Πέφτουν τα βόλια εμπρός στα πόδια του
χίλιες φωτιές τον φοβερίζουν
χυμούν ν' αρπάξουνε τα νειάτα του
σαν πύρινες οχιές σφυρίζουν.
Και το τουφέκι μεσ' τα χέρια του
σπέρνει θανάτους αναμμένους...
Ποιος ξέρει πόσους αιματόχυσε
πόσους ξαπλώνει σκοτωμένους !
Μα στο μεθύσι το θεότρελλο
πούχει το νου του θαμπωμένον
περνούν σα βόλια οι ενθύμησες
των μακρυνών αγαπημένων!
Κι' έρχεται η μάννα κεροπρόσωπη
κι' η αδερφούλα μαραμμένη
κι' ο τρεμοκίνητος ο γέροντας
κι' η αλησμόνητη ερωμένη !
Μεσ' τη φωτιά του στάζουν δάκρυα
και αμίλητος καθένας στέκει
κι' όλοι ξαπλώσανε τα χέρια των
να του κρατήσουν το τουφέκι !
-Ω μυριοπόθητα φαντάσματα
που μ' αγκαλιάζετε κλαμμένα,
παραμερίστε κι' είμαι αλύπητος,
αλυπητος στον ίδιο εμένα !
Και χύνεται μπροστά σαν άνεμος
-τώρα ποιο φάντασμα τον πιάνει -
Πέρνει τη φλόγα χρυσοστέφανο.
Ήρθε το βόλι... τους ξεχάνει !
{του μεγάλου Ευρυτάνα λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877-1940). Το σπάνιο αυτό ποίημα φέρει τον τίτλο "Λησμονημένοι" και εμπεριέχεται στο ποιητικό έργο του "Πολεμικά τραγούδια", έτος 1898}
*****
ΥΓ. Σε λίγα εικοσιτετράωρα και συγκεκριμένα την 1η Φλεβάρη συμπληρώνονται 83 χρόνια από την εκδημία του Ζαχ. Παπαντωνίου. Επιλέξαμε το συγκεκριμένο ποίημα ως μια σπαρακτική κραυγή αγωνίας στους άγριους καιρούς που βιώνει η ανθρωπότητα.
