Βελούχι έχε γεια...

Η φωτογραφία είναι του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη"

Βελούχι έχε γειά,  Βελούχι ξακουσμένο

πώχεις την κορφή στα σύγνεφα χωμένη,

κι είσαι πάντοτε Βελούχι μ’  χιονισμένο

και παράμορφο, με όψι αγριεμένη.

Αποχαιρετώ τα κρύα τα νερά σου,

τ’ άσπρα σου χιόνια, τις δροσερές βλαχούλες,

τα κοπάδια σου, τα μαύρα σύγνεφά σου,

επεθύμησα του Αίμου τις ραχούλες!...

Σαν αητός πετώ στη σκλαβωμένη χώρα,

πυρ και σίδερο να σπείρω να θερίσω,

τη μαυρόμοιρη – ευλογημένη ώρα!

απ’ το θάνατο να τη γλυκαναστήσω.

Βελούχι, έχε γειά. Βελούχι παινεμένο,

κι αν μακριά πετώ, πίσω η καρδιά μου μένει,

μεσ’ στον τόπο σου τον αγριοπλασμένο

αλυσόδετη κι αγριοσπαραγμένη.

[Του Ευρυτάνα λογοτέχνη Δημήτρη Παπαδόπουλου (“Τυμφρηστού”) 1870-1930]

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"