Ένας αγώνας από το μέλλον! - Δημόσια Πηγή Πούντος Αγράφων

*Άρθρο του Κώστα Πάζιου, μέλους της Επιτροπής Αγώνα για τη διάσωση της Δημόσιας Πηγής Πούντος των Αγράφων 

ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥΝΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ. Ένας πολύ μεγάλος νικηφόρος αγώνας όλης της κοινωνίας απέναντι στους σφετεριστές του υδάτινου πλούτου που απέτρεψε την ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας Πηγής Πούντος των Αγράφων.

Ήμασταν στο μεσοπέλαγος του Αγώνα, εκεί που έχεις απομακρυνθεί πολύ από την αρχή, αλλά και εκεί όπου το τέλος είναι ακόμα μακριά. Εκεί, όπου η αγωνία συναντιέται με την κόπωση και την εξάντληση. Ήταν 18 Φεβρουαρίου 2026, ήδη οι σφετεριστές της Πούντος είχαν επιστρέψει για τα καλά στο παιχνίδι, είχαν ξεπεράσει την απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης που ήταν υπέρ των κατοίκων. 

Ξεκίνησε λοιπόν η βασανιστική νομική διαδικασία της Αίτησης Ακύρωσης την οποία έπρεπε να κάνουμε οι κάτοικοι μαζί με τα σωματεία. Καλούμασταν εμείς οι κάτοικοι να αποδείξουμε το αυτονόητο ότι ζούμε εκεί γιατί μέχρι τότε μας αντιμετώπιζαν ως «ινδούς» και δεν μας απένειμαν κανένα ένννομο συμφέρον, όπου τα νερά της Πηγής Πούντος μειώνονταν κάθε χρόνο, ενώ η Εταιρεία που δεν είχε κανένα έγγραφο, ως βασίλισσα του καπιταλιστικού κόσμου είχε μόνο αυτή έννομο σύμφερον, εμείς οι κάτοικοι παρείσακτοι στον τόπο μας, ξένοι στο σπίτι μας, επαίτες του αυτονοήτου. Αστική δικαιοσύνη με λίγα λόγια.

Έτσι λοιπόν τη 18η Φεβρουαρίου 2026, που θα έπρεπε να κλείσει η βασανιστική Αίτηση Ακύρωσης, πήγα εννέα η ώρα στο γραφείο και δούλευα μέχρι τις δύο τα ξημερώματα της επόμενης μέρας, μετά έπρεπε να διορθώσω τα λάθη και συνέχισα μέχρι τις πέντε το πρωί. Ηθικό δεν υπήρχε, εξαντλημένος πήγα στο σπίτι εκείνη την ώρα. Εξαντλημένος ψυχολογικά γιατί μια ολόκληρη κοινωνία πέραν των κοινωνικών αγώνων που ανέπτυξε για την πηγή Πούντος, των 1050 υπογραφών που συνέλεξε, των υπογραφών αλληλεγγύης, της κοινωνικής κατακραυγής που επήλθε, έπρεπε να περάσει και μέσα από το σατανικό ρουβίκωνα της δικαιοσύνης ενός συστήματος το οποίο σου νομιμοποιεί την αδικία. Η αίτηση έπρεπε να κατατεθεί στον Πειραιά, έτσι αποφάσισα μετά από είκοσι ώρες συνεχόμενης δουλειάς να φύγω το πρωί για εκεί. Δεν θα υπήρχε λοιπόν ούτε ύπνος ούτε καμία δυνατότητα διαφυγής από την ψυχολογική εξάντληση, την μελαγχολία της κατάστασης η οποία δημιουργείται κάθε φορά που ο άνθρωπος αισθάνεται ότι διαπραγματεύεται το αυτονόητο. Εδώ λοιπόν μια ολόκληρη κοινωνία που ζούσε από τη Πηγή Πούντος έπρεπε να αποδείξει ότι διαθέτει έννομο συμφέρον γιατί μέχρι τότε την αντιμετώπιζαν σαν φάντασμα. Ενώ ταυτόχρονα η Εταιρεία, μέχρι τότε φάντασμα για την κοινωνία, αντιμετωπίζονταν ως πρωταγωνιστής. Λέγαμε πρέπει να χάσουμε το νερό μας για να μας  αναγνωρίσουνε έννομο συμφέρον; Νομικίστικες κατασκευές κλοπής του Δικαίου.

