Ορατά τα αόρατα

Καθισμένος σ' ένα βραχάκι εδώ στα ψηλά και παραδομένος στη νυχτερινή σιγαλιά της φύσης χαίρομαι μονάχος τη γαλήνια αγραφιώτικη βραδιά..

Πανεποπτική ματιά από ψηλά, αντάμα με σκέψεις, αγωνίες, στενοχώριες, όνειρα, προσδοκίες...

Μετρώντας τα άστρα στα ασύνορα αιώνια λιβάδια που λάμπουν περισσότερο μακριά από τα ενοχλητικά φώτα και τη νοσηρή βοή των ασθμαινουσών και χαοτικών μεγαλουπόλεων, συνομιλώντας με το απαλό θρόισμα του ανέμου, φλερτάροντας με το ολόγιομο ολόλαμπρο φεγγάρι που από εδώ ψηλά λες και θα το αγγίξεις, νιώθεις αληθινά ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.

Και μαζί οι ήχοι! Οι απόμακροι ήχοι από το ουρλιαχτό των λεύτερων αγριμιών, το γάβγισμα των τετράποδων φυλάκων των κοπαδιών, το λάλημα του γκιώνη, το τραγούδι του γρύλου και του τριζονιού, τις νυχτερινές μελωδίες των αηδονιών, τα άγνωστα αδιευκρίνιστα καλέσματα των κατοίκων των σκοτεινών δασών.

Η άγρια αυθεντική φύση με τις ψηλές αετόμορφες κορφές, τα κελαριστά ποτάμια, τις γαλαζοπράσινες λίμνες... όλα σιγοτραγουδούν, με τη δική του χάρη το καθένα μα κι όλα μαζί, την ωδή του κάλλους! Η ποίηση των ορέων έχει τη δική της ρίμα. 

Οι ιστορίες και οι θρύλοι που αφηγούνται τούτα τα βουνά πλανώνται με το διάχυτο άρωμα της ανυπότακτης Κλεφτοσύνης και Ανταρτοσύνης των περήφανων ταπεινών που για αιώνες επέλεξαν να «φυλάνε καλύβες και πεζούλια» από άφρονες αφεντάδες. Άγγιξε τη γη, αφουγκράσου την πνοή της, άκου τα βήματα εκείνων που ήταν «όλα για τους άλλους και τίποτα για τους ίδιους», ενσωμάτωσε τη γνώση, αποκρυπτογράφησε τους παλιούς όρκους, αποτύπωσε στη μνήμη τα πικρά παράπονα, τα στοιχειωμένα όνειρα που η ανθρωποδιώκτρια εξουσία θέλει να αρνηθούμε, να ξεχάσουμε...

Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι ζούσαν συμφιλιωμένοι με το φυσικό περιβάλλον, αντλώντας από αυτό τα απαραίτητα για τη διαβίωσή τους και όχι κατακρεουργώντας το για το κυνήγι του κέρδους, αυτής της αναθεματισμένης κοινωνικής πληγής που πυορροεί τα δάκρυα και τα βάσανα ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Εδώ στα «απρόσιτα» η ασφυκτική αίσθηση της καθημερινότητας καταρρίπτεται όπως και ο συντηρητισμός που δεν υφίσταται στα ελεύθερα λημέρια. Σε αυτό τον παράξενο μοναχικό τόπο οι εξεγερμένες ατομικές συνειδήσεις βρίσκουν πρόσφορο έδαφος, νοητικά, ενώ η προσωπική ασημαντότητα γίνεται σημαντικότητα, εμπράκτως, όταν  αγωνίζεσαι μαζί με το διπλανό σου για τη διάσωση αυτής της αειπάρθενης γης.

Η ευφορία ορίζεται όταν η γοητεία της στιγμής υπερνικά το χρόνο, όταν βιώνεις το παρόν, εκείνη τη χαρμόσυνη ώρα που ξάστερα συναισθήματα δραπετεύουν από τις στενωπούς και γίνονται πτερύγια της ψυχής που εξυψώνεται προς την αρμονία.

Παιδί κι εγώ των ορέων, προσπαθώ να κάνω ορατά τα αόρατα.

-Η κοινότητα έχει την ευθύνη : να μην χαθεί η κουλτούρα των βουνών! 

-Πάμε ΚΟΝΤΡΑ χρόνια - και για όσα χρόνια χρειαστεί! 

-Να μην νικηθούν τα ύψη... «κάποτε απάτητα, πάντοτε απάτητα»!

Δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό «ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ» - τεύχος 12, καλοκαίρι 2026

(από τον "Ευρυτάνα ιχνηλάτη")