είναι απλά νερό, είναι δρόμοι, μνήμη και τραγούδια. Είναι εκείνο το στοιχείο της φύσης που θα παραμένει ανυπότακτο μπροστά σε κάθε βέβηλο και νοσηρό τερατούργημα»

*****

(Ένα αηδονοκελάρυστο βίντεο εικόνας και λόγου - με μία συγκλονιστική αφήγηση που αποπνέει μνήμες, σεβασμό, συναίσθημα και ψυχή εκ μέρους του συμπατριώτη μας καρδιολόγου, λογοτέχνη και συνθέτη Γιάννη Τσιαντή)


*Πρώτη δημοσίευση 

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026

Με αφορμή τη 16η Φλεβάρη (τότε και τώρα...)


«Μου ξανάρχονται ένα - ένα χρόνια δοξασμένα...»!

Ύψιστη Δόξα και Τιμή αποτελεί για έναν  σκλαβωμένο καταπιεσμένο λαό να αδράξει το τιμημένο τουφέκι της Επανάστασης για να βροντήξει τον αθάνατο Παιάνα της ρήγισσας της Λευτεριάς και της πολυπόθητης Λαοκρατίας!

Για να γίνει η σιωπή κραυγή, η απελπισιά ελπίδα, η ανημπόρια δύναμη, η υποταγή φλόγα εξέγερσης!

Μία κομβική ημερομηνία, σταθμός σπουδαίας Ιστορικής Μνήμης, είναι η 16η Φλεβάρη του 1942, όπου επίσημα δημοσιοποιείται, υπό συνθήκες μαύρης Κατοχής, η Ιδρυτική Διακήρυξη του Ε.Λ.Α.Σ του θρυλικού Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (βλ. εδώ) - σαλπίζοντας έτσι το «νέο θούρειο» για τον Πανελλήνιο Ξεσηκωμό ενάντια στους ναζιφασίστες κατακτητές και το ντόπιο δωσιλογισμό. 

Η Ευρυτανία μας στάθηκε πρωτοπόρα στο μεγάλο Απελευθερωτικό Αγώνα, έγινε η εμβληματική Ανταρτομάνα ολόκληρης της Ελλάδας, εγγράφοντας στη μακρά αντιστασιακή ιστορία της την πιο χρυσή σελίδα!

Δίπλα από τους Κατσαντωναίους και τους Καραϊσκάκηδες, μια χούφτα ψυχωμένα παλικάρια, Ευρυτάνες οι περισσότεροι, παιδιά  της Βιοπάλης και της Αγροτιάς, με μπροστάρη τον αετοφτέρουγο Άρη Βελουχιώτη (βλ. εδώ), κράτησαν το ιστορικό νήμα υφαίνοντας την Ανταρτοσύνη των καιρών τους, την αθάνατη ΕΑΜοΕΛΑΣίτικη εποποιία της σύγχρονης αδούλωτης Ρωμιοσύνης.

Από το μικρό καλύβι στο αξέχαστο Τσιουγκρί (βλ. εδώ) και από κει στην «Αγία Λαύρα της Αντίστασης» Δομνίστα (βλ. εδώ), στο Κρίκελλο (βλ. εδώ), στη Χρύσω (βλ. εδώ), στο Μικρό Χωριό (βλ. εδώ) και σε τόσες ακόμη θεατές μα και λιγότερο θεατές Εστίες Αντίστασης...

Σε λιγότερο από ένα χρόνο από την κήρυξη της Επανάστασης στη Δομνίστα, μόλις στις 28/4/1943, η Ευρυτανία αναπνέει ελεύθερη μέσα στη σκλαβωμένη χώρα (βλ. εδώ). Αυτό που φάνταζε αδύνατο για κάποιους τάχατες «ρεαλιστές» είναι πλέον πραγματικότητα για τους επαναστάτες μαχητές που δεν λογάριασαν «νουθεσίες» και «συσχετισμούς» παρά μόνο το Δίκιο και την ατσάλινη αποφασιστικότητα για την υλοποίησή του.

Ο Ε.Λ.Α.Σ ο μεγάλος εθελοντικός λαϊκός στρατός άνθισε σαν κατακόκκινο λουλούδι παντού και στον τόπο μας ακόμη περισσότερο! 

Οι περήφανοι ταπεινοί υψώνονται ανήμερα θεριά στο πάνθεον της Ιστορίας, οι αιμοδιψείς τύραννοι συντρίβονται, η Λευτεριά έρχεται... (βλ. εδώ).

Κι αν η Επανάσταση δεν υλοποίησε ΟΛΑ τα οράματά της και ΟΛΟΥΣ τους Όρκους της, κι αν ήρθαν και ήττες και πέτρινα χρόνια για τους Προμηθείς αγωνιστές, τα αδικαίωτα δεν παύουν να φλογίζουν το διαχρονικό πόθο της δικαίωσης.

Είμαστε περήφανοι που η μικρή ορεινή πατρίδα μας ανέλαβε βάρος δυσανάλογο με το μέγεθός της και όχι μόνο το σήκωσε επάξια, αλλά έγινε και φωτεινό Σύμβολο Αντίστασης και Ανυποταξίας εκείνα «τα χρόνια της φωτιάς» (βλ. εδώ ).

