Τετάρτη 1 Ιουλίου 2026

Η ταπεινή ευσέβεια των Κλεφτών εκεί στα απόρθητα βουνά τους...*


*από καταγραφές των ξένων περιηγητών 

Emerson και Fauriel 

Ιχνηλατήσαμε δύο σημαντικές ιστορικές σημειώσεις που αναφέρονται με παραστατικό τρόπο στην ιδιαίτερη ταπεινή ευσέβεια και την κατάνυξη των εξεγερμένων Κλεφτών εκεί στα ψηλά απόρθητα βουνά με τον ελεύθερο βίο - μακριά από τις επίσημες λαμπερές εκκλησιαστικές εκδηλώσεις.

Οι εν λόγω καταγραφές εμπεριέχονται στο εξαιρετικό βιβλίο του αείμνηστου βραβευμένου Ευρυτάνα συγγραφέα Δημήτρη Σταμέλου  (1931-2005), που κοσμεί την προσωπική μας βιβλιοθήκη, και αναφέρεται στον Σταυραετό των Αγράφων Κατσαντώνη και τους Κλέφτες του υπό τον τίτλο: "Κατσαντώνης η αποθέωση της παλικαριάς", βιβλιοπωλείον της Εστίας.

Ιδού τα σχετικά αποσπάσματα:

*****

Λέει επίσης ο Emerson πως 

"το προσευχητάριό τους σε κοίλωμα βράχου ή η άγια Τράπεζα υψωμένη σ' απομονωμένο φαράγγι, μαρτυρούσαν πιο ειλικρινή θρησκευτική αφοσίωση και πιο θερμό ξεχείλισμα ψυχής απ' ό,τι οι εκδηλώσεις μέσα στα σύννεφα των αρωμάτων, τη λάμψη των λαμπάδων και την ακτινοβολία των ιερατικών πομπών στους μεγαλοπρεπείς ναούς" 

Και η σχετική μαρτυρία του Fauriel :

"Η ευσέβεια των Κλεφτών, ο σεβασμός των προς τα άγια αντικείμενα, η ανάμειξις της θρησκευτικότητος εις τας πολεμικάς των ενεργείας, προσθέτουν εις τον χαρακτήρα των ένα άλλο των περίεργων εκείνων χαρακτηριστικών, τα οποία θα εθεωρούντο ασυμβίβαστα προς την κοινωνικήν των τάξιν. 

Εις τους αγρίους τόπους, όπου ζούσαν απομονωμένοι, δεν είχον ούτε ιερείς, ούτε εκκλησίας. 

Κάποιο ερημοκλήσι, κάποιο εικονοστάσι σκαλισμένον εις τον βράχον, όπου με κίνδυνον της ζωής των ανερριχώντο, ήσαν αι μόναι εκκλησίαι όπου οι Κλέφτες ηδύναντο από καιρού εις καιρόν να παρακολουθήσουν την λειτουργίαν από κάποιον ιερέα της υπαίθρου, ή τας προσευχάς κάποιου ερημίτου και να αφιερώσουν επί τη ευκαιρία κάποιαν ευλαβή προσφοράν εις τους αγίους και την Παναγίαν.

Αλλ' οπουδήποτε και αν ευρίσκοντο, εις ένα δάσος, εις τα σπήλαια ή εις τας υψηλάς κορυφάς των ορέων, δεν παρέλοιπον ποτέ να πανηγυρίσουν κατά τον ιδικόν των τρόπον τας ιεράς τελετάς της ελληνικής εκκλησίας, ψάλλοντες ή απαγγέλοντες τους καταλλήλους δι' αυτάς ύμνους και τας γνωστάς εις αυτούς προσευχάς"

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

15 σχόλια:

Chris' είπε...

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η οπτική των ξένων περιηγητών, αποτυπώνει αυτή την ιδιαίτερη πτυχή της ιδιοσυγκρασίας των Κλεφτών.

Aris είπε...

Οι Κλεφτες ηταν λαικοι αγωνιστες γι αυτο και οτι πιστευαν ηταν αληθινο και πηγαζε απο μεσα τους και δεν εμπαινε σε νορμες υποκρισιας και προβολης οπως εκαναν οι αφενταδες και οι δεσποταδες!!

Ανώνυμος είπε...

Η δική τους μεγαλοπρέπεια ήταν η ταπεινότητα.

Καρπενησιώτης είπε...

Ακόμη μια ωραία ανάρτηση σου.

Απεράντιος είπε...

Ο Δημήτρης Σταμέλος μεγάλη μορφή των Ευρυτανικών γραμμάτων και από οικογένεια αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.

Κώστας Σακαρέλος είπε...

Φίλε «Ευρυτάνα Ιχνηλάτη», όπως πολύ σωστά επισημαίνεις στην ανάρτησή σου, εκεί ψηλά, στα απόρθητα βουνά της πατρίδας μας, όπου είχαν τα κρησφύγετά τους οι κλέφτες του ’21, δεν υπήρχαν εκκλησίες και μοναστήρια για να προσευχηθούν στους προστάτες αγίους τους. Παρόλα αυτά, η θρησκευτικότητά τους ήταν έντονη και η πίστη τους ακλόνητη. Τούτο καταμαρτυρούν τόσο τα δημοτικά τραγούδια, οι θρύλοι και οι παραδόσεις του λαού μας όσο και οι αναφορές των αλλοδαπών περιηγητών που πέρασαν από τα κρησφύγετά τους. Σε επίρρωση των γραφομένων σου, καταθέτω την παρακάτω ιστορία.
Στην εδαφική περιφέρεια του Παλιοκάτουνου Αγράφων, υπήρχε μοναστήρι, αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Εκεί, κάθε χρόνο, την παραμονή αλλά και ανήμερα της γιορτής του Αποκεφαλισμού του Αγίου, ήτοι στις 28 και 29 Αυγούστου, γινόταν πανηγύρι, στο οποίο συνέρρεε πλήθος προσκυνητών.
Εκεί, ταπεινός προσκυνητής, βρέθηκε κι ο Καραϊσκάκης με τα παλικάρια του, όταν ήταν αρματολός των Αγράφων. Στη διάρκεια της παραμονής τους στον χώρο συνέβη ένα συνταρακτικό γεγονός, που αποδεικνύει τον σεβασμό και την ευλάβεια που έτρεφε προς τα θεία ο «γιος του καλογριάς». Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:
Ο Καραϊσκάκης με τους συντρόφους του, την παραμονή της γιορτής, ξεκίνησε από τα Άγραφα, για να πάει να προσκυνήσει στο μοναστήρι του Προδρόμου, στο Παλιοκάτουνο. Όταν πλησίαζαν, συνάντησαν ένα κοπάδι γίδια. Ένας από τους συντρόφους του έτρεξε κι έπιασε έναν τράγο, με σκοπό να τον ψήσει για να φάνε την επομένη, την ημέρα της γιορτής του Αγίου που, όμως είναι αυστηρή νηστεία. Ο Καραϊσκάκης, βλέποντάς τον, τον ρώτησε για ποιον λόγο έπιασε τον τράγο κι εκείνος του απάντησε: «Για να τον ψήσω, να τον φάμε!»
Ο Καραϊσκάκης του συνέστησε να απολύσει τον τράγο, γιατί την επομένη είναι νηστεία. Εκείνος όμως δεν υπάκουσε. Θύμωσε μαζί του ο καπετάνιος, όμως δεν του μίλησε.
Το βράδυ έφτασαν στο μοναστήρι κι ο Καραϊσκάκης αμέσως εισήλθε στον ναό και, γονατιστός, μπρος στην εικόνα του Προδρόμου, είπε τα εξής: «Αϊ – Γιάννη μου, Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω. Όμως μια χάρη Σου ζητώ. Αυτόν τον άπιστο, που θέλει αύριο να φάει κρέας και να δώσει το κακό παράδειγμα, να τον τιμωρήσεις καθώς του πρέπει, ειδάλλως θα τον τιμωρήσω εγώ και το Μοναστήρι Σου θα το φράξω με παλιούρια, για να μην ξαναπατήσει κανένας εδώ μέσα.»
Τα μεσάνυχτα, χτύπησαν οι καμπάνες την έναρξη της ακολουθίας της γιορτής, η οποία θα τελείωνε τα ξημερώματα. Ο Καραϊσκάκης πρώτος μπήκε στον Ναό. Τον ακολούθησαν όλοι οι προσκυνητές, καθώς και τα παλικάρια του, εκτός του κρεατοφάγου, ο οποίος δεν πήγε, επειδή ήθελε να ετοιμάσει το ψητό. Πριν αρχίσει η Λειτουργία, ακούστηκε απ’ έξω ένας πυροβολισμός. Όλοι, έντρομοι, βγήκαν να δουν τι συνέβη και τότε είδαν τον σύντροφο του Καραϊσκάκη που είχε κλέψει τον τράγο, μέσα στα αίματα, να ψυχορραγεί και τον τράγο να τρέχει αλαφιασμένος προς το δάσος.
Τι είχε συμβεί; Ο κλέφτης, στην προσπάθειά του να βγάλει από το σελάχι του το μαχαίρι για να σφάξει τον τράγο, συμπαρέσυρε, άθελά του, και την πιστόλα του. Εκείνη εκπυρσοκρότησε! Η σφαίρα τού τρύπησε την κοιλιά, με αποτέλεσμα, ο δυστυχής να ξεψυχήσει.
Ο Καραϊσκάκης, παίρνοντας αφορμή από το τραγικό γεγονός, απευθύνθηκε στο πλήθος λέγοντας πως ο Πρόδρομος άκουσε την παράκλησή του και τιμώρησε παραδειγματικά τον κλέφτη.
Σημείωση: Η παραπάνω ιστορία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ρουμελιώτης» στις 11 Μαΐου του 1929, με την υπογραφή: ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΣ ΝΤΑΛΛΑΣ.

Vit44 είπε...

Επίσης να σημειωθεί ότι αρκετοί από το φτωχό κλήρο βγήκαν στον αγώνα όπως ο Κυπριανός της Τατάρνας με τον Ανδρούτσο και τον Καραισκάκη και αργότερα ο παπα-Ανυπόμονος και ο παπά-Κουμπούρας με τον Άρη Βελουχιώτη.

Scorpion49 είπε...

Δύσκολες εποχές, στήριγμα η πίστη στο Θεό και τους Αγίους της Ορθοδοξίας, ανάγκη για βοήθεια, πηγή δύναμης και θάρρους. Το διέκριναν οι ξένοι και κράτησαν σημειώσεις!!!

Φυσιολάτρης! είπε...

Απόκρυφες σπηλιές μοναχικά ξωκλήσια και καλά προστατευμένα σημεία.............μέσα στον αχανή ορεινό όγκο των Αγράφων..............αυτά ήταν τα ιδιόμορφα προσκυνητάρια των Κατσαντώνηδων............ που λειτουργούσαν τόσο σαν φυσικά καταφύγια όσο και σαν χώροι θρησκευτικής αναφοράς των Κλεφτών όταν χρειαζόταν...............πολύ παραστατικοί οι ξένοι συγγραφείς..............εκπληκτικό το βιβλίο του Δημ . Σταμέλου για τον Κατσαντώνη!!!!!!!

Παναγιώτης είπε...

Το σίγουρο είναι πως εκείνοι που έβγαιναν στο κλαρί δεν ήταν ούτε φαρισαίοι ούτε υποκριτές ήταν αυθεντικοί .

Α.Κ. είπε...

Σαν μια επιμέρους παρατήρηση θα έλεγα να ξεχωρίζουμε τους Κλέφτες από τους Αρματολούς. Οι πρώτοι ήταν εναντίον της καθεστηκυίας τάξης της εποχής ενώ οι δεύτεροι ήταν συνήθως διορισμένοι από τις αρχές και λειτουργούσαν υπέρ τους. Βέβαια μπορεί ανά περιόδους να εναλλάσσονταν οι ρόλοι τους αν κάποιοι από αυτούς "δεν τα έβρισκαν" με την εξουσία ή αν ορισμένοι άλλοι "τα έβρισκαν", όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός της σαφούς διαφοροποίησης των μεν από τους δε. Γενικά οι Αρματολοί ήταν μέσα "στα πλαίσια" οι Κλέφτες όχι. Άρα και οι κοινωνικές και θρησκευτικές συμπεριφορές τους καθορίζονταν από την στάση ζωής που επέλεγαν και έτσι βλέπαμε τους ανυπάκουους Κλέφτες των βουνών να συμπεριφέρονται με τον ιδιαίτερο τρόπο και την ταπεινοφροσύνη που γράφουν οι περιηγητές και οι Αρματολοί να συντάσσονται με την "επίσημη κοινότητα" και προφανώς να συμπεριφέρονται ανάλογα αφού και οι ίδιοι ήταν "επίσημοι".

Ανώνυμος είπε...

Ευρυτανική εγκυκλοπαίδεια το ιστολόγιο για πλήθος θεμάτων που αφορούν τον τόπο μας.
Συνεχίστε την αξιόλογη παρουσία σας στο διαδίκτυο.

Ο Γιάννος απ' τα βουνά της Πίνδου. είπε...

Η λεβεντιά η μπέσα.και η άσβεστη φλόγα για την Λευτεριά έδεσαν και αντρειωσαν τους προγόνους μας.Και η συγκίνηση.που περισσεύει λέει....Τα ελληνικά τα χώματα όπου και να τα σκάψεις αίμα θα βρεις παλληκαριων κόκκαλα αν ξεθάψεις...

AΓΡΑΦΙΩΤΗΣ είπε...

Αυτοί ήταν οι περήφανοι-ταπεινοί που γράφεις συχνά πυκνά φίλε ιχνηλάτη.

ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...


Ευχαριστούμε για τις επισκέψεις και τα σχόλιά σας και σε αυτή την ανάρτηση.