Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2020

Δωσίλογοι: ελεεινά υποκείμενα... παραδομένα στη χλεύη της Ιστορίας!



Ελεεινά υποκείμενα, κατακάθια του υποκόσμου, δίχως αρχές, χωρίς ανθρώπινη υπόσταση, ήταν μια χούφτα σκουλήκια-δωσίλογοι "έλληνες" προδότες που μπήκαν εθελοντικά στη δούλεψη των ιταλών και γερμανών φασιστών κατακτητών.

Στο Καρπενήσι και συγκεκριμένα στο κτήριο του γυμνασίου, εγκαθίσταται, από τις αρχές της γερμανοϊταλικής κατοχής, και συγκεκριμένα από τον Μάη του 1941, μία υποδιοίκηση της "Άλμπα Τζούλια", της πολυπληθούς ιταλικής στρατιωτικής μονάδας της Κεντρικής Ελλάδας που διατηρούσε την κύρια διοίκησή της -κομαντατούρα- στη Λαμία. 

Οι "κοκορόφτεροι" του Μουσολίνι, στα πλαίσια της συνεργασίας τους με τους χιτλερικούς συμμάχους τους ανέλαβαν να κρατήσουν αλυσοδεμένη την Ευρυτανία κάτω από τα δεσμά της φασιστικής σκλαβιάς υποβάλλοντας σε αναρίθμητα μαρτύρια τους αγροτικούς πληθυσμούς της περιοχής μας (μέχρι βέβαια την 28η του Απρίλη 1943 όπου αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν ντροπιασμένοι μετά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα του Άρη Βελουχιώτη και των Ανταρτών του ένδοξου ΕΛΑΣ).

Οι ιταλοί αποκλείουν την πόλη του Καρπενησίου με... συρματοπλέγματα, στήνουν μπλόκα με πάνοπλες φρουρές στις εισόδους και στις εξόδους της πόλης, επιβάλλουν απαγόρευση κυκλοφορίας, κανείς πολίτης δεν μπορεί να κινείται εάν προηγουμένως δεν έχει υποβληθεί σε σωματικό έλεγχο και δεν διαθέτει την ειδική κάρτα που χορηγείται επιλεκτικά από τις δυνάμεις κατοχής, ενώ σκληροί περιορισμοί τίθονται και στη διακίνηση των τροφίμων και των εμπορευμάτων τα οποία διαχειρίζονται οι κατακτητές παρέα με αδίστακτους μαυραγορίτες.

Πείνα, εξαθλίωση, συλλήψεις, φυλακίσεις, άγρια βασανιστήρια στα μπουντρούμια, βιασμοί και εκτελέσεις, συνθέτουν το μαρτυρολόγιο της Ευρυτανίας, από τον ιταλικό φασισμό.

Θαρραλέοι Ευρυτάνες αγωνιστές με πρωτοπόρους τα στελέχη της παράνομης κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ και μερικούς ακόμη συνεργαζόμενους αντιστασιακούς πολίτες, που στην συνέχεια θα συγκροτήσουν όλοι μαζί το τοπικό ΕΑΜ, διοργανώνουν στις αρχές του Οχτώβρη του 1941 μεγάλο Πανευρυτανικό Συλλαλητήριο μέσα στο κατεχόμενο Καρπενήσι με αίτημα να επιβληθεί στους μαυραγορίτες το λεγόμενο "παρακράτημα", δηλ. το 10% από τα προϊόντα που αγόραζαν να αποδίδεται στις φτωχές οικογένειες ώστε αυτές να σωθούν από τη φονική πείνα εκείνο τον αδυσώπητο χειμώνα του 1941. Η μαχητική κινητοποίηση του ευρυτανικού λαού κάτω από τα μάτια των έκπληκτων ένοπλων ιταλών κατακτητών, σημειώνει επιτυχία και το λαϊκό αίτημα ικανοποιείται (σ.σ. μελλοντικά θα υπάρξει σχετική ανάρτηση εκ μέρους του ιστολογίου μας γι' αυτό το σπουδαίο γεγονός που, πιθανότατα, αποτελεί το πρώτο συλλαλητήριο στην σκλαβωμένη Ευρώπη)!

