Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Και το κορμί λεβέντικο και την ψυχή λεβέντρα!


Η ανυπότακτη ψυχή του διαπρεπούς λογίου Ρήγα Γκόλφη (1886-1958) -ο οποίος κατάγονταν από το Καρπενήσι- φτερούγιζε περήφανα στις αετοκορφές του Βελουχιού που ύμνησε με θαυμαστό τρόπο στο παρακάτω σπάνιο και δυσεύρετο ποίημά του, που σaς παρουσιάζουμε σήμερα με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση. 

Ιδού:

===================

ΒΕΛΟΥΧΙ

Κορφή πως ελαχτάρησα τ' αμέτρητό σου ψήλος!
Πουλί κι αν είμαι αδύναμο δίχως πλατιά φτερούγια,
Με συνεπήρε ο πόθος μου για να με πάει σε σένα.
Και μ΄ είδαν οι βουνοπλαγιές το κάθε μερονύχτι,
Που πάσχιζα ν' αντρειευτώ τα βράχια αδρασκελώντας,
Και μ΄είδανε τα διάσελα διαβάτη πλανεμένο,
Κ' οι λαγκαδιές μ΄αγκάλιασαν με μιαν αγάπη εγκάρδια
Ψηλόθε ότα ροβόλαγαν τα βουερά δρολάπια.
Χίλιες βολές αντίσκουζε το βήμα μου στις ράχες
Κι απολπισμένος στάθηκα μπρος σ' έρμα γκρεμοτόπια
Χίλιες φορές ξεσύρθηκε το κλάμα μου απ΄τα στήθη
Και τ' αντιλάλησαν βαριά τα σπήλια και τα δάσα.
Μα η λαύρα που με κένταγε για τ΄ αψηλό τ΄ανέβα
Τα σωτικά κι α μούτρωγε μού ξάναβε λαχτάρες.
Και πέρνα πέρνα τα γκρεμά, τις άκρες και τα βράχια,
Και διάβα τα βουνόκαμπα και τα πυκνά ρουμάνια.
Έσωσε η μέρα κ' η στιγμή και βρέθηκα στο ψήλος,
Το ψήλος που λαχτάρησα, κορφή, τ' αμέτρητό σου.
Ποια λάμψη με πλημμύρισε και μούκλεισε τα μάτια
Τρανή, γλυκειά, πρωτόφαντη, σαν άστραμα πνεμάτου;
Ποιο φως εχύθη μέσα μου και μούδειξε τα βάθη,
Κι εγνώρισά σε, ανέγνωρη ψυχή, που κλείνω εντός μου;

Τότες από το πλαϊ μου, ένας αητός σηκώθη,
Ζυγιάστηκε ψηλά ψηλά και θάμπωσε τα ουράνια.
Εγύρισα τα μάτια μου κι ανάβλεψα τρογύρου..
Κορφή, της μάνας Ρούμελης ακριβοθυγατέρα,
Πόσα βουνά σε προσκυνάν και τα κεφάλια γέρνουν
Και πόσοι κάμποι αλαργινοί βασίλισσά τους σ' έχουν !
Ο ποταμός που σέρνεται στα χαμηλά λαγγάδια
Νοιώθει για σένα μέσα του τρελλό μεθύσι αγάπης,
Κι η θάλασσα η περήφανη απ' τα θαμπά τα μάκρη
Μ' αγέρηδες σε χαιρετάει, με κύματα σου γνέφει.
Τη μέρα, κόσμο αγγελικό μοιάζεις εμπρός στον ήλιο
Και ρηγαδεύει απάνω του μια θεϊκή γαλήνη.
Τη νύχτα με τα χιόνια σου 'πο μια μεριά ίσαμ' άλλη,
Απλώνεσαι σε μια αγκαλιά για να δεχτεί όλα τ' άστρα...

..Εδώ κ' οι πόνοι πνίγονται, σκορπίζονται κ' οι θλίψες,
Πλανεύονται τα λογικά μεσ' τις χαρές της πλάσης,
Και ξεπηδά η τρανή Ζωή από τα χίλια μέρη.
Εδώ, στα στήθια μου βαθιά νοιώθω καθάριο αγέρα,
Και δε φωλιάζουν στην καρδιά θανατερά μαράζια,
Μι' αγάπη τριγυρίζει με και δίνει μου το είναι.
Αργοπεθαίνει μέσα μου και ξεψυχάει το δάκρυ.
Κορφή, που σε προσκύνησα με συντριβή και σέβας.
Κλείσε με μέσα στ' άφταστο το ψήλος το δικό σου,
Τη λευτεριά δό μου αδερφή, παιδί μου το τραγούδι,
Και συντροφιά το σταυραητό. Αχ! έλα να μου πλάσεις
Και το κορμί λεβέντικο, και την ψυχή λεβέντρα...

