"...ένα από τα πιο συγκινητικά και πρωτότυπα θεάματα που το παιδιάτικο παιγνίδι μέσα απ' τον ανεύθυνον ορίζοντα της δράσης του, παίρνει μια επίκαιρη ημισοβαρότητα κι' επισημότητα και φτάνει στη διάθεση της ένοπλης απελευθερωτικής ρήξης."
(Ιστορική καταγραφή από την αντιστασιακή εφημερίδα «α γ ώ ν α ς» ΟΡΓΑΝΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ Ε.Π.Ο.Ν. ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ, ΚΑΠΟΥ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1943, ΧΡΟΝΟΣ 1ος, Αριθ. φύλλου 3, ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΑΧ. 200 - ΑΣΚΙ, Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας)
*****
ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ
-Κάθε μέρα τώρα, πρωΐ κι απόγεμα οι δρόμοι της γειτονιάς, αχολογούν απ' την κοσμοπλημμύρα. Οχλαγοή, κακό θόρυβος. Κάπου-κάπου ξεχωρίζεις έντονες διαπεραστικές παιδιάτικες φωνές, κρουσταλλένια γέλοια της πιο αμέριμνης νεανικής εποχής, χειροκροτήμα, ποδοβολητό, κι' ύστερα ένα τραγούδι, γεμάτα ζωή, δροσιά και νειάτα λαγαρίζει καθάριο μέσα στη διάφανη γαλάζια ατμόσφαιρα: «Το χωριό τ' αφίνουμε. Τους δικούς μας χαιρετάμε. Πάμε να φρουρήσουμε της πατρίδας την τιμή....»
Τα παράθυρα ανοίγουν βιαστικά και μ' ενδιαφέρον, τα μπαλκόνια πέρνουν μονομιάς ζωή και στα ματόφυλλα αχτίδες χαράς πεταλουδίζουν.
Μια αντάρτικη ομάδα!. . Μα όχι σαν τις άλλες. Είκοσι ως τριάντα παιδιά, γύρω στα δέκα τους χρόνια, με εξαρτήσεις, με πολυβόλα και μ ένα μεγάλο ξύλινο κανόνι που το κρατάνε δύο «αντάρτες» διασχίζουν σε σχηματισμό παρέλασης και τραγουδώντας τους δρόμους της πολίχνης. Μπροστά απ' την ομάδα είναι δύο σημαιοφόροι ντυμένοι φουστανέλλες. Τα πρόσωπα των παιδιών ανταρτών έχουν μία περίεργη σοβαρότητα κι' ο καπετάνιος τους, με το μαύρο βελούδινο σκούφο, επιθεωρεί μ' ένα επίσημο βλέμμα, κάθε τόσο τους «άνδρες» του.
Προχτές μιά απ' αυτές τις ομάδες κατευθύνθηκε στην πλατεία και παρατάχθηκε κανονικά μπροστά στο άγαλμα του Μ. Μπότσαρη. Ο στρατιωτικός αρχηγός της έδωσε το παράγγελμα: « Προσοχή!... Παρουσιάστε!.. » Κι' αμέσως ένας «αντάρτης», γονατιστός, κατέθεσε στεφάνι από λουλούδια μπροστά στην καλλιμάρμαρη προτομή του ήρωα. Οι άλλοι σώπασαν για λίγο κι' ύστερα φώναξαν: «ζήτω οι αντάρτες μας» και πήραν πάλι το δρόμο τους. Μπροστά και πίσω πλήθος άλλο παιδιά και κορίτσια ξεχύνονται σαν σπουργίτια και πέρνουν μέρος στο τραγούδι: « Λεβέντες του Καρπενησιού και της Γραβιάς λιοντάρια...»
Είναι ένα από τα πιο συγκινητικά και πρωτότυπα θεάματα που το παιδιάτικο παιγνίδι μέσα απ' τον ανεύθυνον ορίζοντα της δράσης του, παίρνει μια επίκαιρη ημισοβαρότητα κι' επισημότητα και φτάνει στη διάθεση της ένοπλης απελευθερωτικής ρήξης. Κι' ενώ η αντάρτικη τούτη ομάδα, στο θριαμβευτικό της διάβα, προκαλεί θύελλα χειροκροτημάτων από πέρα φωνή ακούγεται, ένας «αντάρτης», λαχανιασμένος καταφτάνει, προσπερνά τους άλλους πλησιάζει τον καπετάνιο και του λέει:
-Καπετάνιε, φέρνω εντολή απ' το αρχηγείο μας για να κατευθυνθή η ομάδα στο συνοικισμό.
Αμέσως δίνεται το σύνθημα και η ομάδα αλλάζει κατεύθυνση κι' έτσι με τη σειρά τους οι γειτονιές χάνουν τη μονοτονία τους και παίρνουν τη χαρούμενη όψη του πανηγυρισμού.
Ας έλθουν αυτοί που κάθουνται με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στο μουλιασμένο ορίζοντα της σκλαβιάς να ιδούνε την αυθόρμητη κινητοποίηση των παιδιών τους, ας έλθουν να ιδούνε αυτοί που βρίσκουνται σε μια ασφυκτική αδράνεια όπου η ψυχή μέσα στο αποκάρωμά της είναι ουδέτερη προς την υπόθεση της ζωής.
Το θέαμα που μας παρουσιάζουν οι «αντάρτικες» τούτες ομάδες των παιδιών είναι ένα βάπτισμα μέσα στην κολυμπήθρα της νειότης για τον σημερινό μας αγώνα.
Αθώα παιδιά! Σεις που με τόση προθυμία πήρατε τα «όπλα» στο χέρι για ν' αποχτήσετε τη λευτεριά σας! ύστερα από κάμποσο καιρό, σαν κουραστούνε οι φασίστες να σκοτώνουν ανθρώπους, κι' όταν σαν αντίδοτο δεχτούν το τελειωτικό χτύπημα των συμμάχων και των σκλαβωμένων λαών, θα πάψη ο πόλεμος και θ' αδειάσουν τα χαρακώματα. Μέσα στ' αμπριά θα γεννήσουν οι αρκούδες και πάνω στα ξεχασμένα συρματοπλέγματα θα σκαλώσουν οι αγράμπελες τις ανθισμένες τους γιρλάντες. Τότε πια κι' η ζωή θα πάρει τον κανονικό ανθρώπινο δρόμο της και τα χέρια σας αυτά που στις ώρες του παιγνιδιού κρατάνε τώρα ξύλινα ντουφέκια, θ' απλωθούν σ' έναν πανανθρώπινο χαιρετισμό, που θα δώσουν αδελφωμένα τα νειάτα πάνω στη λεωφόρο της αλήθειας και του πολιτισμού.
Ωστόσο τα σημερινά σας όπλα και οι αυθόρμητες πανηγυρικές παρελάσεις είναι το προανάκρουσμα της αυριανής ζωής όπως ξεπετιέται απ' την ένστιχτη αγωνιστική σας διάθεση για την κατάκτηση της Λευτεριάς. Εμείς σα μεγαλύτεροί σας αδελφοί, στεκόμαστε πάντα στο πλάι σας.
19 σχόλια:
Υπέροχο!!
Εύγε!
Τι τεραστια ωθηση εδωσε το Ε.Α.Μ. στο λαο. νεοι γεροι και παιδια εζησαν με ολο τους το ειναι αυτη την πρωτοφανη αναταση.!!
Καλό μήνα Ευρυτάνα. Πάντα μοναδικές οι αναρτήσεις σου.
Οι αντάρτες γονείς προετοίμαζαν τα παιδιά τους για τη συνέχεια του αγώνα για τη λευτεριά τής πατρίδας, για τα ιδανικά που πρέπει κάθε πατριώτης πρέπει να υπερασπίζεται.
Καλό μήνα σε όλους και καλή λευτεριά σε όλους τούς λαούς που υποφέρουν από κάθε λογής δυνάστες!
Τα αετόπουλα προάγγελοι της λευτεριάς. Ωραίος και αληθινός τίτλος.
