Ποτάμια πιστά σε υδάτινους αρχέγονους δρόμους, ξεχύνονται πότε ατίθασα κι αφρισμένα και πότε ήμερα, φιδογυρνάνε ανάμεσα σε γκρεμούς και λαγκαδιές, χαρακώνουν φαράγγια και κοιλάδες, τρυπώνουν σε υπόγεια σπήλαια, ακροβατούν σε καταρράχτες, ανταμώνουν με στρατοκόπους, φιλιώνουν με παλιά πετρογέφυρα, θεριεύουν ιτιές και πλατάνια, ασημώνονται στις λιαχτίδες, παιχνιδίζουν με τις πέστροφες, ξεδιψούν αγρίμια και πουλιά, μα γλυκαίνουν και της ψυχής τα μάτια, ώσπου να αναπαυθούν σβήνοντας αντάμα με τα χνάρια του χρόνου κάπου στης λίμνης την αιώνια αγκαλιά...
