Οι ληστές και το ζαρκάδι!

(μια αλλιώτικη αληθινή ιστορία...)

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι "εκ φύσεως" ο άνθρωπος είναι θηρίο και ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα αναμόρφωσής του. Κάποιοι άλλοι που αγωνίζονται για ν' αλλάξουν τον κόσμο ώστε να... εξανθρωπιστεί ο άνθρωπος, επιμένουν ότι δεν είναι καθόλου έτσι και ότι ο άνθρωπος διαθέτει πάμπολα χαρίσματα και πως ανάλογα με τις συνθήκες ζωής που βιώνει στο κοινωνικό του περιβάλλον μπορεί να συμπεριφέρεται είτε ως "θηρίο" είτε ως "συνειδητό ον" με ευγενή ψυχική δομή! Ο δραπέτης Β. Παλαιοκώστας ο, κατά τον νόμο, σκληρός, άτεγκτος και θηριώδης παραβατικός της εναρέτου κοινωνίας που ζούμε, εξομολογείται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του μια βιωματική του εμπειρία, όταν κυνηγημένος, αυτός και ένας άλλος σύντροφός του, συναντούν στο βουνό όπου κρύβονται κάποιο ελεύθερο πλάσμα της φύσης, ένα ζαρκάδι! Και τότε... 

Ιδού: 

=========

«(...) Απέναντί μας, πάνω σ' ένα βράχο, έκανε την εμφάνισή του ένα μικρό ζαρκάδι. Έμεινε για ώρα ακίνητο να μας κοιτάζει με τα θλιμμένα του μάτια. Με τους διώκτες στο κατόπι μας λησμονήσαμε ότι βρισκόμασταν σε ένα μοναδικής ομορφιάς οικοσύστημα που κι αυτά τα πλασματάκια διεκδικούσαν το μερίδιο γης που τους ανήκει. Όταν ξαναειδωθήκαμε με τον Κώστα, μας είπε πως κι εκείνος αντάμωσε μια αρκούδα!  Ό,τι κληρώνει στον καθένα... 

Το ζαρκαδάκι εκεί δεν έλεγε να ξεκολλήσει. Θα 'χε ξαναδεί άραγε από τόσο κοντά άνθρωπο; Τι να σκεφτόταν; Το περίμενε κάποιος; Λες να γνώριζε για τη ληστεία! Ένα ήταν σίγουρο, εκείνη τη στιγμή έπαιζε με την πείνα μας και την τύχη του. Μα πως να σηκώσεις όπλο σ' αυτό το ζωντανό θαύμα της φύσης; Προτιμότερο να λιμοκτονήσουμε. Τόσο ανίκανοι και δειλοί για ένα τόσο εύκολο κι ατιμώρητο έγκλημα.  

Τέτοιες ικανότητες θάρρους επιδεικνύουν μόνο νομοταγείς πολίτες. Με τη βούλα του κράτους φυσικά. Χρειάζονται την άδειά του να τραβήξουν τη σκανδάλη στοχεύοντας την ψυχή των παιδιών τους. Νομοθετικά κατοχυρωμένα εγκλήματα ενάντια στη φύση και τη ζωή. Κάτω από τη σκιά των νόμων αναπαύονται οι αιμοσταγείς δολοφόνοι αυτού του κόσμου, κάνοντας όνειρα στο προσκεφάλι με τα δηλητηριασμένα βέλη τους. Τόσο γενναιόδωρη η απλοχεριά της φύσης κι ο άνθρωπος προβληματικό παιδί με μεγάλα δόντια που αρνείται πεισματικά να αποκολληθεί απ' τους πληγωμένους της μαστούς.

Σαν χόρτασε οπτικά την αφεντιά μας, το ζαρκαδάκι σήκωσε τ' αυτάκια, την ουρίτσα του και, αφού λίκνισε το λυγερό κορμάκι του για να εμπεδώσουν οι κακομούτσουνοι εκπρόσωποι του πλέον γελοίου πλάσματος πάνω στη γη την αληθινή ομορφιά της ζωής, χάθηκε στο δάσος. Ήσυχα με μικρούς πήδους. Σαν να μην ανταμωθήκαμε ποτέ... Με γαληνεμένη μορφή και τσακισμένο κορμί, μας πήρε ο ύπνος. Εκεί στην εσοχή του βράχου.»

