Έρημες νύχτες ζωσμένες
μ' οργή από αρματωμένα όνειρα
και μνήμης αγιοκέρια.
Οι ίσκιοι δραπετεύουν,
διαβαίνουν,
μεριάζουν μαυροντυμένα σύννεφα
στου Βελουχιού τα ραχοκόκκαλα.
Μα να που αντρειεύεται ο έλατος
σιμώνοντας τ' αστραφτερό φεγγάρι
ακοίμητο πλεούμενο
στις νεροσυρμές του ουρανού.
Μια στάλα ελπίδας
στην άνυδρη ζωή,
μια στάλα
κι ας είν' και διαβατάρικη...

2 σχόλια:
Θαυμάσιο το στιχούργημα σου
φίλε Ευρυτάνα.
Τα βουνά εμπνέουν.................με την αύρα και τους συμβολισμούς τους...............φεγγαρόφωτο διαμαντάκι το γραπτό σου!!!!!!!!!!!!
Δημοσίευση σχολίου