Έρημες νύχτες ζωσμένες
μ' οργή από αρματωμένα όνειρα
και μνήμης αγιοκέρια.
Οι ίσκιοι δραπετεύουν,
διαβαίνουν,
μεριάζουν μαυροντυμένα σύννεφα
στου Βελουχιού τα ραχοκόκκαλα.
Μα να που αντρειεύεται ο έλατος
σιμώνοντας τ' αστραφτερό φεγγάρι
ακοίμητο πλεούμενο
στις νεροσυρμές του ουρανού.
Μια στάλα ελπίδας
στην άνυδρη ζωή,
μια στάλα
κι ας είν' και διαβατάρικη...

3 σχόλια:
Θαυμάσιο το στιχούργημα σου
φίλε Ευρυτάνα.
Τα ευρυτανικά βουνά εμπνέουν.................με την αύρα και τους συμβολισμούς τους...............φεγγαρόφωτο διαμαντάκι το γραπτό σου!!!!!!!!!!!!
μ' οργή από αρματωμένα όνειρα
και μνήμης αγιοκέρια.
ΣΤΑΛΑΖΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΣ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ.
Δημοσίευση σχολίου