Με έναν αόρατο αυλό χορεύουν οι αιθέριες νεράιδες του νερού,
στου αστραφτερού ανέμου την κρυστάλλινη γυαλάδα.
Κι έτσι ο αγαπημένος ουρανός ξαπόστασε στο φως να καμαρώσει τα πλάνα αερικά,
και υποκλίθηκε με προθυμία το ανάγλυφο
φυτεύοντας αντικατοπτρισμούς στους κήπους της φαντασίας.
Ένα μόνο χρώμα αγκαλιάζει τη λεύτερη σιωπή,
και ας αργεί η μουσική των παγωμένων λουλουδιών να φτάσει μέχρι εδώ.
Βουβά μαντεύεις τον έρωτα για ζωή,
είναι που η ομορφιά σκέπασε τα χνάρια από την περπατησιά της καταστροφής.
Στη λίμνη των Κρεμαστών
