Τα σοφά... πιώματα!

Εθνική ομοψυχία 

«Ζήτω η εθνική ομοψυχία» κραύγαζε παλιά ένας μαυρογιαλούρος κομματάρχης σε κάποιο χωριό της Ευρυτανίας, ανεβασμένος σ' ένα προεκλογικό μπαλκόνι δίπλα από την εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα.

Από κάτω ένας κουτσός μεγαλέμπορας της περιοχής, ντυμένος στην πένα με κασμιρένιο κοστούμι και χρυσό ρολόγι στο γιλέκο, χειροκροτούσε αφηνιασμένος.

Τότες βγαίνει παραπατώντας κι ο Θύμιος από τον μπακαλοκαφενέ με τα γουρνοτσάρουχα και τη μπουκάλα με το τσίπουρο αγκαλιά....

Η αλήθεια είναι ότι δεν έβλεπε την τύφλα του από το πιοτί.

Ρίχνει όμως μια θολή ματιά τριγύρω στη φτωχολογιά στην πλατεία, μισοκοιτάζει μετά και τον μεγαλέμπορα...

και λέει τραυλίζοντας :

-Μωρέ, κουτσοί... στραβοί... όλοι μαζί στον Άγιο Παντελεήμονα!

***** 

Να το πιώ ή να το μυρστώ;;;

Η γριά Σταύραινα στον κάτω μαχαλά ήταν για τα δεδομένα εκείνης της παλιάς εποχής των αυστηρών ηθών αρκετά... προωθημένη!

Γούσταρε τις μικροαπολαύσεις κι ας μην επιτρεπόταν στις γυναίκες. Έλα όμως που ήταν θεριακλού!

Έτσι ψιλόκοβε τον καπνό τον τύλιγε στο καλαμποκόφυλλο και ζγουλωμένη μέσα στο αμπάρι με το καλαμπόκι φουμάριζε του καλού καιρού.

Οι πιτσιρικάδες είχαν ανοίξει μια τρύπα και παρακολουθούσαν το θέαμα κάνοντας γούστο.

Η Σταύραινα εκτός το τσιγαρολόι έκανε κέφι και το τσίπουρο. Πάντα στη ζούλα, λοιπόν, έζαφτε όσο μπόραγε.

Μία φορά ήταν όλοι μαζεμένοι δίπλα από το τζάκι. Ο γιος της, ο Γιώργης, ένα προοδευτικό μυαλό, που την αγαπούσε πολύ και ήξερε τις συνήθειές της, αλλά δεν ήθελε κιόλας να την κάμει να αισθανθεί άσχημα, άνοιξε το μπουκάλι με το τσίπουρο και λέει στην παρέα :

-Πρωτοστάλαμα παιδιά, ελάτε να σας βάλω.

-Βάλε ωρέ Γιώργη.

Τα ποτήρια έφερναν και ξανάφερναν βόλτα και όλη η παρέα συννενοημένη :

-Αχ ωρέ Γιώργη, βάλσαμο είναι το άτιμο, τέτοιο τσίπρο δεν ματάπιαμε.

Μαραζωμένη η Σταύραινα...

Λέει κι ο Γιώργης :

-Μωρέ παιδιά εμένα κάτι δεν μ' αρέσει. Ωρέ μάνα μήπως να το μυρίσεις λιγάκι να μας πεις κι εσύ;;

Παίρνει η Σταύραινα το ποτήρι κι αφού το 'φερε κοντά στη μύτη λέει...

-Να το μυρστώ ή να το πιώ;;;

-Πιες το γιαγιά να μας πεις στα σίγουρα.

Άσπρο πάτο η Σταύραινα!

-Δεν κατάλαβα τίποτα μωρέ παιδιά μ'.

-Βάλε άλλο ένα στη γιαγιά, είπαν τα πειραχτήρια.

-Να το πιώ ή να το μυρστώ;;; ρωτάει η Σταύραινα.

Και πριν πάρει απάντηση, γκαπ και κάτω.

Και ξανά και ξανά, έγινε η γιαγιά... ηφαίστειο!

Κι ύστερα έπιασε και το τραγούδι... «μπαίνω μέσ' τ' αμπέλι...», «σταφύλι, μοσχοστάφυλο...» και.. δεν συμμαζεύεται!

Άναψε και μια τσιγάρα για να μυρίσει αν είναι καλός κι ο καπνός..!!

Και αντιλάλησαν ως τη ρεματιά τα γέλια.

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"