Από τις πρώτες ενέργειες των ιταλών φασιστών αμέσως μετά την εγκατάστασή τους στην ευρυτανική πρωτεύουσα ήταν να ξεχυθούν στα χωριά για την αγαπημένη τους συνήθεια το πλιάτσικο και για κατασχέσεις τυχόν όπλων που διέθεταν οι χωρικοί.

Σε αυτό όμως το "έργο" τους είχαν ανάγκη από τη συνεργασία ντόπιων ρουφιάνων οι οποίοι γνώριζαν πρόσωπα και καταστάσεις. Βρήκαν λοιπόν πρόθυμα καθάρματα σαν αυτά που αναφέρουμε στον πρόλογο του άρθρου μας.


Τέτοια παλιοτόμαρα που τέθηκαν στην υπηρεσία των ιταλών σε Ευρυτανία και Φθιώτιδα ήταν: Ο περιβόητος Κοροκίδας από το Στένωμα Ευρυτανίας ένας ιταλοντυμένος αλήτης πρώην αγροφύλακας που γνώριζε λίγα καλυβοϊταλικά μιάς και είχε κάνει για ένα διάστημα μετανάστης στην Αμερική. Ένας άλλος ήταν ο Θανάσης Κιούσης ένα κοινωνικό περίτριμμα από το Μαυρίλο Τυμφρηστού, ένας ακόμη "όνομα και πράγμα" ήταν ο περιβόητος "Τουρκοχρήστος" ονόματι Χρήστος Δημητρακόπουλος από το Παλαιοχώρι Φθιώτιδας με μαύρο παρελθόν... "απόφοιτος φυλακών" όπως καταγράφονταν, επίσης ο Στέλλας ελεεινός εκβιαστής με καταγωγή από... τη Ρόδο που γνώριζε ιταλικά, ο... ιταλοϋπήκοος Προβιάς από τον Άγιο Γεώργιο, ο Πατακιάς από τα Καμπιά, ένας Βουρλάκης κ.ά. 
Όλοι αυτοί καταγράφονται από ερευνητές συγγραφείς, από μαρτυρίες αγωνιστών (βλ. Μηχιώτης, Γκέκας κ.ά) καθώς και από τον Αντιστασιακό Τύπο της εποχής που αναφέρεται στον "βίο και την πολιτεία" αυτών των προδοτών. 

Πολλά από εκείνα τα ανθρωπόμορφα κτήνη, ορισμένα δε ενδεδυμένα και με την προβιά του δήθεν δραγουμάνου, έμπαιναν μπροστά και οδηγούσαν τα ιταλικά αποσπάσματα στα ευρυτανικά και φθιωτικά χωριά. Εκεί χτυπούσαν την καμπάνα και συγκέντρωναν όλο το χωριό στην πλατεία. Μπρος-μπρος σε πρώτο πλάνο βρίσκονταν τα ειδικά συνεργεία βασανιστηρίων. Οι δωσίλογοι απαιτούσαν από τους κατοίκους να παραδώσουν ότι όπλα υποτίθεται ότι διέθεταν. Παλιά κειμήλια του 1821, καριοφύλια, γκράδες, κυνηγετικά. Αλίμονο σε όποιον είχε κρατήσει πολεμικό τουφέκι κατά την υποχώρηση από το αλβανικό μέτωπο, αυτός ήταν ξεγραμμένος. Όσοι είχαν και παρέδιδαν κάποιο σκουριασμένο παλιοσιδερικό γλίτωναν. Οι υπόλοιποι είτε σακατεύονταν επιτόπου από το ξύλο είτε οδηγούνταν στο Καρπενήσι στα κρατητήρια για τα περαιτέρω... 

Πολλά χωριά μας πυρπολήθηκαν και πολλοί συμπατριώτες μας βασανίστηκαν και σφαγιάστηκαν κατά τη διάρκεια τέτοιων ή παρόμοιων επιδρομών επί των ημερών της μαύρης φασιστικής κατοχής (βλ. Μικρό και Μεγάλο Χωριό , Χρύσω , Κρίκελλο κλπ).