(Το παραπάνω ποίημα του Ρήγα Γκόλφη γράφτηκε πριν από 111 χρόνια και δημοσιεύθηκε στην πολιτική- κοινωνική - φιλολογική εφημερίδα "Ο Νουμάς", φ.191, Κυριακή 26 Μάρτη 1906.)


14 σχόλια:

doctor είπε...

ΤΙ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΦΙΛΤΑΤΕ ΕΥΡΥΤΑΝΑ!
ΕΥΓΕ!

Giannis Pit είπε...

Εξαιρετικό Ευρυτάνα....! δεν ξέρω αλλά με σένα έχω γνωρίσει τον κόσμο της Ευρυτανίας που μου ήταν σχετικά άγνωστος και πραγματικά κάθε φορά διαπιστώνω και κάτι υπέροχο.

Aris είπε...

Εκπληκτικος ο Ρηγας Γκολφης.

PHOTO ΤΙΤΛΟΙ είπε...

Προκαλεί δέος η θωριά του Βελουχίου και οι στίχοι έρχονται να το επιβεβαιώσουν!

Φυσιολάτρης! είπε...

Mένω άναυδος.....από την ομορφιά των στίχων.....και από την ηλικία του ποιήματος του Ρ.Γκόλφη....πριν 111 χρόνια!!!!!!

ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...


Αγαπητοί αναγνώστες...

Στην κάθετη πλαϊνή μπάρα του blog μας υπάρχει και η στήλη υπό τον τίτλο: "Με τους Ευρυτάνες Ποιητές"!
Εκεί με ένα απλό "κλικ" επάνω στους τίτλους που εμπεριέχονται, θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε αρκετούς επιφανείς και "αφανείς" Ευρυτάνες ποιητές.
Καλή συνέχεια στα σχόλιά σας...

kapetandiamantis είπε...

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΙΧΝΗΛΑΤΗ, ΜΕ ΤΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΟΥ, ΠΟΛΥΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ. ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΞΕΝΑΓΕΙΣ ΣΤΙΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ.

Άρης Άλμπης είπε...

Ποίημα μεγάλης αξίας!
Μέσα από μια φυσιολατρική έξαψη
«με συνεπήρε ο πόθος μου για να με πάει σε σένα»
και υμνώντας τις υποβλητικές ομορφιές τού Βελουχιού, ο ποιητής καταλήγει σε μια φωνή απελευθέρωσης. Αναγνωρίζει το πόσο λίγος αισθάνεται μπροστά στο μεγαλείο τού βουνού
«Κορφή, που σε προσκύνησα με συντριβή και σέβας»
και παρακαλεί σαν ικέτης
«Αχ! έλα να μου πλάσεις
και το κορμί λεβέντικο, και την ψυχή λεβέντρα...»
Πολύ σημαντική ανάρτηση, αγαπητέ μου Ευρυτάνα.

Анастасия н. είπε...

Άλλο ένα διαμάντι του τόπου σου, Ιχνηλάτη!
Να 'σαι καλά που μοιράζεσαι μαζί μας αυτούς τους θησαυρούς!
Την καλημέρα μου!

άγριο κυκλάμινο είπε...

Ευρυτάνα καλησπέρα. Σπουδαία και αυτή η ιχνηλασία σου με το πολύ σπάνιο ποίημα του Ρήγα Γκόλφη. Ετσι πλάθει η Ευρυτανία 'και το κορμί λεβέντικο και τη ψυχή λεβέντρα'!! Αλλωστε από το εντυπωσιακό Βελούχι μας εμπνεύστηκε και ο Αρης και πήρε το αντιστασιακό του ψευδώνυμο (Βελουχιώτης). Πολλά συγχαρητήρια φίλε μου.

Maria Kanellaki είπε...

Εμψυχωτικοί στίχοι, που μόνο ένας ανυπότακτος διανοούμενος μπορεί να γράψει. Η φύση σ' αυτά τα μέρη, σμιλεύει όμορφα τις ψυχές των ανθρώπων, γι αυτό και η τόσο ένδοξη ιστορία σας.
Ευχαριστούμε που μας κάνεις κοινωνούς σε κείμενα μη προσβάσιμα από άλλες πηγές.

Άιναφετς είπε...

Ένα ακόμα μεγάλο ευχαριστώ για τον υπέροχο στίχο του Ρήγα Γκόλφη που δεν γνώριζα!
"Ποιο φως εχύθη μέσα μου και μούδειξε τα βάθη,
Κι εγνώρισά σε, ανέγνωρη ψυχή, που κλείνω εντός μου;"

ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...

Ευχαριστούμε για τις συμμετοχές σας στην ανάρτηση.
Πιστεύουμε, μελλοντικά, να κάνουμε και άλλες αναφορές στο συμπατριώτη μας Ρήγα Γκόλφη και το έργο του.

Memaria είπε...

Στίχοι εξαιρετικοί, γεμάτοι λεβεντιά!