Πολύ συγκινητική η σκηνή που τα παιδιά του Καρπενησίου καταθέτουν λουλούδια
στο άγαλμα του Μπότσαρη φωνάζοντας ταυτόχρονα "ζήτω οι αντάρτες μας". Με ιδανικά και λεβεντιά μεγάλωνε η νέα γενιά τα χρόνια του Εάμ και της Επόν.
Με την σημερινή ματιά, των αντιλήψεων γύρω από τα στάδια ανάπτυξης και της ψυχολογίας του παιδιού θα μπορούσε κάποιος να σταθεί κριτικά απέναντι σε τούτη την μύηση και πρακτική των παιδιών στις εμπόλεμες διαδικασίες. Προσωπικά, ως παιδαγωγός -πάντα υπό το πλαίσιο των σημερινών αντιλήψεων- δεν θα ήμουνα θετική σε μια τέτοια "στράτευση" παιδιών σε "παιχνίδια πολέμου" και μάλιστα με έστω και ξύλινα όπλα. Μεγάλη η ευθύνη εκείνων που το επιχείρησαν, επειδή υπάρχει πολυπλοκότητα και άλυτα προβλήματα. Ας, πούμε, 1. πώς οι ¨αργηγοί" των παιδικών ομάδων, διασφάλιζαν ότι οποιοδήποτε παιδί δεν θα έκανε χρήση πραγματικού όπλα για κάποιον μέσα από την οικογένει ή τους συγχωριανούς του; 2. Η παιδική ψυχή δεν έχει ωριμάσει σε αυτήν την ηλικία με κριτική σκέψη ώστε να διακρίνει πότε, γιατί κ πώς θα πάρει στα χέρια του όπλο. 3. ¨ολο αυτό το παιχνίδι πολέμου τροφοδοτεί την σκέψη και την νοοτροπία το παιδί με βία, εξουσία, υπερβολική αυτοπεποίθηση, και έπαρση δύναμης, έναντι των άλλων παιδιών και της κοινότητας. Πολλές φορές η αριστερά έκανε αυστηρή κριτική στην εθνικιστική κ στρατιωτική οργάνωση των Προσκόπων και σταθήκαμε στο παρελθόν μάλλον με αρνητικό τρόπο για το πώς εκπαιδεύονταν τα μικρά παιδιά στις ομάδες τους. 4. Γεννιέται το ερώτημα, από ποιες οικογένειες έπαιρναν τα παιδιά για τέτοια εκπαίδευση; Βεβαίως, οι τοτινές αντιλήψεις για την παιδική ηλικία ήταν μεσαιωνικές - η σωματική βία, το ξύλο και οι τιμωρίες ήταν μέθοδος εκμάθησης, θεωρώντας ότι τα παιδιά είναι μικρογραφία ενηλίκων και επομένως όφειλαν να μιμούνται τους εμπόλεμους, να μπαίνουν στην εργασία είτε σε οικογενειακές εργασίες, είτε να δουλεύουν αλλού. 5. Αναρωτιέμαι αν αυτό το εγχείρημα γύρω από την παιδική ηλικία έχει να κάνει με λεβεντιά ή με ισχυρή επέμβαση στην ψυχή και στην καρδιά τους!!!Κάποιος σε αντίλογο με τις σκέψεις μου θα μου πει ότι είχαμε εποχή σκληρή βίας, αίματος και συγκρούσεων. Φυσικά και είχαμε και σε κάθε πόλεμο τα παιδιά είναι αυτά που πληρώνουν το τίμημα πιο ακριβά από τους ενήλικες. 6. Ας μην εξιδανικεύουμε κάτι τί που έκαναν οι αντιστασικές και κομματικες οργανώσεις γιατί δεν θα διαφέρουμε και πολύ από την παρόμοια αντίληψη των παιδικων ομάδων που οργάνωσε ο Μεταξάς, ας πούμε με την ΕΟΝ, την φασίζουσα νεολαία, όπου η προπαγάνδα ήταν το εργαλείο που θα εγγυόταν την συνεχιση της αυταρχικής εξουσίας του. Εν κατακλείδι, δεν κατακρίνω την δημιουργία οργάνωσης "τα αετόπουλα" αλλά ας σταθούμε όχι σαν λάτρες απέναντι τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα παιδιά
