Το χωριό μου στ' Άγραφα
ήταν απ' τα πιο όμορφα
είχε δέντρα και νερά
προβατάκια ήμερα.
Το χωριό μου στ' Άγραφα
το 'βλεπα κι αψήλωνα.
Είχε στέγες χαμηλές
και πλακόστρωτες αυλές.
Το χωριό μου στ' Άγραφα
ρήμαξε πια δε βαστώ.
Δως μου χέρι να πιαστώ
μες στην πόλη θα χαθώ.
Το χωριό μου στ' Άγραφα
το 'ζωσεν η ερημιά.
Μήτε γέρος μήτε γριά
δεν απόμεν' εκεί πια.
(Του μεγάλου Ευρυτάνα λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου, 1877-1940)
