…Κείνα τα φθινοπωρινά απογεύματα που τα βήματα σε φέρνουν εδώ, κοντά στα παλιά λημέρια, δίπλα στα μονοπάτια των αναμνήσεων των παιδικών χρόνων. Εδώ που η σκέψη φτερουγίζει λεύτερη στα χρόνια τα αγνά, τα ανέμελα, τότε που τα όνειρα και οι προσδοκίες μας είχαν χρώμα, διαφάνεια, λάμψη, όταν η ορμή μας για ένα καλύτερο κόσμο γίνονταν η ίδια ποταμός, προτού ο χρόνος και οι διαψεύσεις να σκιάσουν κάμποσο την ατίθαση καρδιά εκείνης της ξάστερης νιότης. Εδώ, το Χθες φαίνεται σα να κουρσεύει το Σήμερα, μα η “απαγωγή” σε τούτα τα άγια μέρη έχει κάτι από Ζωή και από Ελπίδα για το Αύριο. Το ποτάμι τραβάει τον αιώνιο δρόμο του, αλλά να που οι αχτίδες εξακολουθούν να το συντροφεύουν…