(Πηγή Πούντος Αγράφων - τέλη Σεπτέμβρη 2025)

Η βραδιά νομοτελειακά θα ήταν βασανιστική δεν υπήρχε αντίδοτο. Aργά πολύ αργά μέσα στη νύχτα, λίγο πριν κλείσω τη πόρτα και φύγω με τα πράγματα και τα χαρτιά, γύρισα να δώ αν είναι όλα έντάξει ενώ το σώμα μου ήθελε να φύγει με ταχύτητα. Εκεί έγινε κάτι απίθανο. Το βλέμμα μου συναντήθηκε κατά την τελευταία μου ματιά στο σπίτι με ένα ξεχασμένο βιβλίο, στο χολ πριν την πόρτα, ένα βιβλίο απέναντί μου. Στο εξώφυλλο του βιβλίου ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, το βλέμμα μου συναντήθηκε με το περήφανο χαμόγελό του και έμεινε εκεί για σαράντα δευτερόλεπτα. Η βασανιστική βραδιά είχε δώσει μέσα σε 40 δευτερόλεπτα τη σκυτάλη σε μια ταχύτατη αναπτέρωση του ηθικού, σε μια κοσμογονία νέων σκέψεων: Νταχάου, αποδράσεις, Γεντί Κουλέ, Δημοκρατικός Στρατός, όλη η πορεία και η απόπειρα της ελληνικής κοινωνίας για το πέρασμα στο βασίλειο της ελευθερίας σε μια φωτογραφία. Δεν έχεις κανένα περιθώριο πιτσιρίκο, είπα στον εαυτό μου, η εικόνα του, η ιστορία του, με αλάφρυνε τόσο το παράδειγμά του... Σταμάτησε να παραπονιέσαι και συνέχισε με μεγαλύτερη δύναμη. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, το φωτεινό παράδειγμά του, η ηρωική του στάση, ήταν ο καλύτερος επιταχυντής των προσπαθειών, η κατάργηση κάθε πρόσκαιρής απογοήτευσης, να μην παραιτείσαι από τις δυσκολίες που αντικειμενικά ορθώνονται και να παλεύεις με μεγαλύτερη δύναμη, αυτό δίδαξε. Με μια κραυγή ενθουσιασμού και με όλα αυτά μέσα σε 40 δευτερόλεπτα, το σκοτάδι 23 ωρών έγινε φως μέσα σε 40 δευτερόλεπτα. Έφυγα για τον Πειραιά, με ενθουσιασμό και βεβαιότητα ότι θα νικήσουμε, από κείνη τη στιγμή, μέσα σε 40 δευτερόλεπτα.

Μετά από εφτά μήνες υπήρξε η Μεγάλη Ανατροπή. ΝΙΚΗΣΑΜΕ ΕΜΕΙΣ, Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΧΘΟΥ. ΧΑΘΗΚΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΠΟΥ ΑΠΟΤΡΑΠΗΚΕ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΙ ΘΙΓΌΜΕΝΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΝΝΕΑ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΩΝ, ΕΝΑΣ ΜΟΝΙΜΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΛΕΙΨΥΔΡΙΑΣ 50 ΕΤΩΝ.

Το χρονικό του Αγώνα... 

Η Επιτροπή Αγώνα για τη Διάσωση της Πηγής Πούντος Αγράφων, συστάθηκε στις 2 Αυγούστου του 2025 στα Τοπόλιανα Ευρυτανίας, με σκοπό να αποτρέψει την παράδοση της Δημόσιας Πηγής Πούντος Αγράφων σε Κεφαλαιουχική Εταιρεία. Με σκοπό να ανατραπεί η ντροπιαστική απόφαση 55/2025 της Δημοτικής Αρχής Αγράφων που καταδίκαζε έξι χωριά και εννέα συνοικισμούς σε μόνιμη λειψυδρία. Θέση της Επιτροπής Αγώνα ήταν πως το νερό αποτελεί αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα. Από αυτή τη θέση απέρρεε και το σύνθημα «ο Πούντος είναι πηγή ζωής όχι κέρδους»!