Ενδεικτικά είναι όσα διαβάζουμε στην παράνομη αντιστασιακή εφημερίδα "Η Μαχόμενη Ευρυτανία" (φ. 1, 15-2-1943) η οποία γράφει χαρακτηριστικά : "...των Ιταλών που μας καταδικάσαν σε θάνατο, που λεηλάτησαν και έκαψαν τα χωριά μας, που βίασαν και βιάζουν τις γυναίκες και τα κορίτσια μας, των ίδιων των Ιταλών που μας βασανίζουν μεσαιωνικά, μας σφάζουν, μας ψήνουν ολοζώντανους".
Η ίδια εφημερίδα αναφέρεται ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ Στέλλα, Κοροκίδα, Κιούση, Τουρκοχρήστο, Πατακιά, αποκαλώντας τους "γνωστά κατακάθια της κοινωνίας μας".



Ανάμεσα σε όλα τ' άλλα οι προδότες επέδιδαν και "εμπιστευτικά" σημειώματα στους προέδρους των κοινοτήτων με την απαίτηση αυτοί να παραδίδουν στους ιταλούς, και βέβαια και στους ίδιους τους δωσίλογους, τοπικά προϊόντα και αγαθά, από γαλακτοκομικά, κάστανα, καρύδια, μέχρι... πίτες και κότες!!! Στερούταν οι άνθρωποι και οι οικογένειές τους κι αυτό το λιγοστό ψωμί τους για να καλοπερνάει το κηφηναριό και το φασιστολόι. Όποιοι αρνούνταν να υποκύψουν υπέφεραν τα πάνδεινα.

Το πιο εφιαλτικό όμως είναι ότι οι χαφιέδες ήταν συνυπεύθυνοι και για τις εκτελέσεις πολλών συμπατριωτών μας τόσο από τους ιταλούς όσο και στη συνέχεια από τους γερμανούς όταν οι τελευταίοι μαζί με τους δωσίλογους πυρπόλησαν δυό φορές το Καρπενήσι και πολλά χωριά της Ευρυτανίας και της Φθιώτιδας (βλ. εδώ! ).

Όσον αφορά την τύχη κάποιων εκ των ανθρωπόμορφων χοίρων, αυτή ήταν η εξής: το αρχικάθαρμα ο Κοροκίδας αφού μετέπειτα πρόσφερε επιπλέον υπηρεσίες και στους χιτλερικούς επιδρομείς, βρήκε το τέλος που του άξιζε όταν τα ίδια τα αφεντικά του οι γερμανοί τον κρέμασαν στο Αγρίνιο. Ο Κιούσης και ο Στέλλας, σύμφωνα με μαρτυρία του Χαρίλαου Μηχιώτη γραμματέα του ΕΑΜ ανατολικού Τυμφρηστού, συνελήφθησαν από τους αντάρτες του Άρη και τιμωρήθηκαν παραδειγματικά με εκτέλεση. Το ίδιο και ο Προβιάς. Ανάλογο τέλος είχε και ο Τουρκοχρήστος, εκείνου μάλιστα δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ κανείς να αναζητήσει ούτε τα κόκκαλά του από το σημείο όπου θάφτηκε. Τον Πατακιά, από ότι λέγεται, τον έφαγαν αργότερα οι ίδιοι οι δικοί του από το συνάφι του, στα πλαίσια εσωτερικών τους αντεκδικήσεων.

Ορισμένοι όμως προδότες και δωσίλογοι συγγενείς τους επέζησαν και πρόσφεραν τις εηκληματικές υπηρεσίες τους μεταπολεμικά και στο μοναρχοφασιστικό κράτος που τους αξιοποίησε δεόντως ως παρακρατικούς φονιάδες και τρομοκράτες των δημοκρατικών πολιτών.

Αν κάποιοι εκ των αναγνωστών αυτού του άρθρου τυγχάνει να γνωρίζουν ή να πληροφορηθούν στο μέλλον (με στοιχεία) το τι απέγιναν και οι υπόλοιποι από τα προαναφερόμενα ή και άλλα τέτοια "μπουμπούκια" ας μας ενημερώσουν ώστε να συμπληρωθούν τα ονόματά τους και να παραδοθούν στην αιώνια χλεύη της Ιστορίας του τόπου μας.

Ως γνωστόν το Καρπενήσι και η Ευρυτανία απελευθερώθηκε από τους ιταλοφασίστες και τα ερπετά συνεργάτες τους στις 28 Απριλίου 1943 από τον ΕΛΑΣ (βλ. το σχετικό αφιέρωμα του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη"  )

Ο τόπος μας θα ξεβρωμίσει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα... 







Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2020

Ήταν ένας δάσκαλος...

"Όσοι από τους παλιούς θυμούνται αυτή την ιστορία, μας είπαν πως εκεί στη χώρα φάνηκε έπειτα από χρόνια ένας δάσκαλος που άφησε όνομα.

Έπαιρνε τα παιδιά και τα δίδασκε κάτω από τα δέντρα.

Όταν δεν είχε βαρυχειμωνιά, είχαν για σχολείο, πότε ένα πεύκο, πότε έναν πλάτανο. Έπαιρναν το βιβλίο τους και διάβαζαν μαζί του απάνω στους λόφους, στον ήλιο και στον αέρα.

Από κει τους έδειχνε τους γύρω τόπους, τη γη, τον ουρανό, τα πλάσματα όλα. Τους πήγαινε κοντά στις αγελάδες, στα πρόβατα, στα γίδια, στις κότες για να μάθουν πως ζούνε.

Τους μάθαινε τη ζωή των δέντρων, των πουλιών και των εντόμων. Όταν ήταν καθαρή αστροφεγγιά, τους έδειχνε από ένα ύψωμα και τους ονόμαζε τ' άστρα.

Τους μάθαινε να γράφουν όσα έβλεπαν στον κόσμο κι όσα είχαν στον νου και στην ψυχή τους.

Τον δάσκαλο αυτό τον έλεγαν Λάμπρο..."

(Απόσπασμα από το εμβληματικό αναγνωστικό "Τα ψηλά βουνά" του σπουδαίου Ευρυτάνα λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου. Ήταν το πρώτο αναγνωστικό που γράφτηκε στη δημοτική γλώσσα εν έτει 1918)

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2020

Πόσο μοιάζουν άραγε οι κατακτητές ;

        Νιάλα Αγράφων -  φωτο:  "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Ένα κομμάτι γης μοιάζει σ' αυτόν μ' ένα οποιοδήποτε άλλο κομμάτι γης, γιατί είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στη νύχτα και παίρνει ό,τι έχει ανάγκη.

Η γη δεν είναι σύντροφός του αλλά εχθρός του. 

Με την απληστία του θα την καταβροχθίσει και δε θ' αφήσει πίσω του τίποτα παρά μόνο έρημο..."

(Απόσπασμα από την απάντηση του Ινδιάνου αρχηγού Σηάτλ προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Πηρς όταν ο τελευταίος εποφθαλμιούσε τη γη των Ντουάμι - εν έτει 1854)


blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2020

Τίποτε δεν πάει χαμένο...


Τελικά επιτεύχθηκε το αυτονόητο..

Ο Δήμος Καρπενησίου μετακίνησε τους κάδους των απορριμμάτων, μπροστά τουλάχιστον από το "νευραλγικό σημείο" όπου βρίσκεται η αναμνηστική πλακέτα του Παιδαγωγικού Φροντιστηρίου του ΕΑΜ, την οποία και (προηγουμένως) κάλυπταν, ασεβώντας κατ' αυτόν τον τρόπο απέναντι στην Ιστορία του τόπου μας και τις πολύτιμες συλλογικές μνήμες του λαού μας.


Έτσι ο εν λόγω Ιστορικός Χώρος "απελευθερώθηκε" μετά από 4 χρόνια συνεχούς ωμής προσβολής.

Χρειάστηκαν-απαιτήθηκαν, όμως, συνεχείς και ποικίλες παρεμβάσεις για μεγάλο χρονικό  διάστημα, έως ότου οι μακάριοι ιθύνοντες της πόλης αφυπνιστούν και αναγκαστούν να αποκαταστήσουν, έστω και μερικώς, το χώρο μπροστά από το μνημείο.