Αθώα παιδιά! Σεις που με τόση προθυμία πήρατε τα «όπλα» στο χέρι για ν' αποχτήσετε τη λευτεριά σας! ύστερα από κάμποσο καιρό, σαν κουραστούνε οι φασίστες να σκοτώνουν ανθρώπους, κι' όταν σαν αντίδοτο δεχτούν το τελειωτικό χτύπημα των συμμάχων και των σκλαβωμένων λαών, θα πάψη ο πόλεμος και θ' αδειάσουν τα χαρακώματα. Μέσα στ' αμπριά θα γεννήσουν οι αρκούδες και πάνω στα ξεχασμένα συρματοπλέγματα θα σκαλώσουν οι αγράμπελες τις ανθισμένες τους γιρλάντες. Τότε πια κι' η ζωή θα πάρει τον κανονικό ανθρώπινο δρόμο της και τα χέρια σας αυτά που στις ώρες του παιγνιδιού κρατάνε τώρα ξύλινα ντουφέκια, θ' απλωθούν σ' έναν πανανθρώπινο χαιρετισμό, που θα δώσουν αδελφωμένα τα νειάτα πάνω στη λεωφόρο της αλήθειας και του πολιτισμού.
Σου απαντούν οι ίδιοι...
ANAΦOPIKA ME THN ΠPOHΓOYMENO ΣXOΛIO ,ΛEΩ ΣTON ANΩNYMO ME TO EΠΩNYMO MOY ,KΩΣTAΣ ΠAZIOΣ,TO AKOΛOYΘO:ANΩNYME,OI ANAΛOΓIEΣ EINAI ΣAN TA KAPBOYNA AMA TA ΠIANEIΣ ZEΣTA KAIΓEΣAI ,AMA TA ΠIANEIΣ KPYA MOYNTZOYPΩNEΣAI.ANAΦOPIKA ME TH ΣYΓKPIΣH ΠOY EΠIXEIPEIΣ KAI THN ANAΛOΓIA METAΞY THΣ NEOΛAIAΣ METAΞA KAI TΩN AETOΠOYΛΩN TA AETOΠOYΛA ΠETAΞAN ΠOΛY ΨHΛA, ANΩNYME MAKPIA AΠO TO ΠEΔIO ΣOY,XAPAΞAN ΔPOMOYΣ,AΞIOΠPEΠEIAΣ ,ΓIA MIA EΛEYΘEPH EΛΛAΔA XΩPIΣ AΦENTIKA.HNEOΛAIA METAΞA ΠPOΣΦEPE YΠHPEΣIEΣ ΣTH NTOΠIA AΣTIKH TAΞH KAI ΣE AYTA TA,AΦENTIKA.TI ΣYΓKPINEIΣ;ΣTAMATA NA EKTIΘEΣAI KAI NA TA BAZEIΣ ME TON ANΘO THΣ EΛΛHNIKHΣ KOINΩNIAΣ.ΠPIN AΠO OΛA ,OMΩΣ ΠEΣ,MAΣ ΠΩΣ ΣE ΛENE;O ANΘPΩΠOΣ XΩPIΣ ONOMA EMΦANIZETAI MONO ΣTA ΓOYEΣTEPN TOY ENNIO MOPIKONE
Τα θρυλικά Αετόπουλα ήταν ο ανθός της αγωνιζόμενης αντιστασιακής νεολαίας σε καιρούς που ο απάνθρωπος και αιμοβόρος φασισμός έσπερνε τη βία, τον τρόμο, την πείνα, τον όλεθρο και το θάνατο στους λαούς επί της γης. Εκείνα τα υπέροχα ατρόμητα παιδιά εμπνεύστηκαν από τα υψηλότερα ιδανικά : της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας, της αλληλεγγύης, της ανιδιοτελούς προσφοράς για το κοινό καλό. Προσέφεραν, μάλιστα, σπουδαίες υπηρεσίες στον αντιστασιακό αγώνα εναντίον των φασιστών κατακτητών λειτουργώντας ως σύνδεσμοι, αγγελιοφόροι, συνθηματογράφοι, "σαλταδόροι" και διανομείς τροφίμων στους λιμοκτονούντες και χίλιες δύο ακόμη αξιέπαινες και παράτολμες πρωτοβουλίες