(Ιχνηλασία από το βιβλίο με τίτλο: "Μια φυσιολογική ζωή Δράσεις και αποδράσεις ενός επικηρυγμένου", Βασίλης Παλαιοκώστας, οι εκδόσεις των συναδέλφων)

Πρωτο-δημοσιεύθηκε στο ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΚΑΤΙΟUΣΑ" (30-5-2020)

από τον "Ευρυτάνα ιχνηλάτη"

"Ω ακριβέ της Ρωμιοσύνης"... ΑΘΑΝΑΤΕ ΣΤΑΥΡΑΕΤΕ ΤΟΥ ΒΕΛΟΥΧΙΟΥ!

Τι σταματάς τηρώντας το Βελούχι;
Τόσο λοιπόν τ’ αγάπησες το πέτρινο προσκέφαλο
και τ’ αστροκέντητο σεντόνι;

Κι αν είναι, Καπετάνιο, ένα χαρτί
που σε κρατάει μακριά μας
τι περιμένεις να το σχίσεις;
Σπαθί δεν έχεις να το κομματιάσεις
βαθύ φαράγγι να το ρίξεις;
Ποιοι είναι τούτοι οι νιόφερτοι με τις εγγλέζικες στολές
με τα καλοθρεμένα μάγουλα;
Μοσκοβολάν μυρωδικά και μεις δεν έχομε σαπούνι!
Για ποια πατρίδα μας μιλάν οι ηγέτες τους;
Εμείς μια μόνο ξέρομε, μια μόνο αγαπάμε:
εκείνη την αγέλαστη, τη μαυρομαντηλούσα
που δε φορεί μεταξωτά, φτιασίδια και βραχιόλια
μα είναι πουρνάρι, χώμα, πέτρα
και μια φλογέρα από καλάμι...
Τρία χρόνια ολάκερα στα δάση της μας κρύβει
τρία χρόνια μας θρέφει με τη μισή μπουκιά της
(σίκαλη σε πέτρινο χερόμυλο αλεσμένη
ψωμί ψημένο στη θράκα της καρδιάς της).

[.......]

Κι απόμεινες σταυραϊτός

στης Ρούμελης το σταυροδρόμι

αγρίμι πικρής περήφανης γενιάς

όλος παράπονο και πείσμα,

με τ' όνομα σου γραμμένο σε τόσο χιόνι.

Όχι, δεν μας νικήσαν, Καπετάνιο!

Κι αν λείψαμε δεν μας νικήσαν.

[.......]

Όχι, δεν σε νικήσαν, Καπετάνιο!

Εσύ τ' αγρίμια έχεις συντρόφους

την ερημιά αγαπητικιά

τη φρόνηση όπλο.

Ας σούμεινε ένα βόλι μοναχά

το τελευταίο -

συ το χαϊδεύεις τρυφερά

γιατί το μελετάς για την καρδιά σου.

[.......]

Καπετάνιο,
δεν επροσκύνησες και θα τιμωρηθείς...

(Επιλογή στίχων από ένα σπουδαίο ποίημα με τίτλο: "Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ Άρης Βελουχιώτης", που έγραψε η Ρίτα Μπούμη Παπά το Δεκέμβρη του 1946)

ΥΓ: Συμπληρώνονται 75 χρόνια από τότε που ο Άρης Βελουχιώτης, ο Αλύγιστος Πρωτοκαπετάνιος της Αντίστασης, ο Μαχητής-Σύμβολο του Απροσκύνητου Λαού, πέρασε τις πύλες της Αθανασίας, γράφοντας με το ίδιο του το αίμα στο βιβλίο της Ανυπότακτης Ιστορίας μας, πως... "Αντάρτης, Κλέφτης, Παλικάρι, πάντα είν' ο ίδιος ο Λαός"!

Σε θυμόμαστε ΑΘΑΝΑΤΕ ΣΤΑΥΡΑΕΤΕ ΤΟΥ ΒΕΛΟΥΧΙΟΥ,
 τιμούμε την άσβεστη μνήμη σου διδασκόμενοι
ποιος είναι ο δρόμος για τη Χιλιάκριβη τη Λευτεριά!