Η πρόσφατη καταγγελία του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη" (βλ. σχετικά εδώ και εδώ) προκάλεσε αίσθηση και είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι κάποιοι συμπατριώτες συναγωνιστές δραστηριοποιήθηκαν και ανέλαβαν πρωτοβουλίες, όπως π.χ. να αναρτήσουν ακόμη και επάνω στους κάδους της ντροπής (!) αφισάκια με το άρθρο μας, με στόχο να ηχήσει ο αναγκαίος συναγερμός σε ντόπιους και επισκέπτες.


Καθοριστικότατες βέβαια ήταν οι αλλεπάλληλες και στοχευμένες παρεμβάσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης Καρπενησίου, εντός και εκτός Δημοτικού Συμβουλίου, που σε συνδυασμό και με επιπλέον δράσεις, πιέσεις, κινήσεις, εκ μέρους συντρόφων, συναγωνιστών και φίλων, έφεραν εντέλει αποτέλεσμα. 

Ήταν μια μικρή αλλά όχι αμελητέα νίκη που, συν τοις άλλοις, υπενθυμίζει ότι "τίποτε δεν πάει χαμένο" όταν κανείς δραστηριοποιείται και αγωνίζεται.

Φυσικά το θέμα δεν κλείνει εδώ. Απομένει να αναβαθμιστεί συνολικότερα ο ευρύτερος χώρος έτσι όπως αρμόζει στην ιστορικότητά του. 

Να φωταγωγηθεί η αναμνηστική πλακέτα και να τοποθετηθούν σχετικές επιγραφές με χαρακτηριστικές φωτογραφίες εκείνης της εποχής συνοδευόμενες από τις ανάλογες αναφορές-πληροφορίες για την ιστορία του θρυλικού Παιδαγωγικού Φροντιστηρίου του ΕΑΜ - διαλεχτό στολίδι και καμάρι του λαίκού πολιτισμού από όπου αποφοίτησαν και οι πρώτοι δάσκαλοι της Ελεύθερης Ελλάδας. (βλ. εδώ και εδώ ). Να καθιερωθεί επίσης και ετήσια επετειακή εκδήλωση την ημέρα ίδρυσής του (16 Ιούλη 1944).


Για να μας χαμογελούν από εκεί  ψηλά, από τους αιθέρες της ανυπότακτης Ρωμιοσύνης, οι άυλες μα αλησμόνητες μορφές των Παιδαγωγών και Σπουδαστών της λαμπρής Αντιστασιακής Εποποιΐας του Λαού μας που πρόσφεραν τόσο σημαντικό έργο σε έναν τόπο εμβληματικό όπως η ανταρτογέννα Ευρυτανία!






Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2020

Ο τρυποφράχτης


Έχει και έναν έκπτωτο Βασιληά ο Λόγγος. Ονομάζεται τρυποφράχτης. Έχετε ιδή αυτό το φτερωτό ψίχουλο; Υποθέτω, όχι, διότι ακολουθεί το αξίωμα των σοφών μετριοτήτων, αι οποίαι προτιμούν να ακούωνται παρά να φαίνωνται. Δεν ακούεται παρά μόνον όταν τα βάτα και η αγράμπελη σκεπάσουν πλέον την φράχτη, εις τα βάθη της οποίας ζη, γονι­μοποιεί, τραγουδεί, θορυβεί μέχρι τρίτου ουρανού. Αυτός λοιπόν ο μικρός κατάδικος της φράχτης ανήλθεν εις τον θρόνον των πουλιών ως εξής:

Όταν ο φτερωτός κόσμος πρωτοαπεφάσισε να συγκροτηθή εις πολιτείαν, ο Τρυποφράχτης, ο σπουδαίος ρήτωρ της πρώτης εκείνης Εθνοσυνελεύσεως (μόνον την νύχτα κλείνει το στόμα του) ηξίωσε να γίνη αυτός βασιλεύς του Κράτους των πουλιών. Το πράγμα επροκάλεσε πολύν θόρυβον, διότι ήτο πολύ μικρός το δέμας, τόσον μικρός, ώστε εις κάμποσα μέρη ονομά­ζεται και Τρυποκάρυδο, προσεπώνυμον τα οποίον μό­νον η Παπαδίτσα (Αιγίθαλος) του αμφισβητεί. Εις την Αττικήν λ.χ. καλούν τρυποκάρυδο την Παπαδί­τσα, την οποίαν οι Ακαρνάνες ονομάζουν Μελισσουργόν.