Η Επιτροπή απαρτίστηκε από ανθρώπους όλων των ηλικιών και μέλη από όλα τα θιγόμενα χωριά. Η φωτογραφία, που παρατίθεται πιο πάνω, είναι μετά το τέλος της πρώτης συγκέντρωσης στα Τοπόλιανα στις 2 Αυγούστου 2025. Εκείνη τη νύχτα, οι κάτοικοι, δώσαμε όρκο τιμής να το φτάσουμε μέχρι τέλους απέναντι σε μια αδίστακτη Δημοτική Αρχή. Από εκείνη τη νύχτα στείλαμε ηχηρό μήνυμα στη Δημοτική Αρχή να ανακαλέσει την κατάπτυστη απόφαση. Από εκείνη τη στιγμή ξεπήδησαν μπροστάρηδες σε κάθε χωριό: Βαλαώρα, Λημέρι, Ποταμιά, Σιβίστα, Χρύσοβα, Γρανίτσα, όπου συνέλεγαν υπογραφές κατά της παραχώρησης της Πηγής, μοιράζοντας τα κείμενα της Επιτροπής Αγώνα. Έτσι μαζεύτηκαν οι 1.050 υπογραφές. Έργο της Επιτροπής ήταν να διαδώσει το μήνυμα του αγώνα, να ενεργοποιήσει την κοινωνία με ταχύτητα σε κάθε σημείο της Ευρυτανίας αλλά και της Ελλάδας. Έτσι η αρθρογραφία για τον Πούντο ξεπέρασε τα όρια του νομού πολύ σύντομα και ευαισθητοποίησε κόσμο σε όλη τη χώρα. Παράλληλα η Επιτροπή Αγώνα μέσα σε 14 μήνες διοργάνωσε 5 συγκεντρώσεις, κυρίως στη Βαλαώρα (μεγαλύτερο κτηνοτροφικό χωριό της Ευρυτανίας). Αξιοποίησε κάθε νομικό μέσο προκειμένου να μπλοκάρει την απόφαση 55/2025 ώστε να κερδίσει πολύτιμο χρόνο για την επόμενη μάχη, ενώ δημιούργησε και ένα Πανευρυτανικό Δίκτυο Αλληλεγγύης σε Στάβλους, Κρίκελλο, Δομνίστα, Ραπτόπουλο, Καρπενήσι.

Από τις 2 Αυγούστου του 2025 ξεκινήσαμε έναν ανελέητο πόλεμο με τη Δημοτική Αρχή Αγράφων. Με ανακοινώσεις, δράσεις, συγκεντρώσεις, παρεμβάσεις. Έναν αγώνα ζωής ή θανάτου, απέναντι σε θεούς και δαίμονες, απέναντι σε μια ολόκληρη Δημοτική Αρχή, απέναντι σε οργανωμένα ιδιωτικά συμφέροντα. Αυτοί διέθεταν χρήματα, στρατιές δικηγόρων, παντοειδείς επιρροές, εμείς μόνο το δίκαιο! Ο αγώνας ήταν πολυσύνθετος, δύσκολος, απαιτητικός, μακρύς, αλλά όσες δυσκολίες και να είχε ήταν αδύνατο να μη γίνει. Ο αγώνας περιελάμβανε εβδομαδιαίες ανακοινώσεις, για να μην ξεχνιέται το θέμα, ενημέρωση στους κατοίκους για οποιοδήποτε στοιχείο προέκυπτε, αποκαλύψεις στο κόσμο που προέρχονταν από τεκμηριωμένη επιστημονική έρευνα, ώστε το θέμα να μένει στην επικαιρότητα, να περνά στην κοινωνία και να γίνεται δικό της. Έτσι δημιουργήθηκε μια σοβαρή κοινωνική δυναμική.