που πολλές φορές ξεπερνούσαν τις δυνατότητες της ηλικίας τους. Ουκ ολίγες φορές το πλήρωσαν και με την ίδια τη ζωή τους. Ήταν όμως οι εποχές που οι άνθρωποι, μαζί και τα παιδιά, ξεπέρασαν το μπόι τους, ψηλώνοντας όσο και τα όνειρα και τα ευγενή οράματά τους. Τα ξύλινα όπλα των παιδιών δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ο συμβολισμός της δίκαιης λαϊκής απελευθερωτικής αντιβίας απέναντι στο μαύρο φίδι που απειλούσε να δηλητηριάσει την ανθρωπότητα. Συνειδητοποιούσαν με το δικό τους τρόπο, ακόμη και μέσα από το παιχνίδι τους, αυτό που δεν συνειδητοποιούσαν κάποιοι άλλοι, οι σκυφτοί και οι παραιτημένοι όλων των εποχών : το πόσο δίκαιος ήταν αυτός ο αγώνας ενάντια στο φασισμό που δεν πεθαίνει μόνος αν δεν τον τσακίσουν οι λαοί!
Απάντηση
1. Για τα πανηγύρια είναι - και να με συμπαθας - ανώνυμε της ψυχολογίας αυτά τα περί ανωριμότητας των παιδιών γενικά και ιδίως εκείνων των παιδιών.... εκείνων των συγκλονιστικών ημερών!
Βάζεις επιτακτικά και με επίκληση της επιστήμης ζήτημα κινδύνου εξ αιτίας της συμμετοχής των παιδιών σε ένα παιχνίδι προσομοίωσης αντάρτικου σώματος! Που αν θέλεις να ξέρεις δεν ήταν ακριβώς παιχνίδι όπως το εννοείς. Ήταν μια θαυμαστή απόπειρα συμμετοχής των παιδιών σε μια γενική προσπάθεια του αγωνιζόμενου λαου εναντια στους διπλούς κατακτητές του. Ήταν μια δήλωση τους ότι είναι παρόντα και επικροτούν αυτή την ηρωική προσπάθεια! Προφανώς βλέπεις το αντάρτικο εκείνο με λοξή ματιά, σαν μια απαράδεκτη βίαιη αταξία αλλά βλέπεις και τους γονείς αυτών των παιδιών σαν ανεγκεφαλους και ανεύθυνους κηδεμόνες τους. 83 χρόνια μετά και σε κάποιους δεν έχει γίνει κατανοητό το μεγαλείο των ιδεών, η ωριμότητα και η αυταπάρνηση εκείνου του μαχόμενου λαού.
Ίσως αύτο το θεόρατο κοτρώνι της άγνοιας να είναι η βασική αιτία που μας κρατάει δεμενους πάνω στους γάντζους του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος που σαπίζει τη ζωή μας νύχτα και μέρα.
2. Ούτε βία ούτε εξουσία, ούτε έπαρση, όπως εσύ την εννοείς,δίδαξε στα παιδιά το αντάρτικο, αυτή η υπέρτατη πράξη απελευθέρωσης από τα δεσμά ντόπιων και ξένων κατακτητών.
Μεγαλείο, τόλμη, αυταπάρνηση, όραμα μιας νέας ζωής, μιας ανώτερης κοινωνίας ανθρώπων, για όλα αυτά εντάχθηκαν εκατομμύρια Ελλήνων στο ΕΑΜ και χιλιαδες στον ΕΛΑΣ Και τον ΔΣΕ!
3. Άλλο πράγμα είναι οι πρόσκοποι, άλλο η ΕΟΝ του Μεταξά, άλλο οι Αλκιμοι του Παπαδόπουλου κι άλλο -εντελώς άλλο -τα Αητοπουλα και η ΕΠΟΝ. Τη διαφορά την ξέρουν και οι πέτρες αυτού του τόπου!