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Η Γη είναι μάνα μας!

«Πρέπει να διδάξετε τα παιδιά σας ότι η Γη είναι μάνα μας… 

Αν οι άνθρωποι φτύσουν τη γη, φτύνουν τον εαυτό τους.»

(Ινδιάνικη διδαχή)

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Μια συγκλονιστική μαρτυρία ενός Ευρυτάνα αγωνιστή (για τη μεταβαρκιζιανή φασιστική τρομοκρατία)

Έργο Γ. Φαρσακίδη

Το  blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης" παρουσιάζει μία συγκλονιστική μαρτυρία του Καλεσμενιώτη Ευρυτάνα αγωνιστή Δημήτρη Ζαρκαλή. Εμπεριέχεται στο δυσεύρετο βιβλίο του ιδίου με τίτλο: "Από το χθες, στο σήμερα" - Πειραιάς 2007 (αποσπάσματα από το 5ο κεφάλαιο: "Ο εμφύλιος πόλεμος"!)

Η μαρτυρία αναφέρεται σε δύο περιστατικά φασιστικής παρα-κρατικής βίας που διαδραματίστηκαν κατά τη μεταβαρκιζιανή περίοδο και συγκεκριμένα το 1946 στα χωριά Καλεσμένο και Λάσπη (σημερινό Άγιο Νικόλαο) Ευρυτανίας, με δράστες τις δολοφονικές φασιστικές συμμορίες και θύματα αντιστασιακoύς αγωνιστές και δημοκρατικούς πολίτες. 

Ιδού:

=================== 

Α). «Ο καπετάν Άρης Βελουχιώτης, μαζί με 35 πρωτοπαλίκαρά του, πονηρεύτηκαν την ψευτοσυμφωνία της Βάρκιζας και έμειναν κρυμμένοι στα βουνά. Οι οπαδοί της Εθνικής Αντίστασης που είχαν παραδώσει τα όπλα, βλέποντας να τους κυνηγούν και να τους βασανίζουν, ξεσηκώθηκαν. Ο κάθε καταδιωκόμενος έπαιρνε ό,τι όπλο είχε στο σπίτι του και ακολουθούσε τον καπετάνιο Άρη, για να σωθεί. 

Η τότε ελληνική κυβέρνηση από την πλευρά της, εξαπόλυσε στρατό, μαζί και τους παρακρατικούς μαυροσκούφηδες, Σουρλέους και γενικά τους δοσίλογους-εκείνους που μέχρι χθες συνεργάζονταν με τους ιταλογερμανούς. Πήραν με τη σειρά τα χωριά και άρχισαν να ρημάζουν τα σπίτια μας, να παίρνουν τα υπάρχοντά μας (ό,τι είχε απομείνει από τους ξένους κατακτητές) και να ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου όσους αντιστασιακούς συλλάμβαναν.

Το κάθε χωριό -και το δικό μας φυσικά- είχε ανθρώπους που υποδείκνυαν ποιους να συλλάβουν και να κακοποιήσουν. 'Ενα ωραίο πρωινό του 1946, μας χτύπησαν την πόρτα. Αμέριμνοι εμείς ανοίξαμε και είδαμε τον πρόεδρο του χωριού μαζί με μια διμοιρία παρακρατικούς, συνάμα και στρατιωτικούς, να μας φωνάζουν: "Βγείτε έξω".

Μόλις βγήκαμε στην αυλή μας, άρχισαν να μας χτυπούν με το βούρδουλα και με κλοτσιές και να μας ζητάνε να τους πούμε που είχαμε κρυμμένα τα όπλα. Εμείς βέβαια ήμασταν αρνητικοί, διότι όπλα δεν είχαμε. Τα είχαμε παραδώσει.

