Κραυγή αγωνίας

Ένα "άρθρο- γροθιά" από την Αθανασία Κατσικερού - Φλώρου

για τους αναγνώστες του blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

«Δεν είν’ εύκολες οι θύρες

εάν η χρεία τες κουρταλεί»

Εθνικός Ύμνος

Εδώ Κρίκελλο Ευρυτανίας!

Η Γη, που νανούριζε τα παιδιά της στη σαρμανίτσα με το τραγούδι της Αντίστασης. 

Το Χώμα, που δέχτηκε στην αγκαλιά του χιλιάδες Ήρωες και Ηρωίδες που δεν πρόκαναν να μεγαλώσουν.

Το Χωριό, που η γκαβή Εξουσία δεν διάβασε ποτέ για τα παραδομένα σπίτια του στη φωτιά από φασίστες κατακτητές, Ιταλούς και Γερμανούς, για να το ανακηρύξει «μαρτυρικό».

Μια χούφτα Κρικελλιώτες, άνω των 45 χρόνων, ψάλλουν τον Εθνικό  Ύμνο. Αποτίουν φόρο τιμής στους Πεσόντες για τη μονάκριβη τη Λευτεριά. Παγώνει τ’ ανεμοσούρι στα γυμνά κλαριά του πλάτανου την Κραυγή: «ΑΘΑΝΑΤΟΙ».

Φτερουγίζει το βλέμμα μου κατά το Κεφαλόβρυσο. Κάνω τον σταυρό μου για τους Αγωνιστές που πολέμησαν υπό τον Μάρκο Μπότσαρη, στις 9 Αυγούστου του 1823. Ανάμεσά τους και 88 Κρικελλιώτες. 

Κλίνω το γόνυ μου στους 76 Κρικελλιώτες που βρόντηξαν το καριοφίλι, στις 28-29 Αυγούστου 1823.

Σφυρίζω κλέφτικα να μ’ ακούσουν και οι 84 Κρικελλιώτες που ροβόλαγαν να υπερασπιστούν το Μεσολόγγι. 

Βάζω το δάχτυλό μου «επί τον τύπον των ήλων» για να συλλαβίσω τα χαραγμένα ονόματα στο Ηρώο. Πόσα λείπουν, Θεέ μου!!! Εκούσια ή ακούσια;; 

Μου ξεφεύγει μια βρισιά του Καραϊσκάκη για τα ξενοκίνητα λαμόγια. Και μια δική μου για τα τσιράκια με την κομματική γραφίδα, εγκάθετοι του Υπουργείου Παιδείας, που ξόριασαν την Αλήθεια σε Στοές και μοίρασαν μίζερα βιβλία μονόχρωμης εξιστόρησης στους μαθητές. 

«Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ», για να ιχνηλατώ μυθεύματα και αλήθειες, σε όσα είδαν το φως και το σκοτάδι σε τούτη τη χιλιολεηλατημένη χώρα. 

25η Μαρτίου 2026. Εθνική Γιορτή! 

Χαράς Ευαγγέλια! Αργία! 

Τα παιδιά δεν έχουν μάθημα! Επιστρατεύονται τραγούδια, ποιήματα, πανηγυρικοί μακιγιαρισμένοι από την τεχνητή νοημοσύνη. Κι ενός λεπτού σιγή! Όχι δύο! Όχι τρία! Κι ύστερα;

Θα κρεμάσουν το μακρινό 1821 στο καρφί του που ακόμα αιμορραγεί. Με το κινητό «εν εξεγέρσει», ναρκοθετημένο εντέχνως από τα Μέσα Μαζικού Ευνουχισμού, θα ξαμοληθούν να βουλιάξουν σε καναπέδες «πνευματικής αγρανάπαυσης». 

Πίσω μου, στο δολοφονημένο Δημοτικό Σχολείο κυματίζει το ιερό πανί, να θυμίζει πως πάλαι ποτέ, το 1909, εκεί, παντρεύτηκε η Γνώση με τη Λευτεριά. Μόνο και παντέρμο τώρα. Πληγιασμένο από την πολιορκία του ανελέητου αδηφάγου Χρόνου…. Ρημαγμένο απ’ την αδιαφορία της Δημοτικής Αρχής και της κυβερνητικής στρατιάς…. Έγραψαν στα «παλαιότερα των υποδημάτων τους» την απόφαση χαρακτηρισμού του σχολείου ως «έργου τέχνης που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 1469/1950, ….», δημοσιευμένη στο ΦΕΚ τ. Β’ 392/11-6-1986.

Αλλά περί άλλων ετύρβαζον, κρούοντες «κύμβαλα αλαλάζοντα». Έπαιξαν τα ζάρια των χαμαιτυπείων στο σώμα του Σχολειού μας. 

«Αποφασίζομεν και διατάσσομεν»

«Ψηφοθηρεύομεν και βιάζομεν»

Βιτρίνα του ανοσιουργήματος η δημιουργία νηπιαγωγείου για 2 χρόνια! 

Οι  «Άριστοι» κόλλησαν απ’ το μέρος της αυλής, ένα κακότεχνο δωμάτιο για την «ανάγκη» των 10 νηπίων, το έντυσαν εσωτερικά με πλακάκι ροζουλί, ξεπαρθενεύοντας έτσι την ταυτότητα ενός ιστορικού χώρου. Πρόσθεσαν σε μία εκ των δύο αιθουσών καλοριφέρ, στήνοντας τον καυστήρα στο Γραφείο των Δασκάλων!!! Οι ιερόσυλοι!! Κι όταν υπήρξαν αντιδράσεις, δεν δίστασαν να μεταφέρουν τον καυστήρα παράμερα απ’ το σχολείο περνώντας τους σωλήνες κάτω από τον ακρογωνιαίο λίθο! Ό,τι έπρεπε να το γκρεμίσουν! Τόσο εσκεμμένος και ηδυπαθής ο βιασμός. Κι όλα αυτά με την ανοχή ή και τη συνενοχή της αρμόδιας εφορίας αρχαιοτήτων που κάποτε απαγόρευσε στους κατοίκους απλώς να βάψουν τα παράθυρα του σχολείου, επισείοντας ποινή σε όποιον ακουμπήσει ετούτο το ιστορικό κτίριο!!! Ποτέ δεν βρέθηκε έγγραφο με το οποίο ο Δήμος έπαιρνε άδεια να βυσσοδομήσει πάνω του….

Ληγούσης της θητείας του, ο εκλεγμένος για να υπηρετεί τον λαό δήμαρχος, απήλθεν περήφανος για τα «Έργα και Ημέρας» του, αφήνοντας πίσω του «κεράμους ατάκτως ερριμμένους»: Σπασμένα όλα τα τζάμια, διαλυμένες καρέκλες, ξεχαρβαλωμένα θρανία, ψόφια πουλιά και ποντίκια πάνω σε στοίβες έγγραφα κρατικά, βιβλία, σφραγίδες, γραφομηχανές, κάλπες, ψηφοδέλτια …. 

Τα νηπιάκια μεγάλωσαν. Φοίτησαν στα δημοτικά σχολεία και στο Γυμνάσιο και Λύκειο Καρπενησίου. Γιατί να διορίσει η πολιτεία δάσκαλο στο απαρφανισμένο ήδη χωριό; Μαθημένα τα βουνά απ’ τα χιόνια. Δώδεκα ολόκληρα χρόνια οι γονείς καθημερινά έπρεπε να πηγαινοέρχονται ή να μετακομίσουν. 

Σαν μεγάλωσαν «τα χελιδονάκια του Κρίκελλου» σε γιορτές και σκόλες ρίχτηκαν στην ανάσταση του σχολείου. Ώρες, μέρες, χρόνια αγωνίας, θλίψης, θυμού, διάβηκαν. Και τα κατάφεραν. Έφεραν βιβλιοθήκες, έβαλαν τους Ήρωες ψηλά, κατέγραφαν ό,τι  έβρισκαν, ακόμα και την καρφίτσα. Και μετά ένα πήγαινε-έλα απ’ τον Άννα στον Καϊάφα, για να βγάλουν απ’ την εντατική το υπό κατάρρευση στολίδι του χωριού. 

Ο «πρίγκηψ» της Ευρυτανίας, πριν κατέβει στα θερινά ανάκτορα, ήρθε στη Λέσχη Αγροτοπαίδων Κρικέλλου. Παρουσία 150 κατοίκων έλεγε στον λαβόντα «το δαχτυλίδι» παρακαθήμενό του: 

- «Γράψε 700 χιλιάδες ευρώ για να φτιαχτεί το σχολείο»  

- «Μα πού θα τα βρούμε;» ψιθύρισε ο ομοϊδεάτης του.

-«Γράφε! Εσύ Γράφε!», ανταπάντησε ο έχων το μαχαίρι και το πεπόνι.

Και μας έγραψαν κανονικά!!!!

Οι υπαίτιοι των εγκλημάτων σουλατσάρουν ακόμα στην κόπρο της διαχρονικά κυβερνώσας καμαρίλας. Συνεχίζουν ανερυθρίαστοι να παρελαύνουν την ξετσιπωσιά στις εξέδρες, για να «τιμήσουν» τους Νεκρούς μας. Με κουστουμιά ατσάκιγη, με γραβάτα ομορφοκομποθιασμένη, με χαμόγελο βουτηγμένο στη λίγδα της υποκρισίας ασχημονούν στον ναό της Δικαιοσύνης, πάσχοντες από χρόνια οσφυοκαμψία στους κηφήνες της πλουτοκρατίας.

Το αγιάζι φοράει στην καρδιά μου πανωφόρι Οργής…

-Χρόνια Πολλά! Εύχεται μια παρέα κάτω απ’ το σχολείο.

Ένα παλληκάρι με μάτια ισκιωμένα από βαθύριζα έλατα διαβάζει ένα κείμενο τοιχοκολλημένο πριν έξι  χρόνια με τίτλο: «Αργοπεθαίνω», κύκνειο άσμα του σχολείου. 

Δρασκελίσαμε την εμπατή του. Ανοίγω τα παράθυρα να μπουν οι ψυχές χιλιάδων φτωχόπαιδων που με το καλό ή με το σκιάξιμο της κρανόλουρας στριμώχνονταν τρία-τρία στα θρανία να γεμίσουν τη μαρούδα τους μάθηση. 

Γλυκαίνει το Αδικαίωτο στα πρόσωπα των Ηρώων. Πώς να χωρέσεις σε μια ώρα την ιστορία του από το 1909  μέχρι σήμερα;  Πώς να ζωγραφίσεις την τρανοσύνη των Κρικελλιωτών που δούλεψαν να σηκώσουν στο φως τον Άη Νικόλα και το Σχολείο; Πώς να εξηγήσεις το Μεγαλείο των Αγώνων, τη φαγωμάρα, το δέσιμο στο άρμα της Ευρώπης, το τσαρμακόλλημα στην Καρέκλα των ψαλιδόκωλων καλαμαράδων που προπηλάκισαν, φυλάκισαν, άφησαν στην ψάθα τους υπερασπιστές της Λευτεριάς; 

Τα «ΓΙΑΤΙ» γεμίζουν τον πίνακα. Ξαστερώνει ο νους. Καταγράφει στον σκληρό του δίσκο τον ιστότοπο του «Ευρυτάνα Ιχνηλάτη» για να σεργιανίσουν τη σκέψη τα νιάτα και να μάθουν περισσότερα για τους Κρικελλιώτες αγωνιστές, για τους οποίους έγραψε ο Αλέκος Χουλιαράς και συνεχίζει να ερευνά και να γράφει ο  δάσκαλος, Κώστας Σακαρέλος.

Μια δέσμη ηλιαχτίδων τολμά και επιχειρεί Έξοδο μέσα απ’ τα μαύρα σύννεφα, στεφανώνοντας Αυτούς που πάλεψαν, που μάτωσαν για την καινούργια Γέννα. 

Δανείζομαι με τα παιδιά από τις Μορφές των Ηρώων ό,τι καλύτερο πρόσφεραν στον Αγώνα προσθέτοντας ό,τι ευγενέστερο κυοφορούν τα όνειρά μας. 

Φυλλοροεί ο Χρόνος.

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΥΜΑΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ.

Κι ακαρτέρει κι ακαρτέρει……………

  

Από την Αθανασία Κατσικερού - Φλώρου

(δημοσίευση στο blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης")