Νεκρή θάλασσα

 

Είναι απίστευτο κάποιες φορές, πως ο χρόνος διαπερνάται από συγκλονιστικά μηνύματα, μέσα από τους στίχους ενός παλιού ποιήματος που "δένει" τόσο με τη σημερινή τραγική συγκυρία.

Με την ποίηση λοιπόν ως "μηχανή του χρόνου" σάς μεταφέρουμε ένα εκπληκτικό ποίημα του Τάκη Ανθήλη (βλ και εδώ!). Το ιχνηλατήσαμε μέσα από ένα δυσεύρετο "Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο" (χρονολ. 1962-1963-1964).

Ιδού:

Νεκρή θάλασσα

Μακριά

απ' αυτή τη νεκρή θάλασσα

οι άνεμοι εδώ

είναι μολυσμένοι

απ' τις φωνές των απελπισμένων.

Κάθε μεσονύχτι

τα χέρια των πνιγμένων

πάνω απ' την ψυχρή

και μουντή επιφάνειά της

ζητάνε βοήθεια.

Αν θέλεις να ζήσεις,

αν θέλεις να δεις

τις χαμένες πολιτείες

στους βυθούς της απελπισίας της,

αυτή τη θάλασσα

να την περάσεις μέρα

με πολύ φως

με όλα σου τα πανιά

φουσκωμένα

και την καρδιά καρφωμένη

στο ψηλό ξάρτι της αισιοδοξίας.

Φωτογραφία: Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Περιοδικό "ΚΑΤΙΟUΣΑ" (17/6/2023)

* (από τον "Ευρυτάνα ιχνηλάτη" )