Βλέποντας την άρνησή μας ο πρόεδρος, που ονομαζόταν Τσόλκας Aθανάσιος, άρχισε να βγάζει αφρούς από το στόμα του και να τους λέει: "Βαράτε τους βουργάρους. Έχουν όπλα και τα κρύβουν". Η γυναίκα του αδερφού μου, η μάνα μας και οι αδερφές μας φώναζαν, έκλαιγαν και τους παρακαλούσαν να μη μας χτυπήσουν άλλο. Τόσο το περισσότερο χτυπούσαν αυτοί, ώσπου στο στόμα του αδερφού μου εμφανίστηκε αίμα. Δεν μπορούσαμε να σηκωθούμε, να σταθούμε στα πόδια μας, για να μας πάρουν μαζί τους. Φεύγοντας μας είπαν στις δύο η ώρα να πάμε σε κάποιο σπίτι που είχαν εγκατασταθεί. Μέχρι το μεσημέρι βογκούσαμε, ξαπλωμένοι στην αυλή. 

Κάναμε κάποια προσπάθεια με τη βοήθεια των γυναικών να σηκωθούμε. Ο αδερφός μου, μού πρότεινε να την κοπανήσουμε, να φύγουμε, να πάμε να κρυφτούμε. Εγώ δεν το δέχτηκα. Άντεχε το κορμί μου ακόμα. Εκείνος έφυγε. Σκέφτηκα πως... αν φεύγαμε και οι δυο μαζί, θα ήταν χειρότερα. Θα την πλήρωναν οι γυναίκες. Έτσι αποφάσισα στις δύο η ώρα να πάω στο ραντεβού τους.

Το πρώτο πράγμα που με ρώτησαν ήταν: "Που είναι ο αδερφός σου;". Η απάντησή μου ήταν πως, "πονούσε πολύ και τον πήραν στο φορείο, να τον πάνε στο γιατρό". Με κράτησαν εκεί όλο το απόγευμα, χωρίς να με πειράξουν. Μόνο ερωτήσεις μου έκαναν, αν ο αδερφός μου είχε κρυμμένα όπλα και που τα είχε. Τώρα μιλούσαν πάντα με το μαλακό.

Ο ήλιος άρχισε να πέφτει. Έπρεπε να φύγουν για το Καρπενήσι. Ξεκινώντας με πήραν μαζί τους. Σε όλο το δρόμο με φόβιζαν πως αν δεν τους μαρτυρούσα που είχε ο αδερφός μου τα όπλα, θα με εκτελούσαν. Η απάντησή μου... πάντα αρνητική. Όταν βγήκαμε στη ράχη Μπακασάκι μου είπαν: "Εδώ ήρθε το τέλος σου". Με τράβηξαν μέσα στο δάσος δήθεν πως θα με εκτελούσαν, μήπως φοβηθώ και τους πω για τα όπλα που μας ζήταγαν. Τελικά με άφησαν ελεύθερο και γύρισα σπίτι μας [...]

Έργο της Βάσως Κατράκη

Β). « [...] Κλείσαμε μια δουλειά να χτίσουμε ένα σπίτι έξω από το Καρπενήσι, στο χωριό Λάσπη, και ξεκινήσαμε. Τα βράδια μέναμε εκεί, αφού δεν είχαμε μέσο να πηγαινοερχόμαστε στο σπίτι μας.

Ένα ωραίο πρωινό -μήνα Ιούλιο 1946- ξημερωθήκαμε κυκλωμένοι από ομάδες Μαυροσκούφηδων, Σουρλέων, κτλ. Από τα μεσάνυχτα είχαν περικυκλώσει το χωριό και με το φως της μέρας, πριν ακόμα ξυπνήσουμε, μπήκαν μέσα στα σπίτια με τα τουφέκια στα χέρια τους. Με κλοτσιές και χτυπήματα, συγκέντρωναν όλο τον κόσμο στην εκκλησία που την είχαν κάψει οι Γερμανοί. Γινόταν χαλασμός Κυρίου από το τουφεκίδι.

Η εκκλησία μετατράπηκε σε νεκροταφείο. Εδώ παιδιά μου να δείτε βασανιστήρια: να χτυπόυν με παλούκια, με σίδερα και οι άνθρωποι να ουρλιάζουν σαν λιοντάρια.

Τρία άτομα πέθαναν από τα βασανιστήρια και δεν γνωρίζω πόσοι έμειναν ανάπηροι από πόδια, χέρια και μάτια. Παρέλειψα να γράψω πως σε κάποιον από εκείνους που πέθαναν, του έβγαλαν τα δόντια με την πένσα (πριν βέβαια πεθάνει). 

