 |
| Εικόνα : έργο του Βάλια Σεμερτζίδη |
Στον κάμπο, π' όλος σείστηκε βαθειά απ' τα βουερά τραγούδια
κι έλαμψε μαζί απ' τον πλούτο και το κέφι
φίδι αργυρό στις καλαμιές η νάρκη αργά γλυστρά
καθώς στο γαλανό ουρανό δε φαίνετ' ένα 'νέφι.
Καταμεσίς στ' αθέριστο χωράφι το πλατύ
κάτω απ' τον ίσκιο η εργατιά κοιμάται αποσταμένη.
Γέρνει το στάχυ ασάλευτο, μεστό, να θεριστή
και μες στον ήλιο η θημωνιά μοιάζει σαν αναμμένη.
Καφτό χρυσάφι αναλυωτό φωτιά θαμπωτική
πέφτει ψηλά απ' τον ουρανό και λυώνει η γη στη λαύρα.
Ένας σπουργίτης λούζεται στ' αυλάκι και πιο κει
χάσκει, σκασμένη για νερό, κάτω απ' το βάτο η σαύρα.
(Ποίημα του Χάρη Σακελλαρίου (1923-2007) ο οποίος υπήρξε σπουδαστής στο θρυλικό Παιδαγωγικό Φροντιστήριο του ΕΑΜ (βλ. εδώ) στο λεύτερο Καρπενήσι της Ανταρτοσύνης! Εκεί αναδείχτηκε σε πολύτιμο συνεργάτη των φωτισμένων παιδαγωγών Μιχάλη Παπαμαύρου, Κώστα Σωτηρίου και Γιώργη Μυρισιώτη, συμβάλλοντας μάλιστα και στη συγγραφή του περίφημου αναγνωστικού “Ελεύθερη Ελλάδα” της ΠΕΕΑ/”Κυβέρνησης του Βουνού” που προορίζονταν για την ε’ και στ’ τάξη του δημοτικού σχολείου)
