Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Μια στάλα ελπίδας...


Έρημες νύχτες ζωσμένες

μ' οργή από αρματωμένα όνειρα 

και μνήμης αγιοκέρια.

Οι ίσκιοι δραπετεύουν, 

διαβαίνουν, 

μεριάζουν μαυροντυμένα σύννεφα

στου Βελουχιού τα ραχοκόκκαλα.

Μα να που αντρειεύεται ο έλατος 

σιμώνοντας τ' αστραφτερό φεγγάρι 

ακοίμητο πλεούμενο 

στις νεροσυρμές του ουρανού. 

Μια στάλα ελπίδας 

στην άνυδρη ζωή,

μια στάλα

κι ας είν' και διαβατάρικη... 


"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

2 σχόλια:

Chris' είπε...

Θαυμάσιο το στιχούργημα σου
φίλε Ευρυτάνα.

Φυσιολάτρης! είπε...

Τα βουνά εμπνέουν.................με την αύρα και τους συμβολισμούς τους...............φεγγαρόφωτο διαμαντάκι το γραπτό σου!!!!!!!!!!!!