Είμαι ένα κοτρώνι ξεκομμένο
που το βρόντηξε ο θυμός μιας ρεματιάς
είμαι ένα δέντρο ξεριζωμένο
που το βούιξε με λύσσα ένας βοριάς.
Είμαι απ' τα βουνά κι έφυγα πέρα
ένα βράδυ που χειμώνιαζε πολύ
σα να μ' άρπαξε η φτερούγα ενός αγέρα
και με πέταξε σαν έρημο πουλί.
Κι έπεσα βαρύς εδώ στον κάμπο
μες του κόσμου τη βουή και το δαρμό
μάταια τη ζωή γυρεύω να βρω
και δεν βρίσκω δεύτερο γκρεμό.
Κι έτσι θ' απομείνω να φυτρώσω
σ' άλλο χώμα αλλιώτικο βουνό
για να γίνει με τα χρόνια να στοιχειώσω
και να φτάσω τον αετό στον ουρανό.
(ένα άγνωστο ποιημα του σπουδαίου Ευρυτάνα ποιητή και διανοούμενου Θόδωρου Σκουρλή, 1904-1969, βλ . εδώ )
ΥΓ: Ο πολυταξιδεμένος Θόδωρος Σκουρλής ποτέ δεν ξέχασε την Ευρυτανία που τόσο λάτρευε και νοσταλγούσε όπου κι αν βρισκόταν. Μάλιστα στο τέλος του βίου του με κλονισμένη την υγεία του και λόγω της αδυναμίας του να επισκεφθεί το αγαπημένο του χωριουδάκι το Κεράσοβο, ζήτησε να του φέρουν μια πέτρα από εκεί, από το "Καραούλι", τόπο που είχε συνδέσει με τις παιδικές του αναμνήσεις. Απλά μια πέτρα...
