Τρίτη 19 Μαρτίου 2024

Το αγριοπερίστερο


Στα πλαίσια της γνωριμίας μας με "Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου" παραχωρούμε για μια ακόμη φορά το λόγο στον αείμνηστο Ευρυτάνα συμπατριώτη μας Στέφανο Γρανίτσα (1880-1915) όπου μέσα από το ομώνυμο έργο του θα μας συστήσει με τη γλαφυρή γραφή του το αγριοπερίστερο!

Ιδού: 

*****

ΤΟ ΑΓΡΙΟΠΕΡΙΣΤΕΡΟ

Στα παραμύθια της Πεντάμορφης κι η θάλασσα κι η Γη συμπονούν τους ήρωας της Αγάπης. Η Θάλασσα τους δίνει ένα φτερό ψαριού κι η Γη ένα φτερό μερμηγκιού. Αλλά τους λόγγους που είναι σαν χτένια γύρω απ’ το Παλάτι ποιος θα τους περάση για να φέρη ή να δώση ένα μήνυμα; Τα δυο Βουνά π’ ανοίγουν και κλείνουν σαν φτερά πεταλούδας, ποιος θα τα διαβή για να φέρη τ’ αθάνατο νερό; «Τότε ο Βασιληάς των πουλιών προστάζει το Περιστέρι κ.λ.π.»

Τι μεγάλοι νατουραλισταί ήταν αυτοί που έκαμαν τα παραμύθια. Τ’ Αηδόνι φέρνει και παίρνει ερωτικά μηνύματα της γειτονιάς. Καλός μεσίτης για μικροαγάπες, για μικρονταραβέρια, για θερμοζάχαρες. Τα φτερά του δεν είναι για μεγάλα πράγματα. Για τους στρατοκόπους της αγάπης που θα περάση βουνά και γκρεμνούς και θα παλαίψη με Δράκους και Λάμιες είναι το Περιστέρι. Φτερό, νους και ψυχή του «είναι μεγάλα σαν την Αγάπη».

Φτερό. Λέγουν ότι παίρνει έως 120 μίλια την ώρα. Οι ερευνηταί του πετάγματος του εσκότωσαν ένα Περιστέρι στα περίχωρα της Νέας Υόρκης και η γούλα του (ο πρόλοβός του) ήτο ακόμη γεμάτος ρύζι το οποίον δεν ήτο δυνατόν να είχε φάγη άλλου από τους ορυζώνας της Καρολίνας.

Οι λογαριασμοί λοιπόν που έκαμαν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι διάστημα τετρακοσίων αγγλικών μιλίων το πήρε εις εξ ώρας. Ο ουρανός συμπονών και αυτός, φαίνεται, τους μνηστήρας της Πεντάμορφης, του έδωκεν όσο γαλάζιο χρώμα είχε στον αιθέρα του, ώστε να μη διακρίνεται εύκολα.

Νους. Είτε βόσκει είτε πετά, έχει τας προφυλακάς του όπως και τ’ αγριόγιδα. Αν αι προφυλακαί του ή οι κολαούζοι, όπως λέγονται, σημειώσουν την εμφάνισιν Γερακιού, αμέσως πυκνώνουν και γίνονται ένα μονοκόμματο γαλάζιο σύννεφο. Ο λόγος είναι ο εξής.

Για ν’ αρπάξη το Γεράκι ένα Περιστέρι, πρέπει πρώτα να το ζυγαριάση, τουτέστι να το σημαδέψη με το μάτι του, όπως έλεγα. Αν τα Περιστέρια είναι σκόρπια, το σημάδεμα είναι οπωσδήποτε εύκολο. Αν όμως προφθάσουν και σμίξουν, δεν κατορθώνει να πάρη στόχον. Θα πέση απάνω στο σύννεφο, εκείνο θ’ ανοίξη, και το Γεράκι θα σπάση τα στήθια του στο χώμα.

Οι κυνηγοί εξ άλλου λέγουν, ότι άμα τα ντουφεκίσης δεν μένουν πλέον δύο περιστέρια που να έχουν το ίδιο πέταμα. Αυτό που περνά τώρα έχει δέκα μι­λίων ταχύτητα, το άλλο που έρχεται πίσω έχει 60, το παραπίσω 40. Είναι τόσον δύσκολον επομένως να τους πάρη κανείς «μάτι», ώστε, αν ένας καλός κυ­νηγός με 60 τουφεκιές θα πιάση 55 κομμάτια μπε­κάτσες, είναι ζήτημα, αν με ίσον αριθμόν, σκοτώση 20 περιστέρια.

Αλλάζουν πέταγμα από τρόμο ή για να μη δώσουν «μάτι»; Πιστεύω το δεύτερον, αφού αυστηροί νατουραλισταί βεβαιούν, ότι όσα ήμερα περιστέρια είναι άσπρα δύσκολα απομακρύνονται από την αυλήν, διότι γνωρίζουν ότι το χρώμα τους δίνει στόχον στο Γεράκι.

Ψυχή. Οι κυνηγοί πιάνουν το βράδυ τις σπηλιές που έχουν τα περιστέρια τις φωλιές τους. Η σοφία με την οποίαν κατορθώνουν να μη δίνουν «μάτι» στο Γεράκι και στους κυνηγούς, δεν τους χρησιμεύει τώρα καθόλου. Τα παιδιά τους είναι μέσα στη σπηλιά και πρέπει να περάσουν να τα χαϊδέψουν, να τα φιλήσουν (φιλιώνται σαν τα περιστέρια) να τ’ αποκοιμίσουν. Αν πρόκειται να μη φθάσουν εκεί για να γλυτώσουν, το ίδιο τους είναι κι αν βρεθούν σκοτωμένα στην τσάντα του κυνηγού.

Άξιζε ή όχι ένα τέτοιο πουλί να φτερουγίζη μες στα σύννεφα των μεγάλων ηρωισμών της Αγάπης;

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

15 σχόλια:

ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...


Η συγκεκριμένη συνοδευτική φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο και ανήκει στο δημιουργό της

Ανώνυμος είπε...

Τι μεγάλοι νατουραλισταί ήταν αυτοί που έκαμαν τα παραμύθια.
Πολυ σωστα

Αστοριανή είπε...

Χρόνια είχα να απολαύσω κείμενο όπως αυτό !

Είτε είναι Ο Ευρυτάνας συμπατριώτης σας Στέφανος Γρανίτσας (1880-1915) είτε είναι κάποιος άλλος της εποχής αυτής ή και αργότερα, ...Λείπω 54 ολόκληρα χρόνια από την Πατρίδα. Η Ελληνική Λογοτεχνία ήταν μακριά για μένα, όπως και οι άνθρωποι που την ζούσαν ... Μετέφερα στο νου και στην καρδιά μου όλα όσα το "Αγριοπερίστερο" έβλεπε ή διάβαζε... άσχετα σε ποιά γλώσσα ήταν ... Το "ρύζι" μέσα μου, είναι ακόμη 'ΆΛΕΙΩΤΟ' ... Το "πέταγμα" με τα φτερά της σκέψης δεν είναι ποτέ το ίδιο. Τα χρόνια γοργο-διαβαίνουν, κατάφεραν να με μεταμορφώσουν σ' ένα "ήμερο περιστέρι" που δύσκολα απομακρύνεται από τον χώρο του, -εύκολη λεία για οποιαδήποτε περίσταση ... Όση δημιουργία κι αν κατάφερα, φυσικά δεν ήμουν μόνη, κυρίως ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τον Μεγάλο Δημιουργό γι' αυτό.
Όμως "Φτερό, νους και ψυχή του αγριοπεριστεριού «είναι μεγάλα σαν την Αγάπη». Στ. Γρανίτσας" . Θέλω να πιστεύω ότι όλα αυτά τα χρόνια ήμουν ακριβώς αυτό που έγραψε ο αείμνηστος Ευρυτάνας.
Συγχαρητήρια
στον Ευρυτάνα Ιχνηλάτη
ο οποίος μου πρόσφερε αυτή την συγκίνηση μέσω της υπέροχης Ιστοσελίδας του.
Καλή Σαρακοστή, σε Ολους!
Υιώτα. Λονγ Άϊλαντ (το μακρονήσι που μένω) Νέα Υόρκη
astoriani.blogspot.com

ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ είπε...

Πάντα διαβάζω με χαρά τα κείμενα του εξαιρετικού συμπατριώτη μας Στεφάνου Γρανίτσα.

Φυσιολάτρης! είπε...

Γλαφυρή γραφή...........και με πολλές πληροφορίες που δεν είναι και τόσο γνωστές!!!!!!!!

Δόλοπας είπε...

Οπως όλα τα περιστεροειδή, έτσι και τα αγριοπερίστερα έχουν καθορισμένο ημερήσιο πρόγραμμα, τουλάχιστον τον καιρό που είναι σε κατάσταση ηρεμίας.

Το πρωί ξεκινούν για τα χωράφια που έχουν εντοπίσει, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε εκείνα που είναι πιο απομονωμένα και μακριά από έντονες ανθρώπινες δραστηριότητες Εκεί, αφού επιθεωρήσουν πρώτα την περιοχή πετώντας κυκλικά πάνω της, προσγειώνονται στο έδαφος για να φάνε.

Αν τα δούμε να κάθονται αμέσως, μάλλον σημαίνει ότι επισκέπτονται αρκετό καιρό την περιοχή και τη γνωρίζουν καλά…

Ωστόσο, πάντα υπάρχει ένα ή περισσότερα πουλιά που κάθονται σε πανοραμικές «βίγκλες», ώστε να ελέγχουν την γύρω περιοχή.

Μην ξεγελιέστε από τη φαινομενική ηρεμία που μπορεί να δείχνουν, όταν δεν κρατάτε όπλο στα χέρια σας. Μπορούν εύκολα να διακρίνουν από μακριά αν κρατάτε… μπαστούνι, τσάπα ή τουφέκι!

Αν αισθανθούν τον παραμικρό κίνδυνο, θα πετάξουν μακριά μέχρι να ανοιγοκλείσετε τα βλέφαρά σας. Κατά το μεσημέρι μετακινούνται για νερό και μετά επιστρέφουν πάλι στον τόπο της βοσκής, όπου και συνήθως ξεκουράζονται στα εξωτερικά κλαδιά κάποιου δέντρου της περιοχής. Είναι η ώρα που συμπληρώνουν τη διατροφή τους, όσα δεν είχαν φάει καλά το πρωί. Αργά το απόγευμα επιστρέφουν στην περιοχή που φωλιάζουν για να κουρνιάσουν, πρώτα όμως θα έχουν κάνει μια «αναγνώριση» για καινούργιες πιθανές θέσεις τροφοληψίας.

Άιναφετς είπε...

Τι όμορφο και ευαίσθητο κείμενο!
Κάθε πρωί πριν σηκωθώ ακούω το γουργούρισμα των περιστεριών σαν μια καλημέρα!
Ευχαριστούμε Ευρυτάνα μου!

Mia Petra είπε...

Αναμφισβήτητα, "ένα τέτοιο πουλί αξίζει να φτερουγίζη μες στα σύννεφα των μεγάλων ηρωισμών της Αγάπης".. όπως και κάθε πετούμενο που μεταφέρει το μήνυμα τής ελευθερίας..

Scorpion49 είπε...

Λέγεται ότι το περιστέρι είναι το πτηνό τής αγάπης και της αγνότητας, αλλά και της ελευθερίας. Δείχνουμε ιδιαίτερη αγάπη στα περιστέρια, είναι κάτι σαν το Άγιο πνεύμα, έστω και μεταφορικά. Ο αγαπητός Γρανίτσας έχει τον τρόπο του να περιγράφει με άψογο τρόπο τα θέματα του.

doctor είπε...

ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΛΑΤΡΕΥΑ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΓΑΠΗΤΕ ΙΧΝΗΛΑΤΗ.

Giannis Pit. είπε...

Ουδέποτε είχα σε εκτίμηση το κυνήγι. Θα μου πείτε ότι, με το κυνήγι, τράφηκε η ανθρωπότητα στα αρχέγονα χρόνια. Ναι αλλά οι καιροί δεν είναι ίδιοι. Στο σήμερα της αφθονίας και της ποικιλίας δεν ξέρω, κάτι δεν μού πάει καλά.
Η περιγραφή-αφήγηση του Στέφανου Γρανίτσα είναι εξαιρετική και φυσικά λυρική. Την καλησπέρα μου.

Άρης Άλμπης είπε...

Ένα ακόμα ωραίο γραπτό τού Γρανίτσα. Πανέμορφο το αγριοπερίστερο, πώς μπορεί κάποιος να το τουφεκίσει;
Και την απάντηση τη δίνει ο Γρανίτσας με τον συναρπαστικό επίλογό του!

Α.Κ. είπε...

Αγριο-περίστερα όλου του κόσμου ενωθείτε ενάντια στις δολοφονικές κάνες των καταστροφέων της φύσης και της ομορφιάς.

Μαρία Γ. είπε...

Πόσα έμαθα που δεν ήξερα!!
Σ'ευχαριστώ πολύ Ιχνηλάτη..

ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...

Ευχαριστούμε για τις συμμετοχές στην ανάρτηση.