Ο Τρυποφράχτης λοιπόν ή το Τρυποκάρυδο επέμενεν εις την αξίωσίν του και επί τέλους κατάφερε τα άλλα πουλιά να τον δεχθούν ως τον γενναιότερον άνδρα μεταξύ των συγχρόνων του. Ένα πρωί έγινεν η στέψις και ο θρόνος των πουλιών άστραψεν από μεγαλείον γενναιότητος. Πολύν ή ολίγον καιρόν εστάθη εις αυτόν, πώς εκυβέρνησε και αν υπήρξε φίλαλλος η όχι, η παράδοσις δεν αναφέρει τίποτε.

Το μόνον γνωστόν κεφάλαιον της ιστορίας του μετά την αναγόρευσίν του είναι η ενθρόνισίς του, η οποία έγινεν ως εξής:

Μια μέρα αι Αρχαί ειδοποιήθησαν, ότι εις τα σύ­νορα του βασιλείου ενεφανίσθη ένα πελώριο πουλί. Ήταν ο αετός, άγνωστος μέχρις εκείνης της στιγμής εις τους υπηκόους του Τρυποφράχτη, οι οποίοι φαί­νεται ότι δεν ήσαν και πολύ μεγαλοσωμότεροι του Βασιλέως των. Διότι καθώς λέγει ο μύθος, έκαμεν εις τους ιδόντας αυτόν τόσην τρομάραν ώστε όταν σπεύσαντες στην Πρωτεύουσαν παρουσιάθησαν στο Βασι­ληά τους, δεν κατώρθωσαν να διηγηθούν ποίου με­γέθους ήτο ο εμφανισθείς εχθρός. Ο Τρυποφράχτης έξω φρενών για την δειλία τους, τους επέπληξε διότι ενέσπειρον τον πανικόν, και προς καθησύχασιν του λαού του ενεφανίσθη και τους ενεψύχωσεν ως εξής:

- Μη φοβάσαι! Εδώ είμαι εγώ· κι όποιος είναι με­γαλύτερος από μένα ας κοπιάση...

- Τι λες, Βασιληά; του είπαν τα πουλιά που είδαν τον αετό. Ξέρεις πόσο μεγάλος είναι;

Ο Τρυποφράχτης ετέντωσεν ολίγο το δεξί του φτερούγι και ρώτησε:

- Είναι τόσος;...

- Τι λες Βασιληά!... Είναι μεγάλος!... Εφώναξαν από κάτω τα πουλιά.

Ο Τρυποφράχτης ετέντωσε περισσότερο το δεξί του φτερούγι και ρώτησε πάλιν περιφρονητικώς:

- Αμ’ είναι και τόσος;

- Είναι μεγάλος, Βασιληά... Είναι πολύ μεγάλος, με­γάλος!!!

Ο Τρυποφράχτης απεφάσισε να ανοίξη όλη τη μία φτερούγα του και να ξαναρωτήση:

- Έχει γούστο να μου πήτε ότι είναι και τόσος!! Αλλ’ έξαφνα κάποιος ίσκιος σαν σύννεφο επέρασεν εμπρός του.

- Να τος Βασιληά· αυτός είναι! εφώναξαν τα που­λιά τρομαγμένα.

- Αυτός είναι; είπεν ο Τρυποφράχτης κοιτάζων κάτω τον ίσκιο του Αετού.

- Τώρα θα πηδήση επάνω του ο Βασιληάς μας είπαν τα πουλιά που ήξευραν πως ο αρχηγός των δεν εδέχετο κανένα παλληκαρώτερον του εαυτού του και ο οποίος εξηκολούθει να κοιτάζη αγριεμένος τον ίσκιο του αετού.

- Ξέρετε βρε καλά πως είναι αυτός;

- Αυτός, αυτός, Βασιληά, ο ίδιος! απήντησαν τα πουλιά.

