Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Να της κρατάν τα νιάτα μου μαντήλι να χορεύη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Να της κρατάν τα νιάτα μου μαντήλι να χορεύη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 24 Απριλίου 2021

Να της κρατάν τα νιάτα μου μαντήλι να χορεύη...



Με γέλασε μια χαραυγή, μια νύχτα με φεγγάρι

και πήρα δίπλα τα βουνά, δίπλα τα κορφοβούνια,

να πάω να βρω τα νιάτα μου στον έλατο αποκάτω,

εκεί που αποκοιμήθηκαν με στρώμα από λατσούδες,

σε φτέρες και σ΄ αγράμπελες, νανούρισμα από αηδόνια.

Να πάω να βρω τα νιάτα μου, να τα γλυκοξυπνήσω.

Τα ονείρατά τους να μου πουν και να μου τραγουδήσουν

πικρά τραγούδια κλεφτουριάς, λεβέντικες αγάπες.

Και το χορό να στήσουνε στο μνήμα της Αλίκης.

Να της κρατάν τα νιάτα μου μαντήλι να χορεύη

κι αυτή να σέρνη τσάμικο στο νύχι και στον τόπο,

με το βιολί του Μπαταριά, ζυγιά του Σουλεϊμάνη. 


Οι παραπάνω στίχοι είναι του Ευρυτάνα ποιητή Γιώργου Τσουκαλά, του τραγικού πατέρα της συμπατριώτισσάς μας-λαϊκής ηρωίδας Αλίκης Τσουκαλά που εκτελέστηκε από το μοναρχοφασιστικό κράτος στις 16 τ' Απρίλη 1949, λίγο πριν κλείσει τα 21 της χρόνια, κρατώντας μία ανεπανάληπτη στάση αξιοπρέπειας μπροστά στους θανατοδίκες της. 

Σε αντίθεση με την κόρη του, ο Γ. Τσουκαλάς λύγισε, δείλιασε και συνεργάστηκε με το κράτος ευελπιστώντας σε ευνοϊκή μεταχείριση για τον ίδιο και την Αλίκη. Μετά την εκτέλεση της κόρης του, έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του μέσα στην περιφρόνηση από την οικογένειά του και τους παλιούς συναγωνιστές, παραδομένος στις προσωπικές του τύψεις και την οδύνη μέχρι το μοναχικό τέλος του. Σε πολλές περιπτώσεις έγραφε για την Αλίκη, μέσα από "ένα ποταμό δακρύων" και "πληγώνοντας το στήθος του με την πένα που έγραφε" όπως εκμυστηρεύθηκε κάποτε στον Ευρυτάνα λόγιο Μιχάλη Σταφυλά. 

Ένα από τα ποιήματα του Γ. Τσουκαλά ήταν αυτό που ιχνηλατήσαμε και σας παρουσιάσαμε σήμερα μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες του ιστολογίου μας. Γράφτηκε τη δεκαετία του '60. Οι στίχοι του αποπνέουν πόνο, θλίψη, μα και έναν έκδηλο θαυμασμό για τη λαϊκή αγωνίστρια, την ατρόμητη κόρη του που ποτέ εκείνος σαν πατέρας δεν κατάφερε να ακολουθήσει στο δικό της δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας. Μέσα από το γραπτό του ποιεί με σπαραγμό αυτή του τη λαχτάρα, τον απραγματοποίητο εν τέλει καημό του, να μπορούσε να σταθεί κι εκείνος αντάξιός της!

ΥΓ. Μπορείτε να δείτε-ξαναθυμηθείτε την τραγική ιστορία της Αλίκης Τσουκαλά κλικάροντας  εδώ - στο ΑΦΙΕΡΩΜΑ του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη"