"Το Καρπενήσι ήταν η καρδιά της Αντίστασης.
Στην περιοχή του βρισκόταν το πανελλήνιο κέντρο του εαμικού πολιτικού και ένοπλου αγώνα. Εκεί ήταν η έδρα του Γενικού Αρχηγείου του ΕΛΑΣ, της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης), της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ και του ΚΚΕ και της ΕΛΔ.
Η ορεινή πρωτεύουσα της Ευρυτανίας είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη. Χτισμένη στις υπώρειες του Βελουχιού, σε υψόμετρο σχεδόν 1000 μέτρα, με υπέροχα πέτρινα κτίσματα και λιθόστρωτα καλντερίμια, ήταν τυλιγμένη στην αχλή του μύθου. Από παλιά ήταν ζόρικη αυτή η πόλη των Αγράφων, δεν ήταν εύκολα προσπελάσιμη για ξένους και εχθρούς, εξού και το κλέφτικο:
Κίνησα, ο μαύρος, κίνησα
να πάω στο Καρπενήσι...
Απο τις αρχές του αγώνα όλη η περιοχή των Αγράφων ήταν ελεύθερη εκτός από το Καρπενήσι. Την Κυριακή των Βαΐων, την ώρα που η κεντρική πλατεία της πόλης έσφυζε από κόσμο, οι αντάρτες είχαν κατορθώσει να ρίξουν μια ομάδα Ιταλών αιχμαλώτων αποψιλωμένων από όπλα και στολές, μόνο με τα εσώρουχα.
Αυτός ο δημόσιος εξευτελισμός συνήργησε, μεταξύ άλλων, στην απόφαση της ιταλικής διοίκησης και ανήμερα το Πάσχα, στις 28 Απριλίου 1943, οι κατακτητές εγκαταλείπουν την πόλη.
Η «πρωτεύουσα των βουνών» είναι ελεύθερη.
Σε λίγες μέρες οι Καρπενησιώτες έχουν γεμίσει την πλατεία με τα βλέμματα στραμμένα στον δρόμο που έρχεται από το χωριό Λάσπη (Άγιος Νικόλαος). Απο εκεί θα μπει στην πόλη αυτός που επί έναν χρόνο τον ακούνε στα γύρω βουνά και το όνομά του έχει γίνει παρηγοριά και περηφάνια τους.
Το Καρπενήσι ζει μεγάλες ώρες.
Ειναι η πρώτη ελεύθερη πόλη όπου μπαίνει ο Άρης και η υποδοχή του είναι αποθεωτική.
Νωρίς το πρωί οι πρώτες φωνές ειδοποιούν:
«Έρχεται! Έρχεται!»
«Πως είν' ωρέ;»
«Θεόρατος!»
Ίσως πουθενά αλλού δεν λατρεύτηκε ο Άρης όσο εδώ.
Η Λαμία τον διεκδικεί ως γενέτειρα, αλλά η Ευρυτανία τον πίστεψε και τον ακολούθησε, μαζί με την ορεινή Φθιώτιδα είναι το κύριο θέατρο της δράσης του. Εδώ η μνήμη του συντηρείται ακόμη ολοζώντανη και, παρά τα χρόνια και τσ γεγονότα που μεσολάβησαν, μιλάνε για τον Άρη όπως για κάποιον πολύ οικείο τους, που δεν έφυγε ποτέ από κοντά τους."
*****
(Το παραπάνω απόσπασμα επιλέξαμε ως τον δικό μας αποχαιρετισμό στον ευρυτάνα Μικροχωρίτη συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλο που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Προέρχεται από το βιβλίο του ΟΙ ΑΤΑΚΤΟΙ, εκδόσεις Τόπος)
«Θα είμαι πάντα με τους ξυπόλυτους...»
Αντίο Διονύση...
7 σχόλια:
Πολυγραφότατος με σημαντικό έργο.
Ο Χαριτόπουλος αγαπούσε πολύ την Ευρυτανία και ιδίως το μικρό χωριό όπου έμενε για μεγάλα διαστήματα τα τελευταία χρόνια.
Θα μείνει για πάντα αξέχαστος μέσα από τα βιβλία του.
Διονύση χαιρετισμούς στους Ανυπότακτους.Γιατι οποίος για το δικηο δεν παλεύει θα ζει και θα πεθαίνει σαν Ραγιας.
Αντισυμβατικός.................με πολύ παραστατική γραφή....................το βιβλίο του για τον Αρη αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη ιστορική έρευνα για τον θρυλικό καπετάνιο του ΕΛΑΣ.................με πάρα πολλά ντοκουμέντα και μαρτυρίες................. καλούς ουρανούς Διονύση!!!!!!!!!!
Τα βουνά της Ευρυτανίας που τόσο αγάπησες σε αποχαιρετούν Διονυσάκη μας.....
Είχα δει παλιότερα το θεατρικό έργο του Διονύση Χαριτόπουλου τα "Μαύρα αυγά" με πρωταγωνιστές τον Αντώνη Αντωνίου και τη Νατάσα Ασίκη. Εξαιρετικό.
Ας είναι αναπαυμένος.
Δημοσίευση σχολίου