Ο Τρυποφράχτης ώρμησεν από τον θρόνον του προς τα κάτω.

Τι μεγάλο μακελιό έχει να γίνη σήμερα!!! Είπαν τα πουλιά. Ας βάλη ο θεός το χέρι του!...

Μερικά έτρεξαν να τον βοηθήσουν. Άλλα πάλιν, υποπτευθέντα μήπως ο Βασιληάς των επήρε τον ίσκιο γι’ Αετό, του φώναξαν.

- Όχι κατ’ αυτού, Βασιληά... Αυτός είναι ο ίσκιος του... Ο Αετός είναι επάνω...

- Μη με κρατάτε, μωρέ!... φώναξε ο Τρυποφράχτης.

Εν τω μεταξύ έφθασε κοντά στη φράχτη του κάμπου:

- Εδώ είναι ακόμα; ρώτησε...

- Εδώ να τος... στριφογυρίζει από επάνω μας!...

- Ε! τότε φράχτη σας και φράχτη μου και οποίος γλυτώση!!!...

Κι εχώθη στα βάθη της φράχτης, η οποία έκτοτε είναι το παλάτι του. Ανεβοκαταβαίνει μέσα στις αγράμπελαις και τα βάτα, ασώπαστος εις λάλημα το οποίον έχει ένα τέτοιον τόνον θυμού, ώστε νομίζετε ότι ευ­ρίσκεται διαρκώς εις καυγάν.

Άμα όμως πηδά καμιά φορά στην κορυφή της φράκτης, ως επί το πλείστον είναι αμίλητος. Αρπάζει το έντομον, το οποίον σπανίως καταδιώκει έως εκεί και χώνεται ή μάλλον τρυπά τη φράκτη σαν βέλος και αρχίζει πάλι το καυγατζίδικο χαβά του, ο οποίος είναι σαν βροχή στον τσίγγο. Ομοιάζει με τους αν­θρώπους εκείνους οι οποίοι έξω είναι ταπεινότατοι ραγιάδες και άμα πατήσουν την πόρτα του σπιτιού των ή του γραφείου των «ποιος είδε το Θεό και δεν εφοβήθηκε».

Ποιος ξέρει τι να τραβάη εκείνη η ατυχής κυρία Τρυποφράχτου και η λοιπή οικογένεια του από τους παλληκαρισμούς του και τας διηγήσεις του!!! Ίσως, επιστρέφων από την καταδίωξιν κανενός εντόμου, η οποία, επαναλαμβάνω, σπανίως επεκτείνεται πέραν της αγραμπελοκορυφάδας, επιμένει να την πείση ότι κατεδίωκε τον Αετόν, αλλ’ ότι εκείνος τώβαλε στα πόδια και του ξέφυγεν. Η μικρότης του σώματός του, η κωμικότης της φκιασιάς του - είναι σαν να φορή το αλησμόνητο κλος σακκάκι το αυθαδέστατο ανατίναγμα του κεφαλιού του και της ουράς του, το θυμώδες λάλημά του, το νευρικό ράμφισμά του, το πηδη­χτό περιπάτημά του μέσα στη φράχτη, η ταπεινωσύνη του άμα ξεμυτίζη από τα βάτα διά τον φόβο του Αετού, το σύνολον τέλος των σκέρτσων του δεν είναι δυνατόν να το αφήση ο ελληνικός λαός αχρησιμοποίητον. Το επήρε και έκαμε τον μύθον της θρασύτητος.

Όταν όμως ποτέ το Κράτος ή καμία Εταιρεία αποφασίση να γνωρίση εις τους Έλληνας γεωργούς τους εχθρούς των και τους φίλους των, δίχως άλλο η μι­κροσκοπική αυτή ύπαρξις, που την έχει ο αγροτικός πληθυσμός ως σύμβολον της θρασυδειλίας, θα φιγουράρη εις πίνακας και βιβλία ως ένα από τα ευεργικώτερα πουλιά του αγρού.

(Από το εξαιρετικό βιβλίο του αείμνηστου Ευρυτάνα συγγραφέα Στέφανου Γρανίτσα με τίτλο : "Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου")