Αργά, συμμετρικά χορεύουν οι νιφάδες του χιονιού ντύνοντας στο εκτυφλωτικό λευκό, βουνά, φαράγγια, έλατα και πέτρινες σκεπές. Τα μονοπάτια άφαντα κι αυτά, τα σημαδεύουν μονάχα τα χνάρια από τα πλάσματα του βουνού προτού αποσυρθούν και τούτα στις φωλιές και τις απρόσιτες σπηλιές τους Ένα μοναχικό ξωκλήσι τυλιγμένο στη λευκή φορεσιά του αχνοφέγγει από ένα παραθυράκι το τρεμάμενο άναμμα των κεριών του. Ο χρόνος παγώνει μέσα στη λευκή συμφωνία της Ευρυτανικής Γης…
Πρωτόπλαστα τα βουνά μας υψώνουν τις ολόλευκες κορφές τους σαν ουράνια παράκληση. Ένα φεγγάρι στέλνει με το θαμπό φως του μια χαρακιά δρόμο. Μια απόλυτη σιωπή απλώνεται παντού...
Λευκό και σιωπή, ένα μεταφυσικό κάλεσμα για να ξεπροβάλλουν οι νεράιδες και τα ξωτικά για το χορό της κατάλευκης νύχτας…
Πρωτόπλαστα τα βουνά μας υψώνουν τις ολόλευκες κορφές τους σαν ουράνια παράκληση. Ένα φεγγάρι στέλνει με το θαμπό φως του μια χαρακιά δρόμο. Μια απόλυτη σιωπή απλώνεται παντού...
Λευκό και σιωπή, ένα μεταφυσικό κάλεσμα για να ξεπροβάλλουν οι νεράιδες και τα ξωτικά για το χορό της κατάλευκης νύχτας…