Όσον αφορά εμάς, δεν είχαν στοιχεία, οπότε μας έβαλαν στην άκρη. Στο τέλος αυτού του "θεάματος" ήρθε και η σειρά μας. 

- "Από πού είστε ρε σεις"; μας ρώτησε ο αρχηγός τους.

Του απαντήσαμε σχετικώς.

-"Σας κυνηγούσαν από το χωριό σας και ήρθατε εδώ στη φωλιά των κατσαπλιάδων για να κρυφτείτε;"

Και μας άρχισαν στις σφαλιάρες, όχι όμως στο βαθμό που τα πέρασαν οι άλλοι. 

-"Τσακιστείτε", μας είπαν, "μαζέψτε τα και στο χωριό σας". "Θα έρθουμε εκεί και θα τα πούμε. Ευχόμαστε να μην έχετε την ίδια τύχη που είχαν ετούτοι εδώ". 

Τι να κάναμε; Το σπίτι το είχαμε στα μισά. Τα μαζέψαμε και όπου φύγει-φύγει. Αργότερα επιστρέψαμε και τελειώσαμε το σπίτι.»

ΥΓ (από το blog) : Σύντομα o Δημήτρης Ζαρκαλής θα περάσει από τα μπουντρούμια του Καρπενησιού, τις φυλακές της Λαμίας και τα ξερονήσια-κολαστήρια της Γιούρας και της Μακρονήσου, για 4 σχεδόν χρόνια...

  

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

EVRYTANIA in black and white

Με το φακό του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη"

Ιστορικό Ντοκουμέντο για τις Κορυσχάδες - 1944

Κορυσχάδες Ευρυτανίας - 1944

Κάθε Άνοιξη, κάθε Μάη, εδώ και 76 χρόνια, σε τούτα τα ιστορικά Ευρυτανικά βουνά, στις εμβληματικές Κορυσχάδες, θυμόμαστε, αναπολούμε και γιορτάζουμε τις λαμπρές λαϊκές μνήμες του αντιφασιστικού-απελευθερωτικού αγώνα του λαού μας! Τότε που με τη μαζική ένοπλη πάλη του συνέτριβε τον φασίστα καταχτητή, θέτοντας παράλληλα τις βάσεις για τη Νέα Ελλάδα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προόδου, με το λαό αφέντη και νοικοκύρη στον τόπο του (βλ. εδώ και εδώ )  

Το blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης" σας παρουσιάζει μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες του ένα ακόμη πολύτιμο ιστορικό ντοκουμέντο που αναφέρεται σε εκείνη την επική εποχή. Είναι από την εφημερίδα του ΕΑΜ "Νέα Ελλάδα" (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας) που κυκλοφόρησε εκείνες ακριβώς τις ημέρες και περιγράφει όλο το πνεύμα και το νόημα της εμβληματικής Εθνοσυνέλευσης της Νεότερης Ελλάδας που πραγματοποιήθηκε στις Κορυσχάδες της ανταρτομάνας Ευρυτανίας από τις 14-27 Μάη 1944.

Μέσα από την προσεκτική ανάγνωση του εντύπου μπορεί να διαπιστωθεί ο φλογερός πόθος του λαού μας για τη λευτεριά από το ναζιστικό ζυγό, αλλά και η αναγκαιότητα για ένα ελπιδοφόρο αύριο με την τιτάνια προσπάθεια οικοδόμησης ενός Λαϊκού Κράτους με όλους τους λαογέννητους θεσμούς του! Διαφαίνεται, επίσης ο ύποπτος ρόλος του Γ. Παπανδρέου, αλλά και οι αυταπάτες του κινήματος π.χ. με την αναφορά στην (καταστροφική όπως αποδείχθηκε) Συμφωνία του Λιβάνου.  

Θυμόμαστε μα και διδασκόμαστε από την ιστορία του λαού και του τόπου μας! Άλλωστε όπως γράφει το μνημείο στο προαύλιο του Μουσείου στις Κορυχάδες : "Κάθε άνθρωπος που αλύγιστος τον αψηφά το γύπα, σαν Προμηθέας είναι κι αυτός, μ' όποιο όνομα"! 

Σας αφήνουμε να διαβάσετε...

