Αντίστασης εγκώμιον

«Κάθε άνθρωπος που αλύγιστος τον αψηφά το γύπα,

σαν Προμηθέας είναι κι αυτός, μ’ όποιο όνομα»

(...στις Κορυσχάδες, το χωριό της Αντίστασης)

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Ο Μήτσος, η σύνταξη και η… σκούπα!

Ο Μήτσος ο Ευρυτάνας ήτο μέγας μερακλής και τσιπουροπνίχτης από τους λίγους! Ακόμη και στην εποχή της κρίσης ετούτος δεν έλεγε να κόψει το συνήθειό του να πίνει σε καθημερινή βάση το… βάλσαμο και μάλιστα με το κανάτι! Και πάντοτε, κατόπιν της γενναίας τσιπουροκατάνυξης, συνήθιζε να λέει στο μπάρμπα Μένιο τον καφετζή του χωριού: «γράφτα ωρέ στο τεφτέρ’ κι άμα πάρου τη σύνταξ’ στο τέλος του μηνού τα βρίσκουμι»!!! 

Το καφενεδάκι του χωριού που ήταν μαζί και μπακάλικο το επισκέπτονταν μια στο τόσο, και η κυρά του η Φώτω για καμιά ανάγκη του σπιτικού τους.

Φτάνει λοιπόν και το τέλος του μηνός κι ο Μήτσος αφού τσιμπάει την… πετσοκομένη σύνταξή του τραβάει κατά το μαγαζάκι να… καθαρίσει το χρέος!!! 

-«Πόσο πάει το μαλλί ωρέ Μένιο;» ρωτάει τον καφετζή.

-«68 εβρό στάζεις Μήτσο μ’ και μετά θάσαι τύπους κι υπογραμμός» απαντάει ο κυρ-Μένιος.

-«Παλάβωσες ωρέ, τι έφκιασες αυτού στο τετράδιου; Mωρέ συ, μπας και αντίς για πρόσθεσ’ κάν’ς πουλλαπλασιασμό;» τσινάει ο Μήτσος.

-«Να ρε ξεγκαβώσ’, κοίτα το και μοναχός σ’», θυμώνει ο Μένιος και του σπρώχνει χολωμένος το τεφτέρι.

Εκείνος τσακώνει το τετραδιάκι κι αρχίζει να το ξεφυλλίζει μέχρι που φτάνει στο όνομα «Μήτσος». Βάζει το δάχτυλο απάνω στις ημερομηνίες κι αρχίζει να διαβάζει φωναχτά:

-Τσίπουρο, τσίπουρο, τσίπουρο, τσίπουρο...

Φτύνει την παλάμη του και γυρνάει σελίδα: 

-Τσίπουρο, τσίπουρο, τσίπουρο, τσίπουρο…

Πάει και παρακάτω:

-Τσίπουρο, τσίπουρο, τσίπουρο…… ΣΚΟΥΠΑ!

-«Αμάν! άιντε Μένιο μ’ σχώρα με, δίκιο έχεις! Πάει με καταχρέωσε αυτούνη η γυναίκα. Πάλι σκούπα αγόρασε κι τούτου του μήνα»!!!

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Κατάρα και στο Nόμο(ν)

"Kατάρα και στο Nόμο(ν), όπου η βία

τυφλά με το σπαθί τον οδηγάει!

Aίμα διψάει. Αλύπητα χτυπάει

με μιαν εκδίκηση και με μια κακία.

Tης καλοσύνης τη χάρη την αγία,

που βαλσαμώνει, που ξέρει να οδηγάει,

στενός ο νόμος, ποτέ δεν τη χωράει.

Δήμιος πάντα στα πάντα η κοινωνία.

Mα εγώ, κριτής σας, ποτές κι επικριτής σας,

κατάδικοι φτωχοί, βαρυποινίτες.

Oχιές τα δάκρυά σας μέσα μου κι αστρίτες.

H Mοίρα κι αν, μανία οργής και λύσσας,

σας σύντριψε, όμως για σας εντός μου

τρέμει η Aγάπη. O νόμος ο δικός μου!"

[στίχοι του ποιητή Θανάση Κυριαζή (1887-1950) με καταγωγή από τον Προυσό Ευρυτανίας]

ΥΓ. Η συνοδευτική φωτογραφία είναι του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη" 

Έφυγα μακριά...

«Εκεί που διασταυρώνονται τα βουνά.

Στην κορυφή του βουνού, ούτε ξέρω που.

Περιπλανήθηκα εκεί που το μυαλό

και η καρδιά μου έμοιαζαν χαμένα.

Έφυγα μακριά…»

(Τραγούδι ονείρου – Papago, Ινδιάνοι της Ανατολικής Αριζόνας)

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Ολόχρωμη Ευρυτανία...!

