Παλιές εστίες ξεπροβάλλουν σαν ήσυχα πρόβατα που σταλίζουν κάτω από φουντωτά δέντρα, έλατα, δρύες και καρυδιές. Για δες μωρέ, στεριώθηκαν σπίτια στης ρεματιάς την κόψη, εκεί που φιλιώνουν αντικρινοί γκρεμοί! Κι ήτανε τα ροζιασμένα αγροτικά χέρια των παππούδων μας που λάξεψαν επιδέξια την πέτρα και πελέκησαν με υπομονή το ξύλο για να τα δέσουν αντάμα με τον ιδρώτα και το όνειρο, στέρεα υλικά αντοχής σε τούτη την τραχιά γη. Και γίνηκαν ολόγυρα και κήπια και καταπράσινα λιβάδια και δροσερές λίθινες αυλές. Εδώ κάποτε έζησαν και μόχθησαν οι πρόγονοί μας. Τους θυμόμαστε σε μυστικές συνομιλίες, σε κάθε γωνίτσα, σε κάθε σοκάκι, εκεί που η ματιά και ο χτύπος της καρδιάς αγκαλιάζονται με την ανάμνηση...