Η καθημερινή δράση της Επιτροπής με την ανάδειξη του ζητήματος, με ντοκουμέντα, έρευνα, συγκεντρώσεις, ανάλυση πορίσματος ορκωτού λογιστή, επέδρασε καταλυτικά στην ανατροπή του αρνητικού  συσχετισμού, μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο Αγράφων, προς όφελος του κόσμου, αφού ενημερώναμε, για τα νέα στοιχεία για την Πηγή Πούντος, κάθε δημοτικό σύμβούλο.

Μετά από 14 μήνες η Δημοτική Αρχή Αγράφων σύρθηκε στη γραμμή της Επιτροπής Αγώνα και ανακάλεσε η ίδια την απόφασή της (συγκεκριμένα στις 30 Σεπτεμβρίου 2026 με την ομόφωνη απόφαση 63/2026 του Δημοτικού Συμβουλίου), αλλά αφού πρώτα διασύρθηκε για δεκατέσσερις ολόκληρους μήνες. Κάτω από το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής. Κάτω από το βάρος ότι έχει χάσει την πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου για το ζήτημα της Πηγής. Κάτω από το βάρος του πορίσματος κόλαφος του ορκωτού λογιστή. Όχι επειδή ήθελε, αλλά επειδή σύρθηκε. Αφού λοιπόν η Δημοτική Αρχή Αγράφων διασύρθηκε για 14 ολόκληρους μήνες, στο τέλος σύρθηκε στη γραμμή της Επιτροπής Αγώνα χωρίς να το θέλει.

Να πούμε εδώ πως ο αγώνας για την Πηγή Πούντος αγκαλιάστηκε από όλη την κοινωνία στην Ευρυτανία, από κατοίκους των έξι χωριών και εννέα συνοικισμών, αλλά και συλλόγους-φορείς. Ήταν αγώνας των κατοίκων των θιγόμενων χωριών αλλά ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια αυτών, η εμβέλεια του έφτασε σε όλη την Ευρυτανία αλλά και πολύ παραπέρα, συγκεντρώνοντας ενδιαφέρον από όλη την Ελλάδα.

Συμπεράσματα - Διδάγματα από τον Αγώνα...

Στη Πηγή Πούντος συγκρούστηκαν δύο κόσμοι : ο κόσμος των κτηνοτρόφων, των αγροτών, των συνταξιούχων, των ανθρώπων του μόχθου, απέναντι στο κόσμο της Κεφαλαιουχικής Εταιρείας. Συγκρούστηκαν οι ζωές μιας κοινωνίας που δεν ήθελε να διψάσει, απέναντι σε μια Εταιρεία που ήθελε να ξεδιψάσει με τα κέρδη. Συγγρούστηκαν τα «όνειρα» μιας οικτρής μειοψηφίας για την άλωση του Πούντου, απέναντι στους εφιάλτες μιας ολόκληρης κοινωνίας από αυτή.

ΝΙΚΗΣΑΜΕ ΕΜΕΙΣ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΧΘΟΥ. Η Δημοτική Αρχή υποχρεώθηκε σε μια ταπεινωτική ήττα, περνώντας τα δικά της «στενά του ορμούζ» όπως οι αμερικανοί στο Ιράν.

Ο Αγώνας του Πούντου, έδειξε ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο, παρά μόνο αν το θεωρήσουμε εμείς αδύνατο. Έδειξε ότι τα όρια στη ζωή υπάρχουν πάρα μόνο για να σπάνε. Έδειξε ότι οι κάτοικοι όταν οργανώνονται μπορούν να νικάνε. Έδειξε ότι μόνο η οργάνωση πολλαπλασιάζει τη δύναμη. Έδειξε ότι σε έναν πολυεπίπεδο απαιτητικό αγώνα πρέπει να εναλλάσσεις ταυτόχρονα κοινωνικά, πολιτικά και νομικά μέσα, χωρίς να μένεις προσκολλημένος σε κανένα από αυτά, όμως να μην ξεχνάς ποτέ πως ο Αγώνας είναι πρωτίστως ΚοινωνικοΠολιτικός!

