Στη νοτιοανατολική άκρη
της Ευρυτανίας, στη σκιά της πανύψηλης Σαράνταινας (1976 μ.) και μέσα σε ένα
υπέροχο ελατοδάσος με κρύες πηγές κουρνιάζει η πανέμορφη Άμπλιανη (υψόμετρο 1220
μ.)!
Στην πλατεία του χωριού είχαμε την τύχη να περιεργαστούμε μία καλαίσθητη
πινακίδα με σπάνιους στίχους του Κωστή Παλαμά όπου υμνεί την ομορφιά της Ευρυτανικής
φύσης συνάμα με την Αμπλιανίτισσα γυναίκα! Το ποίημα εμπεριέχεται στις "Εκατό φωνές" και εμπνεύστηκε από μια συνάντηση του Κ. Παλαμά με Αμπλιανίτισσες στην Κατοχή Μεσολογγίου το 1875!
Απολαύστε το:
“Ακόμα σειέται η λυγαριά
και
πάντα ανθεί η δαφνούλα
και
οι λεύκες είναι ολάργυρες
και
ολόχρυσα τα κίτρα.
Και
με τη σμαλτομάγουλη
της
Άμπλιανης παιδούλα,
η
βλάχα η αντρογύναικα
του
λόγγου η πελεκήτρα.
Φεύγοντας
προς τα κρύα νερά
προς
τα ψηλά Βελούχια,
ξαφνίζουνε
τραχύλαλες
του
αντίλαλου ταυτιά.
Και
σκούζει σα να δέρνεται
με
τα σκληρά τσαρούχια,
λευκόπετρη
στο διάβα της
η
ακροποταμιά.”
(Κωστής Παλαμάς)