Με ποτάμια αίμα και ανείπωτες θυσίες η Ευρυτανία κράτησε «ταμπούρι» χωρίς να γονατίσει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς της (βλ. εδώ και εδώ).

*Κι όσο κι αν τα χρόνια περνάνε, ΕΜΕΙΣ...

-Δεν θα επιτρέψουμε στη Λήθη να σκεπάσει τη Μνήμη, δεν θα αφήσουμε, όσο περνάει από το χέρι μας, αυτό το ελεεινό σύστημα και τους φορείς του να θάψουν στην αγνωσία και στην παραχάραξη τις πιο ηρωικές θύμησες του λαού μας. 

-Δεν θα τους αφήσουμε να κάνουν τη νέα γενιά να νιώθει ηττημένη όταν οι αλύγιστοι πρόγονοί  μας πολέμησαν την ηττοπάθεια!

-Θα προβάλλουμε ότι αξίζει να σεβόμαστε και να τιμούμε!

-Όχι στην αμνημοσύνη, όχι στην αγνωμοσύνη. 

✓ Να φτιαχτεί ΤΩΡΑ το «Μνημείο Θυμάτων του Ολοκαυτώματος της Ευρυτανίας από το ναζιφασισμό» (βλ. εδώ). Να αποδοθεί, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας η συλλογική μας οφειλή. Αποτελεί ύβρη απέναντι στους νεκρούς μας, όνειδος απέναντι στην ιστορική μνήμη του τόπου μας, η συνεχιζόμενη ΑΠΡΑΞΙΑ σε μια απόφαση που πάρθηκε ομόφωνα ως ψήφο, αλλά απ' ότι δείχνει η μετέπειτα στάση των τοπικών αρχών μάλλον υποκριτική (;) Ας αναιρέσουν οι ίδιοι το ερωτηματικό με ΠΡΑΞΗ και όχι με άλλα ανέξοδα λόγια και υποσχέσεις δίχως αντίκρισμα.

*Δεν ξεχνάμε - θυμόμαστε - διδασκόμαστε- διεκδικούμε!

Κι όταν το απαιτήσουν και πάλι οι καιροί...

(Αφιερωμένο στη μνήμη των παππούδων και συγγενών μου που πήραν μέρος στο μεγάλο αγώνα κείνα τα δοξασμένα χρόνια)


"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026

«Όλου του Κόσμου οι Κυριακές»




Συλλαλητήριο κατά του σχεδίου «ΕΥΡΥΤΟΣ» 

Καρπενήσι Κυριακή 08 /02/2026


*Με τη ματιά του καρδιολόγου - λογοτέχνη και συνθέτη Γιάννη Τσιαντή


(για τους αναγνώστες  του

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης")


*****

Ξημέρωσε Κυριακή οχτώ του Φλεβάρη, η ημέρα όπου θα αναμετρόμασταν με τη συνείδηση. Το ψιλόβροχο είχε αρχίσει από χαράματα για να μας δείξει το δρόμο του ήλιου. Κοιταχτήκαμε με τα βουνά αλλά δεν μιλήσαμε, μονάχα μουγκρίσαμε το σκοπό μας. «Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολύ». Φτάσαμε στην κεντρική πλατεία του Καρπενησίου με τις δυο λιονταρόμορφες πηγές νερού. Μια ανοιχτωσιά όπου, πριν την εκφώνηση των αγωνιστικών χαιρετισμών της Επιτροπής Αγώνα, των συλλόγων και των φορέων, αντιλαλούσαν τραγούδια από τα μεγάφωνα και συνθήματα από ανθρώπους κάθε ηλικίας που δεν λογιάζανε το κρύο και τη βροχή. Μια πλατεία γιομάτη από πανό και πλακάτ που ήταν σκαρφαλωμένα σε ώμους μαθημένους να βαστούν αγέρωχα για να φεγγίζουν τα παναθρώπινα γραφόμενα… 

«ΟΧΙ στο σχέδιο ΕΥΡΥΤΟΣ - Το ΝΕΡΟ δεν είναι εμπόρευμα»

«ΤΟ ΝΕΡΟ είναι ανεκτίμητος φυσικός πλούτος. Δημόσιο και κοινωνικό αγαθό». 

«Είμαστε ανυποχώρητοι στον αγώνα για την διάσωση των ποταμών μας» 

«Ενάντια στο σχέδιο ΕΥΡΥΤΟΣ που ιδιωτικοποιεί το νερό και λεηλατεί τη φύση και την κοινωνία»

«Ευρυτανία όρθια, ΟΧΙ ξεπουλημένη»

«Σώστε την Ευρυτανία – Σώστε τα ποτάμια» 

Μας χαιρέτησαν και μας αγκάλιασαν λες και είμασταν η φαμελιά τους. Οι ηλικιωμένοι κάθε τόσο μούσκευαν τα μάτια τους από το κλάμα της χαραυγής και της θύμησης. Ξορκίζανε το απερχόμενο κακό με την ευχή του παλιού καλού καιρού. Το καλωσόρισμά τους ήταν τα ορεσίβια περήφανα μάτια τους. Δυο ελάτια που σου σκέπαζαν το μπόι, μπροστά στο ανάστημα και την αλυγισιά που κουβάλαγαν. Η συνείδηση είχε βρει την περπατησιά της. Ήταν καθάρια γιατί είχε διαλέξει τον σωστό δρόμο της ιστορίας. Η βροχή αντάριαζε μαζί με τον παλμό του συλλαλητηρίου. 