Έδειξε ότι μόνο η κάθετη σύγκρουση σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο μπορεί να επιφέρει την πολιτική ανάκληση, ενώ κάθε νομική νίκη έδειξε ότι είναι πρόσκαιρη άρα και επισφαλής και δεν μπορεί να οδηγήσει παρά μόνο σε επανάπαυση και σε αδράνεια.

Έδειξε ότι το μόνο ισοδύναμο μιας Πολιτικής Απόφασης είναι η Πολιτική Ανάκλησή της. Έδειξε τον αντιδραστικό χαρακτήρα του Δημοσίου, όπως της Επιτροπής 152 στη Λαμία, μετατράπηκε επί της ουσίας σε όργανο της Εταιρείας, είτε εκούσιο έιτε ακούσιο, δεν αναιρείται η αντιδραστικότητα. 

Έδειξε ότι όσο σημαντική για τη νίκη ενός δύσκολου αγώνα είναι η κατανόηση του συνόλου, τόσο σημαντική είναι και η κατανόηση των κρίσιμων λεπτομερειών, των ειδικών χρόνων και των ειδικότερων συνθηκών. Π.χ. αν θέταμε το αίτημα ανάκλησης ως τις αρχές του 2026 (ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΙΧΑΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΤΕ ΝΑ ΤΟ ΘΕΣΟΥΜΕ) δεν θα είχαμε τη πλειοψηφία, όμως στο τέλος Σεπτεμβρίου του 2026, δεν είχαμε απλά την πλειοψηφία αλλά την απόλυτη ομοφωνία. Έπρεπε να διαβάσουμε και να αποκωδικοποιήσουμε πολύ προσεκτικά τις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες και εντός του Δημοτικού Συμβούλιου για να εντοπίσουμε τη σωστή στιγμή για να δώσουμε το συντριπτικό πλήγμα στη «Δημοτική Αρχή - τσίρκο», του Αλέξη Καρδαμπίκη, για να λάβουμε την ομοφωνία ανάκλησης, τέλος Σεπτεμβρίου του 2026. Άλλος ο Ιούλιος του 2026, άλλος ο Αύγουστος του 2026, άλλος ο Σεπτέμβριος του 2026, φαίνονται τόσο κοντά χρονικά, τόσο μακριά πολιτικά όμως για την ανάκληση της απόφασης, αυτή είναι η κατανόηση των λεπτομερειών και ο σημαντικός ρόλος τους.

Ο Αγώνας του Πούντου έδειξε πώς για να κερδίσεις έναν αγώνα, ο καλύτερος δρόμος είναι να δώσεις τον αγώνα στο δικό σου γήπεδο, όχι στο γήπεδο του ταξικού αντιπάλου τα δικαστήρια. Αξιοποιείς τα δικαστήρια απλά για να κερδίσεις χρόνο για  να οργανώσεις καλύτερα την κοινωνική και πολιτική αντίσταση, όχι γιατί επενδύεις σε αυτά. Αποτελεί λάθος των κοινωνιών να επενδύουν μόνο  σε νομικούς αγώνες και  να επαναπαύονται αναζητώντας ταχυδακτυλουργούς που δεν υπάρχουν. Πλάι στον όποιο νομικό αγώνα, ο οποίος είναι επικουρικός, οι κοινωνίες πρέπει να αντιστέκονται πρωτίστως κοινωνικά και πολιτικά.

Μείναμε πιστοί στον όρκο μας στα Τοπόλιανα Ευρυτανίας στις 2 Αυγούστου 2025 μέχρι τέλους!

Ξεκαθαρίζουμε πως όποιος ξαναδιανοηθεί να ανοίξει και πάλι το θέμα του Πούντου στο μέλλον, θα μας βρει απέναντι με μεγαλύτερη ορμή. Γιατί το Νερό είναι Κοινωνικό Αγαθό και όχι Εμπόρευμα, ο Πούντος είναι Πηγή Ζωής και όχι Κέρδους. ΤΟ ΝΕΡΟ  ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ.