4. Κανείς δεν χρειάσθηκε να κατηχησει αυτά τα παιδιά που ήρθαν και γονάτισαν ευλαβικά μπροστά στο μνημείο του ;απελευθερωτη Μαρκου Μποτσαρη. Είναι κάτι καιροί - που θα ξανάρθουν συντομα- - όπου η σπίθα της ελπίδας γίνεται φωτιά, πυρκαγιά, μια θερμικη θύελλα που συνεπαίρνει στο διάβα της κάθε άνθρωπο με ψυχή, κάθε ηλικίας και μόρφωσης, κάθε καταγωγής και προελευσης.
5. Δεν ήταν η μανιακή κατήχηση για συμμετοχή που γινόταν στα παιδια και τα ξεσήκωνε με τα ξυλοκουμπουρα, Η άρνηση των γονιών και των υπευθύνων να τα στρατολογησουν όπως αυτα το επιθυμούσαν, αυτό τα κακιζε και τα εξόργιζε. Μάτωνε η ψυχούλα τους που δεν μπορούσαν να είναι στο κέντρο αυτού του δικαίου και πανανθρώπινου ξεσηκωμού. Τόσο ανώριμα ήταν!
6. Αλλο πράγμα είναι κύριε ανωνυμε η βία του καπιταλιστικού πολέμου, που έτσι κι αλλιώς συνεχίζει και στις περιόδους της ειρήνης με άλλα μέσα αλλά το ίδιο αισχρος και ανελεητος και άλλο πράγμα είναι η βία των τεκνων της ανάγκης,, των ώριμων τέκνων της οργης. Μη τα ανακατωνεις!
7. Απαλά κι αθόρυβα κανεις νουθεσίες για καταστολή, για την αναγκαία ειρηνική συνύπαρξη, για την αποδοχή της ταξικής διαμόρφωσης της κοινωνίας και την συνεργασία εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων. Άμα αρνιεσαι τον ταξικο πόλεμο αυτό λες!
Ειρήνη, κατανόηση, τάξη και ασφάλεια!
Η σύγκρουση που προφανώς ;απεχθανεσαι είναι η αναγκαία τελειωτική πράξη της κοινωνικής αλλαγής, δεν εξαρτάται μόνο από σενα κι από μένα, θα έρθει νομοτελειακά, αντικειμενικά και στην ωρα της. Το αντάρτικο δεν γεννήθηκε σαν τσαμπουκαλιδικη αντιδραση κάποιων αψικορων πολεμοχαρων ανθρώπων εναντίον άλλων που έκλεβαν τη ζωή και την ελευθερία τους. Ήταν συνειδητή απόφαση και πραξη, διαλεκτική συνέπεια του διπλού ζυγου που τυρανουσε το λαό. Ο μόνος τρόπος για να ανατραπεί αυτή η κατάσταση ήταν η πολεμική σύγκρουση. Ο λαός δεν την επελεξε, υποχρεώθηκε εκ των πραγμάτων σε αυτή!
Η καλύτερη ζωή για τους λαούς του κόσμου, η έφοδος στον ουρανό για την οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας δεν θα γίνει με αοριστίες, ευχολόγια, με εφαρμογές κανόνων άκριτης πειθαρχίας στη μοίρα και το ριζικό. Θα γίνει με φλογερούς επαναστατες, ασυμβίβαστους και αρνητές της υποταγής!
Εσύ ανώνυμε "παιδαγωγέ"...........τι διδάσκεις στα παιδιά;...............πως όλοι ανεξαιρέτως οι πόλεμοι είναι άδικοι και θα πρέπει να τους αποκηρύττουμε άνευ διακρίσεως;............αν ήταν έτσι τότε ποτέ στην ιστορία δεν θα είχαν καταγραφεί απελευθερωτικοί πόλεμοι..........ούτε και λαικές εξεγέρσεις κόντρα στους καταπιεστές................ μήτε θα εκπαιδεύαμε τα παιδιά μας με τις αξίες της ελευθερίας μην και τυχόν μυηθούν στους πολέμους...........θα βγάζαμε κόπιες από αιώνιους απαθείς σκλάβους βορά στους τυράννους.................ήρεμους ήσυχους και μοιραίους.............Πολύ πονηρά μου ακούγονται όλα αυτά όπως και η απαράδεκτη εξίσωση που πας να κάνεις μεταξύ των μεταξικών εκτρωμάτων και των αετόπουλων της αντίστασης...............Δεν με πείθεις εμένα τουλάχιστον για τις προθέσεις του σχολίου σου..............μάλλον προς κάπου αλλού λοξοκοιτάς!!!!!!!!!!!!!!!!
Τιμή και αιώνια δόξα σε ΑΕΤΟΠΟΥΛΑ, ΕΠΟΝ, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΔΣΕ.
Γράφεις..
"πώς οι ¨αργηγοί" των παιδικών ομάδων, διασφάλιζαν ότι οποιοδήποτε παιδί δεν θα έκανε χρήση πραγματικού όπλα για κάποιον μέσα από την οικογένει ή τους συγχωριανούς του;"
Το ερώτημα σου είναι εντελώς ευτράπελο και για αυτό δεν διάβασα παρακάτω. Να ρωτήσω όμως και εγώ εσένα.. αν βρίσκεσαι υπό καθεστώς σύγχυσης ή πλήρους ιστορικής άγνοιας. Για τα Αετόπουλα της εθνικής μας αντίστασης μιλάμε και όχι για οπλισμένα παράφρονα παιδιά που θεριζουν γονείς και γείτονες σε αμερικανικές ταινίες. Κάπου έλεος δηλαδή!
Μοσχοβολούσαν οι γειτονιές αντίσταση αισιοδοξία και ελπίδα για το αύριο. Εξαιρετικό το ντοκουμέντο που αναδείξατε στο ιστολόγιο.
Αγαπητέ παιδαγωγε ανώνυμε..Αν δεν ήταν η ΕΠΟΝ και ο Ελλάς και η φτωχολογιά της πατρίδας μας τώρα θα ήμασταν με γερμανικά ΚΑΠΙΣΤΡΙΑ.Η ιστορία γράφτηκε και όποιος την διαβάζει ανάποδα τα βλέπει ανάποδα.
Υπέροχη η ανάρτηση και πολύ κατατοπιστική για το πώς βίωσαν κάποια παιδιά το συνταρακτικό γεγονός της αντίστασης. Οργάνωση, πειθαρχία, ιδανικά, ενεργό συμμετοχή, δράση στοχευμένη, ιστορική γνώση. Δεν το λες και λίγο αυτό που κατανόησαν τούτα τα μικρά "ανταρτοπουλα" και κυρίως πως το δίδαξαν με αυτό το θεατρικό εξαιρετικό τρόπο. Αχ πόσο τρομερά παρηγορο θα ήταν,αν σήμερα βλέπαμε στις πλατείες σημερινά νέα, μικρά παιδιά να "διαδηλώνουν" παίζοντας,για καλύτερη παιδεία, για περισσότερο χρόνο για παιγνίδι, κατά της παιδικής εργασίας, για τα έρημα παιδιά των εμπολέμων περιοχών. Ναι νομίζω θα ήταν το καλύτερο μάθημα σε πολλούς ενήλικες.
Κάποια από εκείνα τα παιδάκια ίσως να ζούνε ακόμη, έστω και σε πολύ μεγάλη ηλικία πια. Θα είχε ενδιαφέρον να ακούγαμε από το στόμα τους τι τράβηξαν μεταπολεμικά από κάποιες δωσίλογες κυβερνήσεις επειδή κάποτε θέλησαν να αντισταθούν στους κατακτητές.
Καλό φθινόπωρο.
Ευχαριστούμε για τις επισκέψεις, τις αναδημοσιεύσεις και τα σχόλια.
Πάντα σε αυτό το ιστολόγιο θα υπάρχει μια φιλόξενη γωνιά για τους αγώνες του λαού μας στην ανταρτομάνα Ευρυτανία!
Δημοσίευση σχολίου