Καρπενήσι Κυριακή 08 /02/2026
*Με τη ματιά του καρδιολόγου - λογοτέχνη και συνθέτη Γιάννη Τσιαντή
(για τους αναγνώστες του
*****
Ξημέρωσε Κυριακή οχτώ του Φλεβάρη, η ημέρα όπου θα αναμετρόμασταν με τη συνείδηση. Το ψιλόβροχο είχε αρχίσει από χαράματα για να μας δείξει το δρόμο του ήλιου. Κοιταχτήκαμε με τα βουνά αλλά δεν μιλήσαμε, μονάχα μουγκρίσαμε το σκοπό μας. «Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολύ». Φτάσαμε στην κεντρική πλατεία του Καρπενησίου με τις δυο λιονταρόμορφες πηγές νερού. Μια ανοιχτωσιά όπου, πριν την εκφώνηση των αγωνιστικών χαιρετισμών της Επιτροπής Αγώνα, των συλλόγων και των φορέων, αντιλαλούσαν τραγούδια από τα μεγάφωνα και συνθήματα από ανθρώπους κάθε ηλικίας που δεν λογιάζανε το κρύο και τη βροχή. Μια πλατεία γιομάτη από πανό και πλακάτ που ήταν σκαρφαλωμένα σε ώμους μαθημένους να βαστούν αγέρωχα για να φεγγίζουν τα παναθρώπινα γραφόμενα…
«ΟΧΙ στο σχέδιο ΕΥΡΥΤΟΣ - Το ΝΕΡΟ δεν είναι εμπόρευμα»
«ΤΟ ΝΕΡΟ είναι ανεκτίμητος φυσικός πλούτος. Δημόσιο και κοινωνικό αγαθό».
«Είμαστε ανυποχώρητοι στον αγώνα για την διάσωση των ποταμών μας»
«Ενάντια στο σχέδιο ΕΥΡΥΤΟΣ που ιδιωτικοποιεί το νερό και λεηλατεί τη φύση και την κοινωνία»
«Ευρυτανία όρθια, ΟΧΙ ξεπουλημένη»
«Σώστε την Ευρυτανία – Σώστε τα ποτάμια»
Μας χαιρέτησαν και μας αγκάλιασαν λες και είμασταν η φαμελιά τους. Οι ηλικιωμένοι κάθε τόσο μούσκευαν τα μάτια τους από το κλάμα της χαραυγής και της θύμησης. Ξορκίζανε το απερχόμενο κακό με την ευχή του παλιού καλού καιρού. Το καλωσόρισμά τους ήταν τα ορεσίβια περήφανα μάτια τους. Δυο ελάτια που σου σκέπαζαν το μπόι, μπροστά στο ανάστημα και την αλυγισιά που κουβάλαγαν. Η συνείδηση είχε βρει την περπατησιά της. Ήταν καθάρια γιατί είχε διαλέξει τον σωστό δρόμο της ιστορίας. Η βροχή αντάριαζε μαζί με τον παλμό του συλλαλητηρίου.
Οι πρώτες αράδες των ομιλητών ξεσήκωσαν την εσώψυχη ανταρτοσύνη των παλιών, άνθισαν την ελπίδα των παιδιών και ξεκάρφωσαν από το σκαμνί τους δύσπιστους. Ο λαός της Ευρυτανίας ήταν παρών στη βροχή, μπροστάρης κάτω από εκείνες τις σταγόνες που άλλοτε σιγανοψιχάλιζαν και άλλοτε βρόνταγαν στα πέτρινα, όπως αντηχεί το κλάμα του ανεκπλήρωτου και του αδικαίωτου. Είχαμε χρέος απέναντι στη Μάνα Γη, την ποτισμένη Ευρυτανική Γη με αίμα για λευτεριά και αδουλοσύνη από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας έως τα μαρτυρικά από τους Ες – Ες και τους νοσταλγούς…
Ένα δωδεκάχρονο βλαστάρι πήρε ενστικτωδώς το ταμπούρλο και ακολούθησε χαρούμενα, ρυθμικά και εμβατηριακά τα χειροκροτήματα και τις ζητωκραυγές. Το ένστικτο του παιδιού είναι αμόλυντο, ακολουθεί τον ήλιο που δεν ζυγίζει ανταποδοτικά οφέλη. Η χαρά του μας μπόλιασε πείσμα και ιερή υπόσχεση. «Πρέπει να παραδώσουμε τα ποτάμια και τα βουνά μας στις νεότερες γενιές, όπως ακριβώς τα βρήκαμε. Ελεύθερα και Ανέκτροπα».
Το πλήθος ενθουσιασμένο και αναπτερωμένο σφούγγιζε ευλαβικά τις φράσεις των ομιλητών. Λόγια που δεν ήτανε χαραγμένα στη μέση για να μοιάζουνε ως μισόλογα και ισαποστακίστικα για αυτό που έρχεται. Ήταν λεγόμενα αληθινά, αποκαλυπτικά, δίκαια, εγκάρδια και συγκινησιακά για τον άνθρωπο και τον τόπο δημιουργώντας ένα πρώτο προπύργιο αλληλεγγύης και αντίστασης μπροστά στο βέβηλο σχέδιο που δρομολογείται. Ακόμα και αυτοί που βάλανε στο ζύγι το μέλλον του τόπου με το σκόρο της κομματικής προβιάς τους και δεν κατέβηκαν στο συλλαλητήριο, θα πρέπει να σάστισαν από τον αγέρα και τις βροντές της πλατείας, είπε ένα γέροντας και ίσιασε την παχιά μουστάκα του.
Το συλλαλητήριο μετατράπηκε σε ψήφισμα και σε πορεία. Οι παρευρισκόμενοι ψηφίσαμε δια της ζηλωτής βουής τον ιερό σκοπό μας και ξεκινήσαμε προς το κτήριο της Περιφέρειας. Γίναμε όλοι μας μια αγκαλιά. Ένα τσούρμο ανθρώπων οδεύαμε μέσα σε «βροχή» από βροντόφωνα συνθήματα, κάτω από τις αχτίδες του ήλιου που μόλις είχανε ξεμυτίσει.
Η πατημασιά μας ήταν στιβαρή και κάπως συγχρονισμένη. Έμοιαζε με λεβέντικο Ρουμελιώτικο χορό που ξέρει να δρασκελεί τα γκρεμνά και τα απλάγια. Κοιτάξαμε τον ουρανό μας που ξεσυννέφιαζε τις γραμμές των οριζόντων και αγναντέψαμε πέρα προς την κοιλάδα του Καρπενησιώτη, εκεί όπου ο ποταμός μας πάφλαζε την πέτρα. Η τελευταία «ντουντούκα» του Γιώργη κραύγασε ένα ευχαριστώ από καρδιάς και έναν αλληλέγγυο όρκο…
«Αγώνας – Ρήξη – Ανατροπή
Ποτέ δεν θα περάσει η εκτροπή»
Το συλλαλητήριο κατά του σχεδίου ΕΥΡΥΤΟΣ ξεκίνησε με βροχή και αντάρα που κατέβαζαν οι βουνοκορφές αλλά για κάποιο περίεργο λόγο ολοκληρώθηκε με ήλιο και άπλετο φως, λες και όλο αυτό το αναποδογύρισμα του καιρού το τέχνασε το ίδιο το Βελούχι για να δοκιμάσει την αλυγισιά και την πίστη μας απέναντι στα ιερά και όσια του περήφανου τόπου μας.
Γιάννης Τσιαντής
(δημοσίευση στο blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης")