Οι πρώτες αράδες των ομιλητών ξεσήκωσαν την εσώψυχη ανταρτοσύνη των παλιών, άνθισαν την ελπίδα των παιδιών και ξεκάρφωσαν από το σκαμνί τους δύσπιστους. Ο λαός της Ευρυτανίας ήταν παρών στη βροχή, μπροστάρης κάτω από εκείνες τις σταγόνες που άλλοτε σιγανοψιχάλιζαν και άλλοτε βρόνταγαν στα πέτρινα, όπως αντηχεί το κλάμα του ανεκπλήρωτου και του αδικαίωτου. Είχαμε χρέος απέναντι στη Μάνα Γη, την ποτισμένη Ευρυτανική Γη με αίμα για λευτεριά και αδουλοσύνη από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας έως τα μαρτυρικά από τους  Ες – Ες και τους νοσταλγούς…

Ένα δωδεκάχρονο βλαστάρι πήρε ενστικτωδώς το ταμπούρλο και ακολούθησε χαρούμενα, ρυθμικά και εμβατηριακά τα χειροκροτήματα και τις ζητωκραυγές. Το ένστικτο του παιδιού είναι αμόλυντο, ακολουθεί τον ήλιο που δεν ζυγίζει ανταποδοτικά οφέλη. Η χαρά του μας μπόλιασε πείσμα και ιερή υπόσχεση. «Πρέπει να παραδώσουμε τα ποτάμια και τα βουνά μας στις νεότερες γενιές, όπως ακριβώς τα βρήκαμε.  Ελεύθερα και Ανέκτροπα». 

Το πλήθος ενθουσιασμένο και αναπτερωμένο σφούγγιζε ευλαβικά τις φράσεις των ομιλητών. Λόγια που δεν ήτανε χαραγμένα στη μέση για να μοιάζουνε ως μισόλογα και ισαποστακίστικα για αυτό που έρχεται. Ήταν λεγόμενα αληθινά, αποκαλυπτικά, δίκαια, εγκάρδια και συγκινησιακά για τον άνθρωπο και τον τόπο δημιουργώντας ένα πρώτο προπύργιο αλληλεγγύης και αντίστασης μπροστά στο βέβηλο σχέδιο που δρομολογείται. Ακόμα και αυτοί που βάλανε στο ζύγι το μέλλον του τόπου με το σκόρο της κομματικής προβιάς τους και δεν κατέβηκαν στο συλλαλητήριο, θα πρέπει να σάστισαν από τον αγέρα και τις βροντές της πλατείας, είπε ένα γέροντας και ίσιασε την παχιά μουστάκα του. 

Το συλλαλητήριο μετατράπηκε σε ψήφισμα και σε πορεία. Οι παρευρισκόμενοι ψηφίσαμε δια της ζηλωτής βουής τον ιερό σκοπό μας και ξεκινήσαμε προς το κτήριο της Περιφέρειας. Γίναμε όλοι μας μια αγκαλιά. Ένα τσούρμο ανθρώπων οδεύαμε μέσα σε «βροχή» από βροντόφωνα συνθήματα, κάτω από τις αχτίδες του ήλιου που μόλις είχανε ξεμυτίσει. 

Η πατημασιά μας ήταν στιβαρή και κάπως συγχρονισμένη. Έμοιαζε με λεβέντικο Ρουμελιώτικο χορό που ξέρει να δρασκελεί τα γκρεμνά και τα απλάγια. Κοιτάξαμε τον ουρανό μας που ξεσυννέφιαζε τις γραμμές των οριζόντων και αγναντέψαμε πέρα προς την κοιλάδα του Καρπενησιώτη, εκεί όπου ο ποταμός μας πάφλαζε την πέτρα. Η τελευταία «ντουντούκα» του Γιώργη κραύγασε ένα ευχαριστώ από καρδιάς και έναν αλληλέγγυο όρκο…  

«Αγώνας – Ρήξη – Ανατροπή

Ποτέ δεν θα περάσει η εκτροπή»

Το συλλαλητήριο κατά του σχεδίου ΕΥΡΥΤΟΣ ξεκίνησε με βροχή και αντάρα που κατέβαζαν οι βουνοκορφές αλλά για κάποιο περίεργο λόγο ολοκληρώθηκε με ήλιο και άπλετο φως, λες και όλο αυτό το αναποδογύρισμα του καιρού το τέχνασε το ίδιο το Βελούχι για να δοκιμάσει την αλυγισιά και την πίστη μας απέναντι στα ιερά και όσια του περήφανου τόπου μας.

Γιάννης Τσιαντής


(δημοσίευση στο blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης")