Ο Παναγής και το ποτάμι

Ανέβηκε ως το χοροστάσι του χωριού με τις πολλές κρυόβρυσες, η ευρυτάνισσα Λάμπραινα, στα 90 της και βάλε, για να καμαρώσει και δαύτη τη νιότη που του 'δινε και καταλάβαινε στο χορό στο παγκύρ'.

Λάλαγαν δίχως σταματημό τα κλαρίνα, παίζανε τα νταούλια και τα βιολιά κελάηδαγαν...

Και τα παιδιά δώστου στροφές, δώστου τσαλίμια και γυροβολιές στον αέρα...

Το γύρισε υστερότερα κι ο Μήτρος στο παραπονιάρικο:

"Να 'σαν τα νιάτα δυο φορές τα γηρατειά καμία..."

-«Αχχ, έρμα νιάτα», στέναξε η Λάμπραινα.

Έφτασε το μεσονύχτι αλλά το γλέντι αντί να κοπάσει, τόσο φούντωνε...

Κάποια στιγμή πήρε ο πρόεδρος το μικρόφωνο να πει για τη λαχειοφόρο του συλλόγου.

Είπε τι είπε κι έκανε να καθήσει.

Τότε βρήκε την ευκαιρία ο Παναγής και πήρε κι εκείνος το μικρόφωνο :

-«Αγαπητοί συγχωριανοί με την ευκαιρία που είμαστε μαζεμένοι ήθελα να σας πω μοναχά δυο κουβέντες. Ωραία τα γλέντια κι εγώ πρώτος, αλλά μην ξεχνάτε πως αυτή την κρυόβρυση που βλέπετε να τρέχει δω δίπλα μου και το ποτάμι παρακάτω με τους καταρράκτες που το χαιρόμαστε όλοι, σε λίγα χρόνια μπορεί και να τα βλέπετε στερεμένα. Πάνε να μας τα πάρουνε, να τα εμπορευτούνε κι από κει που 'ναι ολονών μας να γίνουνε θ΄κα τους. Τα νερά μας μωρέ ; Γι' αυτό κοιτάξτε να ενωθούμε και να τα κρατήσουμε για μας και για τα παιδιά μας. Μεθαύριο θα 'χουμε μάζωξη στην πλατεία να δούμε τι θα κάνουμε και σας καλώ ολουνούς».

-«Άσε μας ρε Παναή να γλεντήσουμε», φώναξε ένας ξαναμμένος μεσόκοπος από κάτω.

-«Νερό είναι, τρέχει κάθε μέρα», είπε ένας άλλος. «Πανηγύρι όμως, σάματις έχουμε κάθε μέρα;»

-«Ναι ναι», είπανε και πέντε έξι ακόμα.

Οι υπόλοιποι σιωπή.

-«Κέρδισα, κέρδισαααα», ακούστηκε μια φωνή και όλοι γυρνώντας είδανε τον Κώτσο που ανέμιζε το λαχνό του. «Εγώ ωρέ το κέρδισα το δώρο της εταιρίας της "υδροκλέψ", ένα ταξίδι 3 μερών στην Έδεσσα, θα ιδώ και τους καταρράχτες». 

-«Μπράβο ρε Κώτσιο γουρλή», είπε ο πρόεδρος.

Η καραμούζα ξεκίνησε και πάλι. Ο Παναγής ξεφυσώντας έκατσε. Δεν είχε όρεξη για γυροβολιές πλέον.

Τρία τέσσερα νέα παιδιά ήρθαν και κάθισαν για λίγο δίπλα του αμίλητα. Ένα από αυτά του γιόμισε το ποτήρι. Τα άλλα από δίπλα, τού έκλεισαν το μάτι και κίνησαν πάλι για το χορό.

"Από πέρα απ' το ποτάμι/κλέφτες ρίχναν το λιθάρι..."

Η Λάμπραινα σίμωσε τον Παναγή. Αυτός σηκώθηκε και την αγκάλιασε.

-«Καλώς τη θειά».

Εκείνη, αφού έκατσε κι απίθωσε δίπλα τη μαγκουρίτσα της, γύρισε και του είπε :

-«Άκου δω Παναγή. Αυτό το ποτάμι που 'πες πρωτύτερα δεν ήταν πάντα έτσι να το τηράς να κυλάει θεριό ανήμερο. Ήρθε ένας καιρός που το βουνό κατέβασε κάτι τρανά λιθάρια και το 'φραξε κει που στενεύει πολύ το φαράγγι. Πόναγε η ψυχή σου να κοιτάς το νεράκι να κλωθογυρνάει στην πετριά και στη λασπουριά και να μη μπορεί να κάνει πέρα, να κυλήσει καθάριο όπως τα πριν. Ήτανε και χρονιά με λιγοστά νερά, το βουνό δεν κατέβαζε για να πεις ότι θα φούσκωνε ο ποταμός και θα πέρναε από παν' απ' όλη εκείνη τη βραχουριά. Πήγαμε τότες καμιά εικοσαριά νοματαίοι με γκασμάδες και λοστάρια και τραβήξαμε παραπέρα όσα από κείνα τα παλιοκοτρώνια μπορέσαμε. Ιδρώσαμε, ξεϊδρώσαμε, στο τέλος τα καταφέραμε κι έτσι το νερό βρήκε γλήγορα πάλι το δρόμο του, τα άφκε πίσω τα εμπόδια, ματαφούσκωσε και ξαναγίνηκε ποτάμι».

-«Καλά τα λες ωρέ θειά, αλλά άμα ξαναφράξει;» είπε ο Παναγής.

- «Άμα ξαναφράξει πάλι το ίδιο θα κάμουμε».

Ο Παναγής κοίταξε τη γιαγιά βαθιά στα γαλανά της μάτια...

-«Άϊ παιδάκι μ' καληνύχτα τώρα, πάω να πλαγιάσω, γέρασα εγώ μην κοιτάτε εσείς που είστε νέοι και αντέχετε».

-«Ευχαριστώ θειά», είπε ο Παναγής και έσκυψε και της φίλησε το χέρι. «Να σε πάω παρακατούλια».

-«Όχι παιδάκι μ', πάω γω σιγά-σιγά».

Ο Παναγής κοίταζε τη Λάμπραινα μέχρι που η φιγούρα της χάθηκε στο σκοτάδι.

Μπήκε στο χορό. Τα παιδιά που είχαν έρθει πρωτύτερα στο τραπέζι του, τού 'καμαν χώρο να μπει ανάμεσά τους...

Ο Μήτρος του 'δινε και καταλάβαινε :

"Και το ποτάμι ήταν θολό, θολό κατεβασμένο/ φέρνει γιλέκια κλέφτικα, κορμιά ξαρματωμένα/ φέρνει και μια γλυκομηλιά με μήλα φορτωμένη/ κι ανάμεσα στους κλώνους της/ για δες/ δυό αδέρφια αγκαλιασμένα..."

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"