Η ευρυτάνισσα γιαγιά και τα... εγκς!

Η  γιαγιά Μαρία σπουδαία αγωνίστρια της ζωής, από εκείνες τις παλιές καλοσυνάτες μα και σκληραγωγημένες ευρυτάνισσες γυναίκες της ασύγκριτης "δρακογενιάς" - που αν και έμεινε πολύ νέα χήρα, τότε στα πέτρινα χρόνια, εντούτοις ανάστησε με αληθινή παλικαριά τα παιδιά της μοχθώντας στη γη με ίδρω, τιμιότητα και αξιοπρέπεια.

Όταν πέρασαν τα χρόνια, μεγάλη πια σε ηλικία, μπήκε και σ' αεροπλάνο για να πάει για κάμποσο καιρό στους γιούς της που ήταν μετανάστες στην Αμερική και την περίμεναν με λαχτάρα μιάς και την υπεραγαπούσαν. 

Πότε στο ένα σπίτι, πότε στο άλλο, παιδιά, νύφες και εγγόνια, την είχαν στα ώπα-ώπα. 

-Μάνα να μην χολοσκάς για τίποτα, να κάθεσαι και να ξεκουράζεσαι και ότι θες από μας θα το 'χεις, της έλεγαν.

Η ευρυτάνισσα γιαγιά, όμως, δεν το πολυήθελε το καθησιό. Μαθημένη μια ζωή στη δουλειά που να βρει ησυχία.

Ο ένας της γιος είχε γιάρδα στο σπίτι του. Η γιαγιά Μαρία βρήκε εκεί αυτό που ζητούσε. Άρπαξε αμέσως το τσαπί και σε σύντομο χρονικό διάστημα μετέτρεψε το γκαζόν σε... κήπο!

Και τι κήπο! Απ' όλα τα καλούδια είχε ο μπαξές της: ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκυθάκια, πιπεριές, μαρούλια, κρεμμυδάκια, φασόλια, πλούσια η παραγωγή της γιαγιάς Μαρίας!

Οι αμερικανοί γείτονες αγαπούσαν πολύ τη γιαγιά : θαύμαζαν τα έργα και την ενέργειά της, ενώ τους έκανε και μεγάλη εντύπωση που ήταν πάντα ντυμένη στα μαύρα με τη μαντίλα και... τη μακριά πλεχτή κοτσίδα της. Που να 'ξεραν οι άνθρωποι...

Η γιαγιά πάλι, ανοιχτόκαρδη και πρόσχαρη, γέμιζε τα καλάθια και μοίραζε από τα καλούδια της στους γειτόνους.

Μια μέρα η νύφη της που τη λάτρευε, της λέει:

-Μάνα επειδή δεν προλαβαίνω, μπορείς σε παρακαλώ να πεταχτείς εδώ λίγο παρακάτω στο μπακάλικο να μου πάρεις μερικά αυγά;

Άλλο που δεν ήθελε η γιαγιά που της άρεσαν όσο δε λέγεται οι περίπατοι και οι βόλτες. 

Όμως ...

-Να πάω παιδάκι μου, της είπε, αλλά δεν ξέρω αμερικάνικα, πως θα τα ζητήσω τα αυγά;

-Α, δεν είναι τίποτα μάνα, μια λέξη μόνο θα πεις: "έγκς", και θα σου δείξουν.

Ξεκινάει η γιαγιά και στο δρόμο κάθε τόσο έλεγε από μέσα της : "εγκς, εγκς, εγκς...".

Όταν όμως έφτασε στο μαγαζάκι... το ξέχασε!

Μπαίνει μέσα, τους χαμογελάει, της χαμογελάνε, αλλά από κει και πέρα... τσιμουδιά.

Τι να κάνει, κι η δόλια η γιαγιά, αρχίζει να κοιτάζει από δω, να κοιτάζει από κει, να ψάχνει στα ράφια, να σουλατσάρει τριγύρω, αλλά πουθενά να δει αυγά.

Ο μαγαζάτορας και η γυναίκα του αλλά και δύο γείτονες που έτυχε να είναι εκεί, άνθρωποι εξυπηρετικοί, προθυμοποιήθηκαν αμέσως να βοηθήσουν τη γιαγιά.

Τη ρώταγαν στα αμερικάνικα τι θα ήθελε...

-Τ' αστόχησα παιδιά μ', έλεγε η γιαγιά σε... άψογα ευρυτανικά!

Εδώ που τα λέμε που να συνεννοηθούν!

Μάταια προσπαθούσαν οι άνθρωποι ξανά και ξανά να βγάλουν άκρη.

Η γιαγιά αρχίζει τότε να τους κάνει νοήματα δείχνοντας με τα χέρια της το μακρουλό σχήμα του αυγού.

Που να πάρουν όμως χαμπάρι κι οι άλλοι τι να ήταν αυτό που γύρευε εκείνη η παράξενη ελληνίδα γιαγιά μέσα σε τόσα εμπορεύματα.

Στο πόδι όλοι, έψαχναν αντάμα, αλλά τζίφος!

Τότε λοιπόν η Ευρυτάνισσα γιαγιά σκαρφίστηκε κάτι άλλο...

Και ξαφνικά αρχίζει μέσα στο μαγαζί :

-«Κο κο κο κο - κο κο κο κοκοοοοο....»

Κοίταζαν περίεργα οι αμερικανοί τη γιαγιά που... κακάριζε ασταμάτητα, μέχρι που τελικά μπήκαν στο νόημα.

Τότε τα γέλια και της γιαγιάς και των αλλονών βούιξαν σε ολόκληρο το τετράγωνο.

Σε λίγο η γιαγιά έφτανε στο σπίτι με τα αυγά.

-Όλα καλά μάνα; τη ρωτάει η νύφη της.

-Δόξα τω Θεώ κόρη μου, τα αμερικάνικα τα κουτσοκαταφέρνω!!!

(αληθινή ιστορία με πρωταγωνίστρια την αλησμόνητη γιαγιά μου που μας μεγάλωσε με αγάπη και που πιστεύω ότι από τους αιώνιους παραδεισένιους κήπους θα μας χαμογελά και θα μας στέλνει ευχές...)

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"