Η συλλογική μνήμη, τα γεννήματα αυτής, οι εικόνες στους τοίχους, τα συνθήματα που δεν θα σβήσουν, οι μπλούζες με τα μηνύματα «Κάτω τα χέρια από τον Πούντο», που θα κυκλοφορούν για πάντα, θα είναι η μεγαλύτερη τιμωρία των επίδοξων σφετεριστών του Πούντου. Θα είναι η κοινωνική καταδίκη τους στη σφαίρα της συλλογικής μνήμης και ένα μόνιμο «εισιτήριο» αλλά αποδρομής από την κοινωνία.

Στον Αγώνα για τη Διάσωση της Πηγής Πούντος πρωτοστάτησαν  οι κομμουνιστές, από τη πρώτη μέρα μέχρι το τέλος, οι οποίοι μαζί με την πολύτιμη βοήθεια και αρωγή των καλύτερων στοιχείων της κοινωνίας και του λαού συσπείρωσαν ταχύτατα όλη τη κοινωνία των έξι χωριών και εννέα συνοικισμών η οποία πήρε μέρος στον αγώνα, την ενεργοποίησαν σε συνεχή δράση (πέντε συγκεντρώσεις, ατέλειωτες ανακοινώσεις, αναλύσεις, συλλογή υπογραφών, νομική πίεση, συνθήματα, παραστάσεις διαμαρτυρίας, μπλούζες, αρθρογραφία σε κεντρικές και τοπικές εφημερίδες, συνεχείς αναρτήσεις σε site και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με το σύνθημα «ο Πούντος είναι Πηγή Ζωής όχι Κέρδους», απέναντι σε μια αδίστακτη Δημοτική Αρχή).

Μια ολόκληρη κοινωνία ζωντάνεψε: δημιουργούσε, σχεδίαζε, έγραφε συνθήματα, φορούσε μπλούζες «κάτω τα χέρια από τον Πούντο», αναρτούσε, αποδοκίμαζε τον Δήμαρχο Αγράφων Αλέξη Καρδαμπίκη όπου και αν τον συναντούσε για αυτή την κατάπτυστη απόφαση.

Μια ολόκληρη κοινωνία μπήκε σε κίνηση! Γιατί καμία Νίκη δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί, όσο και να βασίζεται σε μια σωστή ιδέα, χωρίς την ίδια την ενεργητική συμπόρευση του κόσμου της περιοχής που από τη πρώτη στιγμή ενυπόγραφα δήλωσε την αντίθεσή του, σε συντριπτικό βαθμό,  στην απόφαση έκτρωμα της Δημοτικής Αρχής, θέτοντας υπογραφή αξιοπρέπειας και αγώνα. Εδώ να σημειωθεί πώς αυτός ο κόσμος κατά τη μεγάλη συγκέντρωση στη Βαλαώρα Ευρυτανίας στις 13 Αυγούστου του 2026 αποδοκίμασε εντονότατα Δημοτικό Σύμβουλο του Δημάρχου Αγράφων ο οποίος ήθελε σκόπιμα να σπάσει τη συγκέντρωση, μάλιστα τον «συνόδευσε» για πολλά μέτρα έξω από την πλατεία της Βαλαώρας, όπου γίνονταν η συγκέντρωση, όχι για να μην μείνει μόνος του φυσικά, αλλά για να του δείξουν πώς δεν επιθυμούν καμιά επαφή με άτυπους εκπρόσωπους Εταιρειών. Έτσι τον «ξεπροβόδισε» ο κόσμος.

Ο Πούντος έδειξε, επίσης, πως ο αγώνας για να είναι νικηφόρος πρέπει να είναι καθημερινός, σχεδιασμένος, με συνεχή δράση χωρις διαλείμματα. Δεν αρκεί η περιστασιακή ή εκ περιτροπής δράση για να κερδίσεις έναν αγώνα, δεν φτάνει!

