Στους δουλευτάδες της αγροτιάς...

Από την κινητοποίηση στο Καρπενήσι (φωτο: Γ.Μ)

Ένα βαθιά συμβολικό ποίημα του Ρήγα Γκόλφη...

ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΞΕΣΗΚΩΜΟ ΤΗΣ ΜΑΧΟΜΕΝΗΣ ΑΓΡΟΤΙΑΣ ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!

ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΜΠΛΟΚΑ - ΝΙΚΗ ΣΤΟ ΔΙΚΙΟ!

*****

ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Πέτρα ακύλιστη σκεπάζει

πεθαμένη τη Σκλαβιά 

ΠΑΛΑΜΑΣ (Δωδεκάλογος του Γύφτου)

Δούλευα χρόνια και καιρούς σκυφτός πά στο χωράφι.

Παιδί στ' αλέτρι βάλθηκα παιδί και στην αξίνα.

Το χουγιατό μου σύρθηκε πολλές βολές στον κάμπο,

κι ακούστηκε πολλές βολές να τρίζει μου η βουκέντρα.

Δουλειά από τα χαράματα και βάσανα ως το δείλι,

κ' η νύχτα πάντα μου άγνωρη τι μ' είχε αγκάλια ο ύπνος.

Δούλος τον κόσμο γνώρισα κι ο κόσμος δούλο με είδε.

Μπρος σ' αφεντάδες έσκυψε ως κ' η ψυχή μου ακόμα, 

και πάντα μου λαχτάρησα να σύρω τους το βλέμα,

δίχως δαρμό και σιχαμό μα με σπλαχνιά και πόνο.

Ο νους μου ήταν ατάραχη λίμνη ριχτή στον άδη.

Τον ήλιο μήτε ανάβλεψα, μητ' ένιωσα το φως του,

μα μια κατάρα υψώνονταν σε κάθε στέναγμά μου

και βλαστημούσα ως και τη γις τι φύτρωνε λουλούδια.

Μια μέρα μια ώρα της δουλειάς στον έρμο κάμπο μόνος

πλατιό φτερούγιασμα άκουσα σιμά αψηλά και γύρα,

και το κεφάλι σήκωσα πρώτη βολά στα ουράνια

κι ανάβλεψα τρανό πουλί καμαρωτά πετώντας.

Τραβούσε κατά το βοριά, γύριζε προς τη δύση,

στα γνέφια μέσα λούζοταν, βουτούσε στ' ακρουράνια,

πότε στον ήλιο πάγαινε, πότε σε μένα ερχόταν

κι από τον κάμπο στις κορφές κι απ' τις ελιές στα ελάτια.

Αητέ το θάμα σου είτανε στα χαμηλά να φτάσεις,

για να ξυπνήσεις μέσα μου κάθε χαμένο πόθο 

και ν' αναστήσεις τ' άγνωρα, να φέρεις τα καινούρια,

να γείρω και να κοιταχτώ και νιός να ιδώ πως είμαι.

Σιμά σου πήρες μου το νου, σιμά σου και το βλέμα 

και κεί αψηλά που ανέβαινες φως με χτυπούσε μέγα,

κι όπου στεκόσουν έβλεπα πλατύ τον κόσμο γύρα.

Μπαίγνιο η σκλαβιά κ' είν' όνειρο για σε λεβεντοσύνη,

που ξάφνου πάνου μου άνθισες σε νου και σε κορμί μου.

Λεύτερο κόσμο νείρεται ριχτό το βλέμα ολούθε,

για να μεθήσει στις αυγές να φτερωθεί τις νύχτες 

και να υψωθεί σα μια αγκαλιά που λαχταρεί όλα τάστρα.

Βάνω τ' αυτί κι ακράτητους γυρεύω αχούς ν' ακούσω,

και καρτερώ στο πρόσωπο ορμές της πλάσης γι' αύρες.

Μ' όλα τα πάντα μια σπλαχνιά με δένει κ' ένα δάκρι.

Το λουλουδάκι που πατώ ψυχή έχει και το κλαίω...

Μα τ' άδειο εντός μου γίγαντας κ' είναι στενός ο τόπος.

Κι ατός μου τότες ένιωσα ποια μοίρα εδώ έρριξέ με,

κι άστραψε ομπρός μου σπάραγμα του βουλιαγμένου μου Είναι.

Δεν είμ' εγώ για σκύψιμο, για κάμπο εγώ δεν είμαι.

Γρικώ να κράζει μου η ψυχή με χίλιες βρύσες τ' Όχι.

Για τ' αψηλά η λαχτάρα μου κι αλιά μου!  α δεν τα φτάσω.

...Τ' αλέτρι ευτύς το παραιτώ και την αξίνα αφήνω,

μια λευτεριά, μια λευτεριά, μια λευτεριά γυρεύω.

{Ποίημα που τιτλοφορείται "ΛΕΥΤΕΡΙΑ" - του διαπρεπή λόγιου Ρήγα Γκόλφη (1886-1958) φιλολογικό ψευδώνυμο του Δημήτρη Δημητριάδη ο οποίος κατάγονταν, εκ του πατρός του, από το Καρπενήσι}

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"