Tα προσκυνητάρια της ευρυτανικής γης! Μοναχικά εικονοστάσια/σεμνές μικρογραφίες ναών, ξεφυτρώνουν στις άκρες των έρημων επαρχιακών δρόμων, ανάμεσα σε αθώρητες σχισμάδες βράχων, σε απόκρημνες πλαγιές, σε αναρίθμητα πιθανά και απίθανα σημεία, πότε προστατευμένα από τη σκιά των βουνών, πότε φωτολουσμένα απ’ τον εσπερινό ήλιο κι άλλοτε αχνά φεγγαροφωτισμένα!
Τα περισσότερα καμωμένα από πέτρα, σπανιότερα μεταλλικά, στέκουν “ταμένα” σε μια μεταφυσική αιωνιότητα ανάμεσα στο θείο και το ανθρώπινο να αντιμάχονται την προσωρινότητα και τη λησμονιά, ωσάν φρουροί μακρινών γεγονότων, ωσάν κεριά προγονικής μνήμης…
