Ύβρις προς τους νεκρούς

Για τους δολοφονημένους Ευρυτάνες από τους Γερμανούς ναζί και τους προδότες 

και ένα Μνημείο Θυμάτων που δεν έγινε ποτέ!

                                

*Από την Ευρυτάνισσα κυρά Λένη

Απευθύνομαι βεβαίως προς τους τοπικούς "άρχοντες" της πόλης του Καρπενησίου. 

Και απορώ...

Όλοι ψηφίσατε με συγκίνηση, όπως λέγατε, μία ομόφωνη απόφαση να γίνει ένα Μνημείο στην κεντρική πλατεία για να τιμηθούν οι νεκροί από τις 2 πυρπολήσεις του Καρπενησίου και των χωριών.

Και μετά... το παγώσατε!

Πέρασαν 2,5 χρόνια από τότε και Μνημείο δεν είδαμε. Και ρωτώ... ήταν μία ειλικρινή απόφαση ή υποκρισία;

Τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι σας κρούουν τον κώδωνα. Ο κύριος Δημήτρης Γκορόγιας τόσες φορές και άλλοι πολλοί.

Τόσο ακριβό είναι να στήσετε ένα Μνημείο για τις αδικοχαμένες ψυχές ; Κοστίζει πολύ για τον προϋπολογισμό σας ένα κομμάτι μάρμαρο με τα ονόματα των αθώων συμπατριωτών μας ;

Ονόματα που ξέρουμε πολλοί από μας τους παλιότερους και που τα έχει αναφέρει σε μεγάλη έρευνα που έκανε ο Ευρυτάνας ιχνηλάτης.

Έχω και εγώ τις δικές μου πικρές μνήμες...

Και το δικό μου πατρικό σπίτι σε ένα ταπεινό χωριουδάκι κοντά στο Καρπενήσι το έκαψαν  τον Αύγουστο του 1944 όταν ανέβηκαν στην Ευρυτανία, που ήτανε η πρωτεύουσα της ελεύθερης Ελλάδας, 8.000 χιτλερικοί και 2.000 γερμανοντυμένοι δωσίλογοι προδότες. Ένα όμορφο δίπατο σπίτι που έγινε με τον κόπο και το αίμα των γονιών μου και που δεν απόμεινε ούτε λιθαράκι. Τα ερείπια του σπιτιού μου και τόσων ακόμη σπιτιών σε όλη την Ευρυτανία μαρτυρούσαν πολλά για τη θηριωδία των κακούργων.

Και τα σπίτια ήταν το λιγότερο. Σκότωσαν τόσους αθώους ανθρώπους, ηλικιωμένους, γυναίκες και παιδιά.

Για παράδειγμα η οικογένεια Ψιλόπουλου, που ήτανε και συγγενείς μου, και τους έκαψαν ζωντανούς μέσα στο σπίτι τους στο Καρπενήσι. Τον πατέρα Γιάννη, τη μητέρα Αγγελική και την κορούλα τους Κωνσταντίνα 11 χρόνων παιδάκι. Γλίτωσαν μόνο τα δύο αδέρφια, ο Σπύρος και ο Αγγελής, που έτυχε και ήτανε αλλού, παιδιά και αυτά στην εφηβεία. Στα νιάτα μας κάναμε και παρέα και είχανε πάντα το παράπονο ότι δεν είδαν τα ονόματα των γονιών και της αδερφής τους σε ένα μνημείο στην πλατεία. Και έφυγαν από τη ζωή και δεν τα είδανε ποτέ!

Ο Δήμος Καρπενησίου δεν μπορεί να φτιάξει το Μνημείο των θυμάτων στην πλατεία που είναι το σημείο αναφοράς της πόλης ;

Εδώ τόσα χωριουδάκια έχουν μια πλάκα που τιμούν τους ανθρώπους τους όπως στο Μικρό Χωριό και αλλού.

Εσείς δεν μπορείτε να κάνετε ούτε αυτό που οι ίδιοι ψηφίσατε ;

Θέλω να έρθω να βάλω ένα λουλουδάκι σαν φόρο τιμής στους συγγενείς μου και δεν μπορώ!

Γιατί; Το Καρπενήσι δεν είναι μαρτυρική πόλη, όπως το Δίστομο και τα Καλάβρυτα ;

Έλληνες είμαστε τελικά ή φιλογερμανοί;

Κάντε επιτέλους το χρέος σας πριν φύγουν και οι τελευταίοι απόγονοι...

*Από την Ευρυτάνισσα κυρά Λένη

(δημοσίευση στο blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης" )