Με το φακό του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη"

Χιλιοζηλεμένο

"Γεια σου Βελούχι μου ψηλό
με τα ψηλά σου ελάτια
που μπόρες δεν σε σκιάζουνε
μήτε βοριά γινάτια.

Ορθώνεσαι περήφανο
και χιλιοζηλεμένο
σαν καρτερείς την άνοιξη
Βελούχι μου γραμμένο.

Και καρτερείς να λιώσουνε
τα χιόνια από τα πλάγια
ν' ακούς τα κυπροκούδουνα
σα νάχουν κάνει μάγια.

Έχω κι εγώ κρυφό καημό
χαράματα ν΄ ανέβω
και τις ψηλές κορφούλες σου
΄πο πέρα ν’ αγναντεύω"

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

«Αητέ μου δώσ’ μου τα φτερά…»

Ένα σπάνιο ιστορικό κειμήλιο ήρθε στα χέρια μας και σας το παρουσιάζουμε με ιδιαίτερη συγκίνηση και υπερηφάνεια. Πρόκειται για μία παλιά κάρτα που μας έστειλε ο φίλος συμπατριώτης Νίκος Σερετάκης τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά. Η εν λόγω κάρτα ανήκε στον αείμνηστο πατέρα του, τον Ευρυτάνα αγωνιστή Γιώργο Σερετάκη, στον οποίο δόθηκε τιμητικά -ως βραβείο- από τους συντρόφους του μέσα στις φυλακές της Κέρκυρας εν έτει 1951!

Στη μπροστινή πλευρά της πολύτιμης κάρτας απεικονίζεται το κόκκινο γαρύφαλλο του Αγώνα και της Ελπίδας με την ευχή «χρόνια πολλά», ενώ στην πίσω πλευρά αναγράφεται χαρακτηριστικά: «1951  Άμιλα για το Μπελογιάννη, φυλ. Κέρκυρας»!

Εμείς από την πλευρά μας θα συνοδεύσουμε αυτό το ξεχωριστό ντοκουμέντο με το ποίημα «Προσευχή του Αντάρτη» (το οποίο γράφτηκε, πιθανότατα, από τον ΕΠΟΝίτη Νίκο Μαραγκουδάκη και πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Νέος Μαχητής” του ΔΣΕ στις 6-12-1947). 
Θα το αφιερώσουμε στη μνήμη του Ευρυτάνα αντάρτη Γ. Σερετάκη και σ’ όλους όσους χάραξαν, με αίμα, αγώνες και θυσίες, αετίσιους δρόμους που θα εμπνέουν για πάντα το λαό μας…
  

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΑΡΤΗ

Σ' ευχαριστώ ψηλό βουνό, που μες στην αγκαλιά σου

με δέχτηκες φιλόξενα σα στοργικός πατέρας.

Τι να την κάνω τη ζωή κάτω στο σκλάβο κάμπο;

Πικρό στο στόμα το ψωμί και το νερό φαρμάκι,

μαυροντυμένα τα δεντρά και το τραγούδι κλάμα.

Σ' ευχαριστώ ψηλό βουνό, που μούδωσες ελπίδα.

Οι στάνες σου με θρέψανε, τα δέντρα σου, τα χόρτα.

Με δρόσισαν τα ρυάκια σου, με σκέπασε η σπηλιά σου.

Περήφανα τα ελάτια σου, χαρίζουν τη δροσιά τους

στ' αγρίμια, στα πετούμενα και τους καταδιωγμένους.

Χίλιες φορές χιλιόχρονο δεν ένιωσες ποτές σου

την καταφρόνια του ραγιά, δε λύγισες το γόνα.

Θέλω να ζήσω λεύτερος, αδέρφι με τ' αγρίμια.

Δώσε βουνό στο σώμα μου τη λεβεντιά του ελάτου,

κι άκακη σαν τα πρόβατα που βόσκουν στις πλαγιές σου

κάν' την ψυχή μου, να μπορεί να κυβερνάει το μίσος

που η αδικιά το θέριεψε, και δώσε στην καρδιά μου

του καταρράχτη την ορμή, της πυρκαγιάς τη φλόγα,

του ντουφεκιού μου τη βροντή κάν' την αστροπελέκι,

για να λουφάξει ο τύραννος και να ξυπνήσει ο σκλάβος.

Λεύτερα σεις αγρίμια μου τα δόντια σας τροχίστε

και σεις πυκνά χιονόδεντρα σφίξετε τα κλαδιά σας

να μην πατήσει ο τύραννος το λεύτερό σας χώμα.

Κι όταν θε νάρθει η Ανοιξη και λυώσουνε τα χιόνια

και θα φυσήξει δροσερό της λευτεριάς τ' αγέρι

αητέ μου δος μου τα φτερά κι ελάφι μου τα πόδια

και ρεματιά μου την ορμή για να χυθώ στον κάμπο

να δώσω βόλι στο φονιά και λευτεριά στο σκλάβο.

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"