(κατά την αντιγραφή του κειμένου διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου).

---------------------------------------------------------------

Εφημερίδα "Νέα (ΕΑΜ) Ελλάδα" 

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ  ((ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ))
ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 8 | ΑΘΗΝΑ ΜΑΗΣ-ΙΟΥΝΗΣ 1944 | ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΑΧΜΕΣ 80.000

ΓΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ, ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ.

Η ΠΡΩΤΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ  ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η Ελεύθερη Ελλάδα σαλπίζει προς όλους τους Έλληνες το μαχητικό μήνυμα της ενότητας και της πάλης κατά του φασιστικού τέρατος που λυμαίνεται τη χώρα μας. Η πρώτη Εθνοσυνέλευση της λευτεριάς απάνω στα δοξασμένα κι' απάτητα Ελληνικά βουνά στεφανώνει τους τρίχρονους κι' αιματηρούς αγώνες του ασκλάβωτου λαού μας και μαζύ γίνεται το νέο ξεκίνημα για νέους αγώνες και νέες μάχες πιο σκληρές, πιο αιματηρές και πιο πλατειές ως την οριστική συντριβή του Γερμανοβούλγαρου εισβολέα.

Το Εθνικό Συμβούλιο συγκέντρωσε μέσα του ότι πιο διαλεχτό, πιο άξιο και πιο αντιπροσωπευτικό σε Κόμματα, οργανώσεις και πρόσωπα έχει να παρουσιάσει σήμερα η αγωνιζόμενη Ελλάδα. Από τα πέρατα της Ελληνικής γης, σκλαβωμένης κι' ελεύθερης, ήρθαν οι αντιπρόσωποι, βγαλμένοι απ' τα σπλάχνα του λαού, εθνικοί αγωνιστές ψημένοι στην πάλη με τον καταχτητή, εργάτες, χωρικοί, υπάλληλοι, καπεταναίοι, επιστήμονες, γυναίκες, πολιτευόμενοι, καθηγητές, ιεράρχες, που τους τίμησε όλους η εμπιστοσύνη του λαού να σταθούν οδηγοί και πρωτοπόροι στη γιγάντια απελευθερωτική πάλη. Δεν έμεινε γωνιά Ελληνική, πολιτεία ή χωριό, χωρίς να δώσει την τιμημένη ψήφο του στους διαλεχτούς αντιπροσώπους του έθνους. Σε 1.800.000 λογαριάζονται οι ψήφοι σ' όλη την Ελλάδα. Η συμμετοχή του λαού στις εκλογές, παρά τις φοβερές συνθήκες της φασιστικής τρομοκρατίας, στάθηκε πρωτοφανής στα πολιτικά χρονικά της χώρας μας. Ο ελληνικός λαός σημείωσε, μέσα στην πρώτη Εθνοσυνέλευση τον πρώτο και μεγάλο πολιτικό του θρίαμβο, κάτω από τις συνθήκες της σκλαβιάς. 

Ενότητα και πάλη διακήρυξε το Εθνικό Συμβούλιο. Εθνική ενότητα χωρίς την εξαίρεση κανενός πατριώτη, κανενός Έλληνα αγνού και πάλη αδιάκοπη, σκληρή, ανελέητη ώσπου να καταλυθεί η φασιστική τυραννία στον τόπο μας. Να το πρώτο χρέος όλων των Ελλήνων. Αυτό είνε το πραγματικό συμφέρον του αγώνα, αυτός είνε ο πόθος όλου του Ελληνικού λαού. Ίδιος στάθηκε πάντα ο σκοπός του ΕΑΜ από τότε που συγκροτήθηκε. Σε κανέναν δεν αρνήθηκε να παλαίψει, κανέναν πατριώτη δεν απόκλεισε. Ο δρόμος της εθνικής ένωσης και πάλης ήταν και μένει πάντα ανοιχτός. Μόνο ο κ. Παπανδρέου και οι κύκλοι του δεν την καταλαβαίνουν έτσι και ύστερ' από τριών χρονών σιωπή και ανάπαυση, ζητούν να υποτάξουν τον θαυμαστόν αγώνα του λαού μας κάτω από τη δική τους μονοπωλιακή ηγεσία. Και πάλι, το ΕΑΜ, η ΠΕΕΑ, το Εθνικό Συμβούλιο, όλος ο λαός ζητά και χρόνια τώρα επιδιώκει την ενότητα, γι' αυτό με προθυμία και χαρά υπόγραψε την Εθνική Συμφωνία του Λιβάνου. Μα εκείνο που απαιτεί είνε η Συμφωνία αυτή να γίνει πράξη και ξεκίνημα αληθινά πανεθνικής-παλλαϊκής πάλης κατά του Γερμανο-Βούλγαρου καταχτητή ή και να κορυφωθεί με το σχηματισμό πραγματικά πανεθνικής Κυβέρνησης.

Μα το Εθνικό Συμβούλιο προχώρησε και ολοκλήρωσε το έργο του με την κατοχύρωση των αρχών και θεσμών της λαϊκής κυριαρχίας. Η Ελεύθερη Ελλάδα ζει και λειτουργεί σήμερα σαν ένα πρότυπο Λαϊκού Κράτους, με την Αυτοδιοίκησή της, τη Λαϊκή της Δικαιοσύνη, την Πολιτοφυλακή και το Στρατό της, με όλη την εξουσία στα χέρια του Λαού. Ο Πρόεδρος της ΠΕΕΑ συναγ. Αλεξ. Σβώλος εδήλωσε στο Κάϊρο: «Ότι γίνεται σήμερα στην Ελεύθερη Ελλάδα είνε πρωτοφανές στις δέλτους της ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας».

Οι Σύμμαχοι αποβιβάστηκαν στην Ευρώπη, η Σοβ. Ένωση ετοιμάζει την επίθεσή της, οι λαοί παλεύουν, ο φασισμός βαδίζει στην οριστική συντριβή του, ο πόλεμος περνάει στην τελική του φάση.

Το Εθνικό Συμβούλιο, ολόλαμπρος φάρος κι' οδηγός φωτεινός τής απελευθερωτικής πάλης και της Νεοελληνικής λαϊκής αναγέννησης, σαλπίζει προς όλους τους Έλληνες: Αγώνας, Ενότητα, Λαοκρατία.

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"  

"ΟΙ ΧΤΙΣΤΕΣ" : ένα σπουδαίο ποίημα για την εργατιά από τον αξέχαστο Μιχάλη Σταφυλά

Φωτο Κώστας Μπαλάφας : "Σήραγγα εκτροπής, Αχελώος (1960)"

Οι Χτίστες

Τα κυριακάτικα δειλινά

φοράνε τα καλά τους

και βγαίνουν στις πλατείες

της συνοικίας

να ξανασάνουν.

( Όμως, το ρούχο της καρδιάς τους

δε μπορεί να τ' αλλάξουν

γιατ' είναι καμωμένο από καθαρή θλίψη).

Κάθουνται στα καφενεία ή στα παγκάκια

γιομάτοι από το χτεσινό μόχτο

γιομάτοι από την αυριανή αγωνία.

Ύστερα, θα γυρίσουν στο σπιτικό τους 

θα φάνε κάτι πρόχειρο

και θα πέσουν

στο σκληρό στρώμα της φτώχειας.

(Που και που, μεσ' απ' το σκοτάδι

βλέπουν τ' αστέρια που λάμπουν

και χαμογελάνε....).

Το πρωί, θ' αφίσουν τα καλά τους 

στην καρέκλα

και θα φορέσουν

την καθημερινή τους πίκρα

ρίχνοντας μια ζεστή ματιά

στα κρεββατάκια των παιδιών τους .

"΄Ολες οι πίκρες γι' αυτά" ψιθυρίζουν 

και φεύγουν 

σίγουροι πως ζυμώνουν τη λάσπη

με τον ιδρώτα τους

για να χτίσουν το χαρούμενο Αύριο... 

(Ποίημα του εμβληματικού Ευρυτάνα λόγιου Μιχάλη Σταφυλά. Το ιχνηλατήσαμε από ένα παλιό "Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο" του 1967)

ΥΓ. Στη μνήμη του! Έφυγε σαν σήμερα 22 Μάη 2018 - βλ. αφιέρωμα!

blog Ευρυτάνας ιχνηλάτης"