Ο Πούντος ήταν μια περήφανη νίκη προς όφελος όλης της κοινωνίας, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές που έσμιξαν με την κοινωνία των έξι χωριών και εννέα συνοικισμών και τους καημούς αυτής, γιατί μόνο τότε μπορεί να είναι ξεχωριστοί και πολύτιμοι, επιτελώντας τον πρωτοπόρο ρόλο τους για την κοινωνία, μόνο όταν σμίγουν με αυτή και κατανοούν βαθιά τα βάσανα αυτής, όχι όταν ξεχωρίζουν από αυτή. Μόνο όταν είναι έτοιμοι να «λερωθούν» με συνεχή δράση με τη «μερέντα» της καθημερινότητας, μέσα στη καρδιά της ζωής του κόσμου και της πραγματικότητας και να γίνουν ένα με αυτή. Σάρκα από τη σάρκα του κόσμου. Άλλωστε ένα γραμμάριο δράσης ισοδυναμεί με ένα τόνο θεωρίας και εμείς δεν θα αφήναμε να χαθεί ούτε γραμμάριο νερού για τους κατοίκους μας.

Με την ανάκληση της θλιβερής απόφασης 55/2025 της Δημοτικής Αρχής Αγράφων, εξασφαλίστηκε για τα επόμενα πενήντα χρόνια (η διάρκεια της επονείδιστης σύμβασης που απετράπη) η απρόσκοπτη και ανεμπόδιστη ύδρευση και άρδευση για τετρακόσιες (400) οικογένειες που απαρτίζουν τα έξι θιγόμενα χωριά και τους εννέα συνοικισμούς της Ενότητας Απεραντίων. Το ίδιο εξασφαλίστηκε για τους επισκέπτες μας, τους συγγενείς μας που θέλουν να έρχονται στους τόπους όπου έζησαν τα παιδικά τους χρόνια και να απολαμβάνουν με ποιότητα την καθημερινότητά τους. Να γιατί λοιπόν ήταν τόσο σημαντική η Ανάκληση της απόφασης 55/2025, να γιατί το ζήτημα του νερού ήταν κορυφαίο ζήτημα και πρόβλημα της εποχής μας για τα θιγόμενα χωριά της Δημοτικής Ενότητας Απεραντίων.

Ήταν μια νίκη για την ίδια τη κοινωνία του μόχθου. Ήταν ένα συμβόλαιο τιμής για τις προηγούμενες γενιές που πάλεψαν για την υδροδότηση τους από τον Πούντο, όταν το μέρος μας ήταν έρημος και οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν κανάτες. Παλαιότερες γενιές με τις οποίες συναντηθήκαμε ξανά,  αφού ένα αόρατο νήμα συνδέει εκείνους που είναι γραφτό να συναντηθούν, ανεξάρτητα από τον χρόνο, τον τόπο ή τις συνθήκες. Το νήμα μπορεί να τεντωθεί ή να μπερδευτεί αλλά δεν σπάει ποτέ. Ήταν το αδιόρατο νήμα που συνδέει το τώρα, το πριν και το μετά.

Γιατί μόνο στους αγώνες οι χρόνοι συστέλλονται, οι αποστάσεις περιστέλλονται, η κοινωνική αφασία καταστέλλεται (η μόνη καταστολή που αξίζει). Μόνο τότε σπάει η νόρμα της κοινωνίας των ιδιωτών. Ένα δευτερόλεπτο σε τέτοιες  καταστάσεις, απέναντι στον αντίπαλό σου, μπορεί να ζυγίζει όσο και μια αιωνιότητα ή μια προηγούμενη αιωνιότητα να είναι πολύ πιο άχρηστη από ένα δευτερόλεπτο του τώρα.

Ο Αγώνας για τον Πούντο έρχεται από το μέλλον και φωτίζει το σκοτάδι του τώρα, αποτελώντας φάρο για κάθε μικρό ή μεγάλο αγώνα του μέλλοντος. Η περίπτωση του Πούντου αποτελεί μοναδική Πανελλήνια Περίπτωση αφού μια ολόκληρη Δημοτική Αρχή για ένα τόσο νευραλγικό ζήτημα Βιομηχανοποίησης Νερού αναγκάστηκε να συρθεί κάτω από την απύθμενη πρωτίστως Κοινωνική και Πολιτική Κατακραυγή και, δευτερευόντως, από τα νομικά εμπόδια. Σύρθηκε μάλιστα  σε  ομόφωνη  ανάκληση απόφασης της ίδιας της απόφασης της 55/2025, η  Δημοτική Αρχή Αγράφων. Το παραπάνω δεν έχει πανελλήνιο προηγούμενο! Ανάκληση απόρροια της Ασφυκτικής Κοινωνικής και Πολιτικής Πίεσης. Πουθενά δεν καταγράφεται παρόμοια υπαναχώρηση στην Ελλάδα από Δημοτικό Συμβούλιο, ανάκλησης δικής του προηγούμενης απόφασης για Βιομηχανοποίηση του Νερού. Γιατί τέτοιες διαφορές, τύπου ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ-ΚΑΤΟΙΚΩΝ πάντα  «λύνονταν» με τα  επισφαλή και ρευστά νομικά όρια της αστικής δικαιοσύνης.΄

Για αυτό ο Αγώνας για τον Πούντο κάνει τη διαφορά συνιστώντας μοναδικό πανελλήνιο παράδειγμα Νίκης, Κοινωνικής και Πολιτικής, πολύ πιο σίγουρης από κάθε αβέβαιη νομική νίκη. Για αυτό  ο Αγώνας για τον Πούντο δείχνει μαζί με το δρόμο και έναν άλλον Δρόμο Αγώνα με συνεχή δράση πέρα από τον συνήθη (εξάντληση των νομικών μέσων μόνο, με την κοινωνία σε γύψο να αναμένει χωρίς να δρά και να εξαρτά την τύχη της από μάγους, που δεν υπάρχουν όμως) και για αυτό ακριβώς ο αγώνας αυτός έρχεται από το μέλλον!

Συνιστά μια ανεπανάληπτη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΝΙΚΗ  ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΣΦΕΤΕΡΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΥΔΑΤΙΝΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ, ΠΟΥ ΘΑ ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΤΑΙ ΓΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ, ΤΟΣΟ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΟΣΟ ΚΑΙ Η ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΑΥΤΟΥ : : ΕΝΑΛΛΑΓΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΠΑΛΗΣ ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΗΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ (ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ). Για αυτό συνιστά έναν κοινωνικοπολιτικό θρίαμβο, ανώτερο από κάθε νομική και συνεπώς επισφαλή και προσωρινή νίκη. Αποτελεί τη μεγαλύτερη δικαίωση ενός ανυποχώρητου αγώνα 14 μηνών υπέρ βωμών και εστιών για μια ολόκληρη κοινωνία η οποία κέρδισε χωρίς να χρειαστεί να πάει στη πεπατημένη οδό των δικαστήριων με ότι συνεπάγεται αυτό (σε μια κοινωνία χωρίς κοινωνική ισότητα πώς μπορεί να υπάρξει και νομική ισότητα;;). Αποτελεί τη μέγιστη απόδειξη, ο νικηφόρος αγώνας του Πούντου, πως μόνο ο λαός θα σώσει το λαό!

Σήμερα 25/10/2026 ο Αγώνας μας δικαιώθηκε, μα η πιο δύσκολη βραδιά ήταν τότε, όπου το ρεζερβουάρ της θέλησης είχε αδειάσει για τα καλά,  εκεί ανάμεσα στο λυκόφως της εξάντλησης και στο λυκαυγές της ανατροπής, αργά πολύ αργά μέσα στη νύχτα. Κέρδισε η ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Ήταν ένα κείμενο του συναγωνιστή Κώστα Πάζιου

για το χρονικό και τα διδάγματα ενός νικηφόρου αγώνα 

(δημοσίευση στο blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης")